Ο Νίκολιτς επιλέχθηκε από τον Ριμπάλτα, ξετρέλανε τον Ηλιόπουλο που είπε από την πρώτη στιγμή “μόνο αυτόν θέλω”, κέρδισε την εμπιστοσύνη των παικτών του και του κόσμου και μετά κέρδισε το πρωτάθλημα, κυρίως επειδή είναι ένας προπονητής – ρομπότ. Που έφερε σε μια ΑΕΚ που παρασύρθηκε και τελικά πνίγηκε από το κύμα του άκρατου συναισθηματισμού, μια εποχή σχεδόν απόλυτου ποδοσφαιρικού κυνισμού. Κάτι που αφενός το είχε δεδομένα ανάγκη, αφετέρου την έβαλε ξανά στο μονοπάτι των επιτυχιών.
Προφανώς και ούτε και τώρα έλειψε το συναίσθημα. Το ακριβώς αντίθετο. Ο κόσμος της ΑΕΚ φώναξε για πρώτη φορά το όνομα του Νίκολιτς, μετά την πρόκριση επί της Άντερλεχτ. Έκανε σύνθημα, έκανε μπλουζάκι, ακόμα και πανό στο γήπεδο, το “fight, believe, never give up”, όταν η ομάδα του Σέρβου κόουτς άρχισε να πατάει γκάζι από τον Νοέμβρη και μετά. Κι όταν ο Νίκολιτς βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, στην φιέστα του τίτλου, για να παραλάβει το μετάλλιο του, οι εξέδρες σείστηκαν από την αποθέωση. Και έγινε ένας πανικός στα σόσιαλ, στην είδηση πως είναι έτοιμος να υπογράψει νέο συμβόλαιο.
Έτσι είναι και το ποδόσφαιρο και η ΑΕΚ και ο κόσμος της. Δεν υπάρχει χωρίς το συναίσθημα και αυτές οι υψηλές αναλύσεις περί προσωπολατρίας, μπούρδες είναι. Πρόσωπα στον πάγκο, πρόσωπα και στο γήπεδο. Σε πρόσωπα αντανακλώνται οι επιτυχίες και οι συγκινήσεις. Πρόσωπα γαλούχησαν γενιές και γενιές ΑΕΚτζήδων, πρόσωπα έχουν μπει στους τέσσερις πυλώνες του γηπέδου. Και είναι άλλο πράγμα το συναίσθημα που δεν μπορεί να λείπει ποτέ και άλλο οι χρυσοί θρόνοι σ’ ένα βάθρο που φτάνει μόνο η λατρεία και η αποθέωση. Αυτόν τον δεύτερο δρόμο η ΑΕΚ τον περπάτησε, την έβγαλε σε αδιέξοδο, για να μην πω σε γκρεμό και δεν θα (πρέπει να) το ξαναπεράσει.
Προφανώς και δεν είναι παράξενο που ο κόσμος της ΑΕΚ έχει λατρέψει έναν προπονητή σαν τον Νίκολιτς. Κι ας είναι ένα ποδοσφαιρικό ρομπότ. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι πως και ο Νίκολιτς δείχνει να έχει αφήσει περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην καριέρα του, χαραμάδες συναισθήματος στην πλήρως επαγγελματική ποδοσφαιρική του σχέση με την ΑΕΚ. Τα στατιστικά του Σέρβου κόουτς έλεγαν μέχρι να έρθει εδώ, πως σε καμία ομάδα, σε κανέναν πάγκο, δεν έχει καθίσει περισσότερες από δυο σεζόν. Τώρα ετοιμάζεται να υπογράψει μέχρι και το 2029. Ίσως και με… πλας.
Δεν είναι κανένα παιδάκι ο Νίκολιτς που να ενθουσιάστηκε υπερβολικά από την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Άλλωστε έχει πάρει κι άλλα στην καριέρα του. Ούτε να παρασυρθεί από την αποθέωση. Όμως κάτι ο τρόπος και η σχέση με τον Μάριο Ηλιόπουλο, κάτι συνολικά συνθήκη που έχει βρει στην ΑΕΚ, κάτι ο τρόπος που τον αγκαλιάζει ο κόσμος, κάτι όλα αυτά μαζί συν την αύρα του συλλόγου, έχουν τρυπώσει κάπου λίγο, στο ποδοσφαιρικό ρομπότ που λέγεται Νίκολιτς, μια μικρή “καψούρα”.
Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα σταματήσει να δουλεύει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, που θέλει τα πάντα να γίνονται σωστά και όπως πρέπει. Χωρίς ποτέ η σχέση να ξεφεύγει από το επαγγελματικό και χωρίς ποτέ αυτή η “καψούρα”, να αλλάζει την απόλυτη προσήλωση στο ένα και ένα, που κάνουν πάντα δυο. Όμως για να ξέρουμε και τι λέμε, για έναν προπονητή που μέχρι τώρα είχε σχεδόν δόγμα, να δουλεύει το πολύ δυο σεζόν και μετά να πηγαίνει στην επόμενη πρόκληση, το γεγονός πως η ΑΕΚ τον έβαλε στην διαδικασία να σκεφτεί πρώτος, πριν καν του το προτείνει η ομάδα, ένα συμβόλαιο πιο μακριά από το 2027 αλλά και από το 2028, λέει πολλά. Λέει τα πάντα για την ΑΕΚ, αν με ρωτάτε.
