Πόλεμος (ο). Είναι αυτός που δέχεται η ΑΕΚ σε καθημερινό επίπεδο, από όλες τις πλευρές. Αλλά η ΑΕΚ έχει μάθει να μεγαλώνει και να είναι «αντάρτης». Να τα βάζει με όλους και με όλα. Σ’ έναν πόλεμο δεν μπορείς να νικάς πάντα. Κάποιες φορές θα γνωρίζεις την ήττα, άλλες θα μεγαλουργείς. Το πιο σημαντικό είναι η υπερηφάνεια. Να κρατάς της σημαία σου ψηλά. Και αυτό η ΑΕΚ το κάνει, παρά τις αναποδιές και όλα τα στραβά που τις έχουν συμβεί. Το ζήτημα, ωστόσο, πλέον για την ΑΕΚ, είναι πως στο δρόμο για την επιτυχία, πρέπει να αντιμετωπίσει και τα φαλτσοσφυρίγματα, τα «χαλασμένα» VAR που τονίζουν κάποιοι και τις ανύπαρκτες κάρτες, που φαντασιώνονται
ορισμένοι διαιτητές, όπως αυτή στον Πινέδα.
Η ιστορία δεν ξεκίνησε με τον Μάκελι στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα. Δεν θέλω να τα πάρω με τη σειρά, αλλά ας πούμε το παιχνίδι με την Κηφισιά στο Περιστέρι, το ξεχνά κανείς; Ή με τον Παναιτωλικό στη Νέα Φιλαδέλφεια, που ο Παπαδόπουλος από τη Μακεδονία, ανάγκασε 25.000 Ενωσίτες να ασχολούνται μαζί του, αντί με την μπάλα; Είναι ένα φαινόμενο, το οποίο η «Ένωση» το αντιμετωπίζει χρόνια και έχει υποχρεωθεί να ζει με αυτό.
Με τον Τζήλο είδαμε μερικά ακόμα σφυρίγματα, που μπορεί να μας αποτρελάνουν. Όπως η κάρτα στον Πινέδα. Εγώ προσωπικά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δόθηκε δεύτερη κίτρινη κάρτα στον παίκτη του Πανσερραϊκού και όχι απευθείας κόκκινη, για το μαρκάρισμα στον αχίλλειο του Κοϊτά. Είναι μαρς κόκκινη. Ότι είχε μία κίτρινη ο Σερραίος, δεν λέει τίποτα. Μα τίποτα απολύτως.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η αντιμετώπιση που έχει η ΑΕΚ σε όλα τα επίπεδα και πόσο μέλλον, στο διαιτητικό, δείχνει πολλά για το τι έχει να τραβήξει ως το τέλος του πρωταθλήματος. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί ενστερνίζονται την άποψη ότι είναι πιο εύκολο, πλέον, να κατακτήσει η ΑΕΚ το Κόνφερενς, παρά το πρωτάθλημα. Δεν το λένε επειδή τους γύρισε το μυαλό. Το λένε γιατί έχουν μάτια και βλέπουν…
