Οφείλω να ομολογώ πως όταν τον περασμένο Οκτώβρη φεύγαμε από το Τσέλιε, είχαν για κάποιον άγνωστο λόγο μια βαθιά πεποίθηση πως δεν θα χρειαζόταν να επιστρέψουμε. Δεν έχω κάτι με τους ανθρώπους, αλίμονο. Κάτι όμως εκείνο το βαρύ 3-1, κάτι το γεγονός πως αισθανόσουν πως κινδύνευες ανά πάσα στιγμή να κατέβει μια αρκούδα από το βουνό και να γίνουμε ροντέο, θα ήταν ωραίο να το αφήσεις πίσω σου οριστικά.
Από την άλλη μεριά, όταν προέκυψε η προοπτική ανάμεσα σε τέσσερις ομάδες, να ξαναβρούμε στο δρόμο μας την Τσέλιε, ήμουν βαθιά βέβαιος πως αυτό θα ήταν το ταξίδι που θα (ξανα) κάναμε. Ενδεχομένως ο θεός του ποδοσφαίρου να θέλει να αποκαταστήσει την αδικία που έγινε τον περασμένο Οκτώβρη. Μεταξύ μας, δεν έχει και μεγάλη ποδοσφαιρική λογική, να είναι η Τσέλιε η μοναδική από τις εννέα ομάδες που έχει συναντήσει στο φετινό ευρωπαϊκό της ταξίδι η ΑΕΚ, που να την έχουν νικήσει.
Στα σοβαρά τώρα, προφανώς και το ματς το αποψινό είναι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που έγινε τον περασμένο Οκτώβρη. Φυσικά και έχει σημασία πως η Τσέλιε δεν έχει πλέον στον πάγκο της τον προπονητή που την είχε απογειώσει. Ούτε έχει και τον σέντερ φορ που είχε βάλει σ’ εκείνο το ματς χαττρικ. Και είναι και σε κακό αγωνιστικό φεγγάρι. Όμως κυρίως αυτό που έχει σημασία, είναι πόσο διαφορετική είναι πλέον η ΑΕΚ. Από την αγωνιστική της εικόνα μέχρι και τον σχηματισμό της.
Σ’ εκείνο το ματς τον Οκτώβρη, ο Νίκολιτς ακόμα ήταν στα μισά του δρόμου, μέχρι να βρει αυτό που ταιριάζει περισσότερο στην ΑΕΚ. Επίσης σ’ εκείνο το ματς ήταν βασικός ο Γκρούγιτς, που τώρα είναι εκτός ευρωπαϊκής λίστας, ήταν βασικοί ο Κουτέσα και ο Ελίασον, που απόψε θα είναι στον πάγκο, ενώ στην επίθεση έπαιζε μόνος του ο Γιόβιτς. Απόψε θα παίξει σίγουρα με δεύτερο επιθετικό δίπλα του. Είτε θα είναι ο Βάργκαπου έχει το προβάδισμα, είτε ο Κοϊτά ή ακόμα και ο Ζίνι. Σίγουρα πάντως, ο σχηματισμός θα είναι εντελώς διαφορετικός.
Επίσης είναι εντελώς διαφορετικά ακόμα και το διακύβευμα. Τον Οκτώβρη ήταν το πρώτο ματς που έδινε η ΑΕΚ στον όμιλο. Ήταν το πρώτο παιχνίδι μετά την επίτευξη του πρώτου μεγάλου στόχου, που ήταν να καταφέρει να μπει στον όμιλο. Επί της ουσίας ήταν ματς που δεν έκρινε τίποτα, κάτι που αποδείχθηκε στην πορεία. Τώρα το πράγμα είναι πολύ διαφορετικό. Η προοπτική της πρόκρισης στα προημιτελικά της διοργάνωσης αλλά και το πως ανοίγεται πλέον μπροστά στην ΑΕΚ η ευρωπαϊκή διαδρομή, αποτελούν τεράστιο κίνητρο. Και δεν έχει κρύψει ποτέ ο Νίκολιτς, πως στην Ευρώπη φέτος θέλει να πάει μακριά. Το έχει πει και το έχει δείξει και με τον τρόπο που λειτουργεί.
Όλο αυτό πρακτικά σημαίνει, πως η μοναδική ομοιότητα σε σχέση με τον Οκτώβρη, είναι το όνομα του αντιπάλου της ΑΕΚ, το γήπεδο, αλλά και η παρουσία του κόσμου. Ίσως μάλιστα ακόμα και σ’ αυτό, υπάρχει διαφορά, διότι εάν έχω καταλάβει καλά, θα βρίσκονται στο γήπεδο περισσότεροι οπαδοί της ΑΕΚ, σε σχέση με τον περασμένο Οκτώβρη που και τότε είχαν εξαντλήσει τα διαθέσιμα εισιτήρια. Επομένως το μόνο που μένει, είναι να προκύψει και διαφορετικό αποτέλεσμα.
