Και ίσως αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε κάτι που πολλές φορές χάνουμε μέσα στην καθημερινότητα: αυτή η ομάδα έχει κερδίσει το δικαίωμα να την πιστεύουμε.
Όχι να της χαρίζουμε τίποτα. Όχι να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη της. Αλλά να την πιστεύουμε. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στην αμφισβήτηση των πάντων στην πρώτη στραβή.
Η ΑΕΚ που έχει δημιουργήσει δεν στηρίζεται μόνο στα ονόματα, στις μεταγραφές και στο πόσους παίκτες έχει για κάθε θέση. Στηρίζεται σε ένα σύνολο που ξέρει τι θέλει να κάνει.
Μπορούμε να συζητάμε ατελείωτα για το αν χρειάζεται ακόμη ένας δεξιός μπακ, ένας στόπερ ή μία επιπλέον λύση οπουδήποτε. Ποδοσφαιρική κουβέντα είναι και πρέπει να γίνεται.
Αλλά ο Νίκολιτς έχει δείξει πλέον ότι βλέπει διαφορετικά το πράγμα. Θέλει συνοχή, ομοιογένεια, συγκεκριμένους ρόλους και παίκτες που υπηρετούν αυτό που έχει στο μυαλό του.
Και μέχρι σήμερα έχει κερδίσει το δικαίωμα να κριθεί πάνω στο δικό του σχέδιο. Όχι πάνω στο σχέδιο που έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Οι επιλογές του μπορεί να αποδειχθούν σωστές, μπορεί και όχι.
Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Αλλά η ΑΕΚ δεν μπορεί κάθε εβδομάδα να γκρεμίζει ό,τι έχτισε επειδή ήρθε μία ισοπαλία ή επειδή κάποιος καινούργιος ποδοσφαιριστής χρειάζεται χρόνο.
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι τι συμβαίνει γύρω μας. Αρκεί να διαβάσεις και να ακούσεις λίγο. Η αυτοπεποίθηση έχει ήδη μετατραπεί σε βεβαιότητα, η βεβαιότητα σε έπαρση και η έπαρση σε μία εικόνα περίπου… τελειωμένου πρωταθλήματος.
Ο Οκτώβριος μόλις μπήκε, αλλά ορισμένοι συμπεριφέρονται σαν να έχει γίνει ήδη η απονομή.
Και λοιπόν; Αυτό ακριβώς είναι που δεν πρέπει να επηρεάσει κανέναν ΑΕΚτζή. Δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε πανηγυρισμό, ούτε να μπαίνεις στη διαδικασία να συγκρίνεις κάθε μεταγραφή, κάθε αποτέλεσμα και κάθε εμφάνιση.
Κυρίως δεν χρειάζεται να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για τη δική σου ομάδα επειδή απέναντι φωνάζουν περισσότερο.
Η σεζόν είναι τεράστια. Υπάρχει πρωτάθλημα, υπάρχει Κύπελλο και υπάρχει ένα Champions League που απαιτεί τρομακτική ενέργεια, σωματικά και πνευματικά.
Θα υπάρξουν βραδιές που η ΑΕΚ θα πετάει και βραδιές που θα υποφέρει. Θα υπάρξουν νίκες, θα υπάρξουν και στραβές. Το ζήτημα είναι τι κάνεις όταν έρθουν αυτές.
Εκεί χρειάζεται αυτό που λέει ο Νίκολιτς: ενότητα. Όχι μόνο μέσα στα αποδυτήρια. Γύρω από ολόκληρη την ομάδα.
Γιατί το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους αντιπάλους είναι να αρχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας πριν καν φτάσουμε στα πραγματικά δύσκολα.
Η ΑΕΚ επιστρέφει, οι διεθνείς γυρίζουν, οι νέοι αποκτούν περισσότερο χρόνο μέσα στην ομάδα και ο Νίκολιτς θα έχει ξανά στα χέρια του το γκρουπ για να δουλέψει πάνω σε όσα θέλει.
Τώρα αρχίζει το κομμάτι της σεζόν στο οποίο θα πρέπει να μιλήσει το γήπεδο.
Ας αφήσουμε λοιπόν τους άλλους να αισθάνονται πρωταθλητές από τώρα. Ας έχουν την έπαρσή τους, τις βεβαιότητές τους και τους πρόωρους πανηγυρισμούς τους. Η ΑΕΚ δεν έχει κανέναν λόγο να συμμετέχει σε αυτό.
Η δική της δουλειά είναι άλλη. Να μείνει ενωμένη, να βελτιωθεί, να αντέξει και όταν έρθει η ώρα να είναι εκεί.
