Να τελειώνει ευρωπαϊκή ρεβάνς, όπου το πρώτο παιχνίδι έχει λήξει με τρία γκολ σε βάρος σου και να σου μένει ένα τεράστιο γαμώτο γι’ αυτό που δεν ολοκληρώθηκε. Αυτή είναι η μεγάλη ΑΕΚ. Μια ομάδα που κάνει τον κόσμο της να πιστεύει ξανά στα θαύματα, στα όνειρα, πως μπορεί να κάνει τα πάντα. Η μεγάλη ΑΕΚ έκανε όλα όσα έπρεπε, έφτιαξε μια παραμυθένια ιστορία, αλλά εκείνη η κακιά στιγμή, μια ταχύτατη αντεπίθεση των Ισπανών και το γκολ του Παλαθόν δεν επέτρεψαν να γίνει το όνειρο πραγματικότητα.
Υπάρχουν πολλά «αν». Αν είχε σκοράρει ο Ζίνι και τρίτο τέρμα στην εξ επαφής φάση που του έστρωσε ο Ρότα, αν υπήρχε ένας ακόμα επιθετικογενής παίκτης από τον πάγκο, αν ήταν διαθέσιμος ο Γιόβιτς και ο Μάνταλος, αν δεν είχε υπάρξει εκείνη η στιγμή αβλεψίας. Αλλά σας ρωτάω ειλικρινά: πιστεύατε ποτέ πως θα μπορούσε να φτιαχτεί μια τέτοια ιστορία που η ΑΕΚ να έχει ισοφαρίσει από το 51’ το σκορ που είχε ηττηθεί στο πρώτο παιχνίδι; Θα πιστεύατε ποτέ, πως αυτή η ΑΕΚ που πέρυσι δεν υπήρχε στον ευρωπαϊκό χάρτη, θα έκανε την Ράγιο Βαγιεκάνο, μια ομάδα από το δεύτερο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, να παίζει ταμπούρι σαν τρελή για να το κρατήσει;
Προφανώς και δεν χρειάζονται δάκρυα γι’ αυτήν την ομάδα. Το απλόχερο χειροκρότημα του κόσμου στο φινάλε, το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα πως αυτοί είναι οι πρωταθλητές, δείχνουν το μοτίβο και τον στόχο που θα κινηθεί η ΑΕΚ. Η Ευρώπη έδωσε μόνο περηφάνεια, τώρα ακολουθεί ο μεγάλος στόχος του πρωταθλήματος. Το πόσο πόνεσαν και ανάσαναν από το γκολ της Ράγιο όλοι οι περίεργοι του ανταγωνισμού, δείχνει και τον φόβο στα μάτια τους. Περιμένετε και τα καλύτερα έρχονται. Η ΑΕΚ είναι εδώ και δεν σταματά πουθενά.
