Μετά το 4-0 της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό, έχουν αναπτυχθεί μια σειρά από ενδιαφέροντα αφηγήματα. Το πρώτο εξ αυτών, είναι πως δεν γίνεται πλέον να έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη στο ημιαυτόματο οφσάιντ. Διότι ενδεχομένως, ίσως, μπορεί και να κάνει λάθη, διότι η φάση του γκολ που ακυρώθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι… ύποπτη. Το αφήγημα αυτό διακινείται κυρίως από τους ίδιους ανθρώπους που έσκιζαν τα ρούχα τους για να μας πείσουν πόσο σημαντικό, πόσο αδιάβλητο και πόσο μη αμφισβητήσιμο, είναι το ημιαυτόματο.
Ένα ακόμα απ’ αυτά τα αφηγήματα, είναι πως ο Λεβαδειακός έπαιξε πολύ περίεργα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Περίεργο που έπαιξε στο πρώτο ημίχρονο με τρία στόπερ, δηλαδή υπέρ ανασταλτικά, καθότι δεν το έχει ξαναπαίξει και ήταν υπερβολικά αμυντικογενής. Ακόμα πιο περίεργο που άλλαξε και έπαιξε στο δεύτερο ημίχρονο με δυο στόπερ, όπως δηλαδή συνηθίζει να παίζει, καθότι ήταν υπερβολικά επιθετικογενής. Άντε βγάλε άκρη δηλαδή.
Αυτό όμως το αφήγημα, που είναι από τα πιο αγαπημένα μου, είναι αυτό που αφορά το πως έχει βρεθεί η ΑΕΚ να είναι πρώτη στην βαθμολογία. Ανοίγω παρένθεση, η ΑΕΚ είναι η ομάδα που μέχρι τώρα έχει βρεθεί στην κορυφή περισσότερες αγωνιστικές από κάθε άλλη ομάδα. Κλείνω την παρένθεση. Σύμφωνα μ’ αυτό το αγαπημένο μου αφήγημα, η ΑΕΚ είναι πρώτη, διότι δεν έχει μεσοβδόμαδες αγωνιστικές υποχρεώσεις. Επομένως είναι φρέσκια και χωρίς τραυματισμούς, ενώ οι άλλοι δυο διεκδικητές του τίτλου είναι κουρασμένοι και τσακισμένοι.
Κάποιος κακεντρεχής εδώ θα συμπέραινε, πως αφού είναι έτσι τα δεδομένα, αποφάσισαν να βρουν τον τρόπο με τις τιμωρίες από κάρτες, να έχει και η ΑΕΚ απουσίες. Πως αλλιώς να δικαιολογήσει άλλωστε κάποιος την κάρτα που πήρε ο Μαρίν και συμπλήρωσε κίτρινες την περασμένη Κυριακή, στο πρώτο μαρκάρισμα και ενώ δυο λεπτά πριν σε αντίστοιχη φάση δεν είχε τιμωρηθεί παίκτης του Λεβαδειακού. Αλλά δεν είμαι τέτοιος κακεντρεχής τύπος. Σίγουρα ποδοσφαιρικά είναι απολύτως λογικό να καταπονούνται οι ομάδες που έχουν συνεχόμενα παιχνίδια από τα οποία προκύπτει και κόπωση και τραυματισμοί. Θα πρέπει να είναι μπούφος όποιος παραγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα.
Από την άλλη μεριά, αφενός η ΑΕΚ αυτό το κενό από αγώνες διάστημα, το κέρδισε με το σπαθί της, τερματίζοντας στην 3 η θέση του ομίλου και παίρνοντας πρόκριση απευθείας στους «16». Αφετέρου η ΑΕΚ το καλύτερο ποδόσφαιρο της, με τις μεγαλύτερες εντάσεις στο παιχνίδι της, το έπαιξε το δίμηνο Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου. Τότε που πήγαινε χωρίς ανάσα από Πέμπτη σε Κυριακή και πάλι σε Πέμπτη, με μακροχρόνια τραυματίες τον Ζίνι, τον Πιερό, τον Ελίασον, τον Κουτέσα και σίγουρα ξεχνάω και κάποιον.
Βεβαίως δεν έχει νόημα οποιαδήποτε τέτοια ανάλυση, διότι όποιο αφήγημα και αν υπάρχει, αυτό που μετράει είναι τι λέει και τι θα λέει το γήπεδο. Όμως πραγματικά είναι πολύ απολαυστικό, να βλέπεις τους απέναντι να ανυπομονούν, για το πότε επιτέλους η ΑΕΚ θα μπει να παίξει ξανά ευρωπαϊκά παιχνίδια, μπας και προκύψει κούραση και απώλειες και πέσει από την κορυφή. Δεν θα απέκλεια να προσδοκούν να φτάσει η ΑΕΚ μέχρι το τέλος της διαδρομής στην Ευρώπη, μπας και την ξεφορτωθούν από το σβέρκο τους.
Προς ενημέρωση πάντως, αν η ΑΕΚ προκριθεί από τους «16» και πάει στους «8» του Κόνφερενς, το πρώτο ματς θα γίνει Μεγάλη Πέμπτη και η ρεβάνς μια εβδομάδα μετά, επομένως την Κυριακή του Πάσχα έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ματς για να είναι καταπονημένη. Ενώ αν φτάσει στα ημιτελικά, αυτομάτως θα αναβληθεί το παιχνίδι και θα το παίξει τον… Ιούνιο. Επομένως ίσως και αυτό το πλάνο για να πέσει η ΑΕΚ από την κορυφή, να μην είναι και τόσο δόκιμο.
