Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Ακούω και διαβάζω πολλά από την Τετάρτη το βράδυ και μετά την ήττα της ΑΕΚ από τον ΠΑΟΚ. Με κάποια εξ αυτών εκνευρίζομαι, με κάποια άλλα γελάω κιόλας. Με κάποια μου συμβαίνουν και τα δυο. Όπως για παράδειγμα με τις εκτιμήσεις πως η ΑΕΚ θα μπορούσε να φάει και τέσσερα και πέντε και έξι γκολ. Διότι ναι, η ΑΕΚ δεν ήταν καλή στο πρώτο ημίχρονο, αλλά για να ξέρουμε και τι λέμε, ευκαιρίες καθαρές, περισσότερες από τον ΠΑΟΚ έκανε.
Επίσης για να ξέρουμε και τι λέμε, υπήρξε ένα διάστημα 20-25 λεπτών στο δεύτερο ημίχρονο, που η ΑΕΚ τον έπιασε τον ΠΑΟΚ από τον λαιμό μέσα στην Τούμπα και τον έπνιξε. Ούτε ήξεραν από που τους ερχόντουσαν οι φάσεις, η μία πίσω από την άλλη και η μία πιο κλασική ευκαιρία από την άλλη. Και όσοι βρισκόντουσαν στο γήπεδο, δεν μπορούσαν να πιστέψουν την τύχη τους, πως από εκείνη την καταιγίδα που ξέσπασε, την γλίτωσαν άβρεχτη. Ενώ βρήκαν και ένα γκολ από το πουθενά και εντελώς κόντρα, μ’ όλα όσα συνέβαιναν στο γήπεδο εκείνη την στιγμή.
Η πραγματικότητα είναι πως σ’ ένα ματς που όντως δεν πήγε καθόλου καλά στο πρώτο ημίχρονο, με μια ενδεκάδα που δυσκολευόταν πολύ να υπηρετήσει το παιχνίδι του Νίκολιτς, η ΑΕΚ έδειξε πόσο ψηλά ταβάνια έχει. Μέσα στην Τούμπα, απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που καιγόταν για το αποτέλεσμα διότι διαφορετικά θα έπαιρνε το σύμπαν του φωτιά, η ΑΕΚ ήταν ισοπεδωτική για μισό ημίχρονο. Έκανε όσες φάσεις δεν είχε κάνει ο ΠΑΟΚ που τελικά κέρδισε, σ’ όλο το υπόλοιπο ματς. Είχε δοκάρι ασύλληπτο, είχε δυο καθαρά τετ α τετ.
Κυρίως είχε μια εικόνα απόλυτης κυριαρχίας. Μια εικόνα ομάδας που πνίγει τον αντίπαλο της. Και η αλήθεια είναι πως ναι, ίσως χρειαζόταν νωρίτερα ένα φρεσκάρισμα η ομάδα ή ακόμα και να έβγαινε από το γήπεδο ο Μάγερ που δεν ήταν καλά και είχε και κίτρινη κάρτα. Πως όμως να κάνεις αλλαγές και να πειράξεις μια ομάδα που έχει βρει τον ρυθμό της, που έχει ισοπεδώσει τον αντίπαλο της και που ξεκάθαρα έδινε την αίσθηση πως ήταν θέμα χρόνου να πετύχει και το δεύτερο γκολ της. Προφανώς και δύσκολα επεμβαίνεις και κάνεις διορθωτικές κινήσεις σ’ ένα τέτοιο μομέντουμ. Και φυσικά δεν μπορούσε να μαντέψει ο Νίκολιτς πως θα καθίσει η φάση που πάνω στην αμυντική μετάβαση, έκατσε να είναι ο Μάγερ ο παίκτης που έπρεπε να κάνει το φάουλ για να σταματήσει την αντεπίθεση και είχε ήδη κάρτα.
Η ουσία είναι, πως η ΑΕΚ ακόμα και μια περίεργη ενδεκάδα λόγω της υποχρεωτικής παρουσίας των δυο μικρών, ακόμα και σ’ ένα ματς που δεν της πήγαινε, έδειξε σ’ ένα μεγάλο διάστημα στο δεύτερο ημίχρονο, πόσο υψηλά ταβάνια έχει. Και αυτό είναι ίσως και το πιο εκνευριστικό, αυτό που μας θυμώνει περισσότερο, διότι επί της ουσίας καταδεικνύει πόσο τσάμπα ήταν η ήττα της Τετάρτης στην Τούμπα. Διότι μ’ αυτά που έκανε η ΑΕΚ στο πολύ καλό 25άλεπτο της, έπρεπε να έχει βάλει δυο και τρια γκολ και να είχε καθαρίσει την μπουγάδα. Και όχι πολύ περισσότερο να χάσει με 3-1.
