Υπάρχουν φορές που τα λόγια και είναι περιττά και είναι πολύ δύσκολο να τα βρεις. Ο Μάριος
έφυγε μόλις στα 33 του. Όχι από αρρώστια. Ούτε από λάθος του. Ήταν ένα πολύ καλό παιδί.
Ούτε το ποδόσφαιρο, ούτε η ζωή, ούτε η Ελλάδα του φέρθηκε καλά. Ίσως ακριβώς επειδή ήταν
ένα πολύ καλό παιδί. Στο καλό λοιπόν παλικάρι μου και δεν υπάρχει απολύτως τίποτε άλλο που
να μπορεί να ειπωθεί. Η ζωή και στο ποδόσφαιρο και παντού θα συνεχιστεί και θα
προσπαθήσουμε να μην σε ξεχάσουμε.
Το Σάββατο είχε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Το πήρε για δεύτερη συνεχόμενη φορά η Παρί. Το
πήρε με πρωταγωνιστή για δεύτερη συνεχόμενη φορά τον προπονητή της και τον τρόπο
παιχνιδιού της. Θυμίζω πως η Παρί ήταν η ομάδα που μέχρι πριν από δυο χρόνια, ξόδευε ένα
κουβά με εκατομμύρια, για να φέρνει φίρμες στο ρόστερ της. Τον Νειμάρ, τον Μέσι, τον
Εμπαπέ. Μια τρύπα στο νερό είχε κάνει.
Την πήρε ο Λουίς Ενρίκε, ξόδεψε σωστά τα χρήματα που είχε να ξοδέψει η Παρί και πήρε δυο
συνεχόμενα τσάμπιονς λιγκ χωρίς να έχει κανέναν αντίπαλο. Με την μπάλα της. Και αυτό
απέδειξε για μια ακόμα φορά, πως είναι ο προπονητής που κάνει το ρόστερ και όχι το ρόστερ
τον προπονητή. Δείτε τι έγινε στην ΑΕΚ φέτος. Ο Νίκολιτς πήρε μια ομάδα που πέρυσι τέτοια
εποχή ήταν διαλυμένη και αγωνιστικά και ψυχολογικά. Με πολλούς παίκτες να έχουν πιάσει
πάτο και κάποιους άλλους να είναι στην πόρτα της εξόδου.
Πήρε αυτό το ρόστερ, τους πρόσθεσε οκτώ μεταγραφές το καλοκαίρι, του έβαλε μόλις τέσσερις
καινούργιους στο βασικό κορμό, κράτησε επτά από το περυσινό ρόστερ και πήρε το
πρωτάθλημα. Ένα πρωτάθλημα στο οποίο η ΑΕΚ έπαιξε την καλύτερη μπάλα απ’ όλους, που
ήταν πιο σταθερή απ’ όλους και στο τέλος της ημέρας έκοψε πρώτη και μαθηματικά το νήμα,
τρεις αγωνιστικές πριν από την λήξη της σεζόν.
Περίπου στο νταμπλ του 2023, το ίδιο είχε γίνει. Μια ομάδα διαλυμένη πήρε ο Αλμέιδα. Που
δεν είχε βγει καν Ευρώπη. Και πάλι με λίγες προσθήκες και πάλι χρησιμοποιώντας πολλούς από
το ρόστερ που παρέλαβε, έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο και πήρε πρωτάθλημα και κύπελλο.
Ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν, με την ίδια ομάδα και μάλιστα ενισχυμένη, επειδή ακριβώς ο
Αλμέιδα δεν ήταν σταθερά το ίδιο καλά σ’ όλη την σεζόν, στο τέλος έχασε και το πρωτάθλημα.
Θέλω να πω ότι παντού και πάντα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι ο προπονητής αυτός που κρίνει
εάν ένα ρόστερ είναι καλό ή όχι. Και είναι τεράστια επιτυχία για τον Ηλιόπουλο και για τον
Ριμπάλτα, που πέρυσι τέτοια εποχή, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, επέλεξαν τον Νίκολιτς για την
θέση του προπονητή. .
