Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Μιας που η ΑΕΚ σαν χθες ανακοίνωσε την έναρξη της συνεργασίας της με τον Νίκολιτς, είναι εντυπωσιακό εκτός όλων των άλλων, που έναν χρόνο μετά όλοι οι ανταγωνιστές της ψάχνουν τρόπο να αντιγράψουν το μοντέλο της. Όχι αδίκως, διότι αποδεδειγμένα και με… κούπα, είναι ένα μοντέλο επιτυχίας.
Παρατηρώ λοιπόν πως, για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός, βλέπει στον Νίστρουπ τον δικό του… Νίκολιτς. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, μπορεί και να είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Μπορεί και όντως να οδηγήσει ξανά τον Παναθηναϊκό σε επιτυχίες. Ποτέ άλλωστε δεν κρίνω κανέναν, πριν τον δω στο γήπεδο. Ούτε πολύ περισσότερο υποτιμώ κανέναν.
Μου έκανε όμως εντύπωση όλη αυτή η ιστορία με τον Μπακασέτα. Προφανώς και είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση κάθε προπονητή, να κρατά μόνο τους παίκτες που του κάνουν και του κουμπώνουν στο αγωνιστικό μοντέλο που θέλει να εφαρμόσει. Και να μην κάνει την παραμικρή έκπτωση σ’ αυτό. Ωστόσο μου κάνει εντύπωση, πως αυτό το συμπέρασμα για τον Μπακασέτα, το έβγαλε ο Νίστρουπ πριν καν δει και μιλήσει με τον ποδοσφαιριστή. Περίεργο είναι, όταν μάλιστα πρόκειται για τον αρχηγό της ομάδας που αναλαμβάνει.
Θα σας πω μια ιστορία για τον Νίκολιτς. Όταν ο Σέρβος κόουτς ανέλαβε πέρυσι τέτοια εποχή την ΑΕΚ, είχε μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα για όλο το υλικό που θα παραλάμβανε. Είχε επίσης και μια ξεκάθαρη εικόνα, για κάποιες πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις όπως του Λαμέλα ή του Μαρσιάλ ή ακόμα και του Περέιρα. Ενώ υπήρχε και ένα κλίμα στην ΑΕΚ που ήταν αναφανδόν υπέρ σαρωτικών αλλαγών, καθώς είχε τελειώσει μόλις μια καταστροφική σεζόν.
Ο Νίκολιτς προφανώς και είχε εικόνα προτού ξεκινήσει η προετοιμασία, πως ποδοσφαιριστές όπως ο Σιμάνσκι ή ο Γιόνσον, δεν πολυταιριάζουν στο αγωνιστικό του μοντέλο. Είχε επίσης εικόνα για το υπήρχε με Λαμέλα και με Μαρσιάλ. Όχι απλώς δεν θα του έλεγε κανείς τίποτα αν τους έκοβε από την αποστολή που πήγε στην Ολλανδία για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας, αλλά θα τον αποθέωναν κιόλας. Επιτέλους πήρε σκούπα και μπράβο του και τέτοια.
Η φιλοσοφία όμως του Νίκολιτς, η ποδοσφαιρική του δικαιοσύνη, έλεγε πως θα πρέπει να τους πάρει όλους μαζί του στην Ολλανδία. Να τους δει στο γήπεδο, να μιλήσει μαζί τους και κατόπιν να πάρει τις οριστικές του αποφάσεις. Ναι, η γνώμη που είχε για τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του Σιμάνσκι και του Γιόνσον, δεν άλλαξε. Ναι, ο Λαμέλα πήγε στην Ολλανδία και δεν εμφανίστηκε στο γήπεδο παρά μόνο πάνω σε μια σκαλωσιά για να παρακολουθεί τα φιλικά πίνοντας μάτε.
Όμως μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, δηλαδή να επιμείνει ο Νίκολιτς να τους δει όλους, προέκυψε η ψήφος εμπιστοσύνης και σε Περέιρα και σε Πήλιο. Δυο παιδιά που πριν φύγει η ομάδα πέρυσι για την Ολλανδία, ήταν σχεδόν και με τα δυο πόδια εκτός ΑΕΚ. Και τελικά αυτό στο οποίο εξελίχθηκαν, ήταν σε σημαντικά γρανάζια της μηχανής του Νίκολιτς στην μάχη για την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά και για την ευρωπαϊκή πορεία μέχρι και τα προημιτελικά. Απόλυτα τον δικαίωσε τον Σέρβο κόουτς η επιλογή, πρώτα να δει στο γήπεδο και μετά να αποφασίσει.
