Πρωτίστως θα πω ότι δυστυχώς αρχίζουμε και κατρακυλάμε με ταχύτητα στις εποχές που γινόντουσαν τερατουργήματα και επιχειρούσαν να μας βγάλουν τυφλούς και κομματάκι τρελούς. Διότι για να εξηγούμεθα και να μην παρεξηγούμεθα, όλες οι απόψεις είναι σεβαστές στο ποδόσφαιρο. Όλες. Και επειδή ακριβώς είναι ποδόσφαιρο, όποιος τολμήσει να υιοθετήσει για τον εαυτό του, τον τίτλο του απολύτως αντικειμενικού, είναι επιεικώς υποκριτής.
Όμως είναι άλλο πράγμα οι διαφορετικές απόψεις και άλλο το άκου τι λένε οι τρελοί, για κάτι που είναι προφανές. Άκουσα και διάβασα πολλά από την Κυριακή το βράδυ. Και δυστυχώς πολλά εξ αυτών, είναι προς αυτήν κατεύθυνση. Άκουσα πως το τάκλιν με τα δυο πόδια πάνω στον Ζίνι που δεν δόθηκε ούτε φάουλ, ήταν το ιδανικό τάκλιν. Άκουσα και διάβασα, να αναρωτιούνται γιατί ο Ρότα ήταν δίπλα στον Ποντένσε στην φάση της αγκωνιάς. Τύπου, τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια βραδιάτικα και μικρό παιδί.
Άκουσα και διάβασα πως το πρόβλημα δεν είναι πως ένας παίκτης αποφάσισε να κτυπήσει με αγκωνιά, αλλά η αντίδραση αυτού που την δέχθηκε, που ήταν πολύ υπερβολική. Διάβασα και άκουσα πως δεν υπήρχε κτύπημα, αλλά ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση του χεριού. Πως ρε παιδί μου, έχεις φαγούρα στον λαιμό και βάζεις το χέρι σου και ξύνεσαι. Ένα τέτοια τέτοιο πράγμα. Άκουσα και διάβασα πως δεν γίνεται να μην βλέπετε εκεί στην ΑΕΚ, πως ο Μουκουντί βάζει τρικλοποδιά στον Λουίζ. Παρόλο που όσο περισσότερα βίντεο βλέπει κάποιος, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται, πως τα πόδια του παίκτη του Ολυμπιακού μπουρδουκλώνονται.
Άκουσα και διάβασα ακόμα και ένα τρομερό συμπέρασμα, πως μόνο η ΑΕΚ βλέπει διαιτητική αδικία σ’ αυτό το ματς και κανείς άλλος. Και μάλιστα είναι μια θεωρία και ένα συμπέρασμα, πως έχει υιοθετηθεί και διακινείται και από την πλευρά του ΠΑΟΚ. Κάτι που δεν ξέρω εάν είναι απλώς αστείο ή και κάτι άλλο. Διότι το να μπαίνει σε εποχές σκοτεινές, που το άσπρο γινόταν εύκολα μαύρο και εσύ τρελός που το έβλεπες άσπρο, είναι πολύ επικίνδυνο. Και είναι κάτι που δεδομένα δεν θα αφορά μόνο την ΑΕΚ. Πάνω όμως στην μεγάλη φούρια κάποιων, να συνεχίσουνε να βγάζουν το μένος τους για την ΑΕΚ, ούτε το βλέπουν, ούτε το καταλαβαίνουν.
Και θα κλείσω με κάτι που τραγουδούσε ο Νικόλας ο Άσιμος και από την Κυριακή το βράδυ στριφογυρνά συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου. «Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας, νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας, δε θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας.Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει, κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει».
