Υπάρχουν ομάδες της ΑΕΚ που ήταν εξαιρετικές, αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Άλλωστε υπήρχαν εποχές που το ελληνικό ποδόσφαιρο το έσκιαζε η φοβέρα και το πλάκωνε η σκλαβιά. Εξ ου και υπήρξαν παιχταράδες που τελείωσαν την καριέρα τους, χωρίς να έχουν πανηγυρίσει με την ΑΕΚ ούτε ένα πρωτάθλημα.
Επίσης υπήρχαν ομάδες της ΑΕΚ, που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Είτε διότι ήταν πολύ καλές, είτε διότι είχαν τεράστιο τσαγανό και μαγκιά. Όμως υπήρξαν και κάποιες ομάδες της ΑΕΚ, που ήταν εμβληματικές. Ομάδες που είχε μόνο σάρωσαν τους τίτλους, αλλά έπαιξαν και τρομερό ποδόσφαιρο. Και ήταν ομάδες που έμειναν στην ιστορία.
Προφανώς και δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο, να υπάρξει οποιαδήποτε κουβέντα σύγκρισης, μ’ αυτές τις εμβληματικές ομάδες της ΑΕΚ. Όπως εκείνη με τον Μαύρο, με τον Μίμη, που κατέκτησε το νταμπλ του ’78. Ή όπως εκείνη που είχε φτιάξει ο Μπάγεβιτς την δεκαετία του ’90 και είχε πάρει τα τρία σερί πρωταθλήματα με μπαλάρα. Είναι ασύλληπτο να συζητάμε πως μια ομάδα της ΑΕΚ, μπορεί να έχει ρεαλιστική σύγκριση μ’ εκείνες.
Κι όμως, οι αριθμοί λένε πως τέτοιου είδους σύγκριση, υφίσταται με την ΑΕΚ του Νίκολιτς. Οι αριθμοί, τα αποτελέσματα, τα επιτεύγματα. Ακόμα και η εικόνα μέσα στο γήπεδο. Αλλά αυτό μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει ως υποκειμενικό. Ωστόσο οι αριθμοί είναι κάτι απολύτως αντικειμενικό. Το γεγονός πως η ΑΕΚ του Νίκολιτς έχει καταφέρει να μείνει για έναν ολόκληρο χρόνο αήττητη στο πρωτάθλημα, έτσι κι αλλιώς από μόνο του λέει πολλά.
Όμως λέει ακόμα περισσότερα και πιο σημαντικά, το γεγονός πως κάτι αντίστοιχο έχει καταφέρει μόνο η τρομερή ΑΕΚ του ’78 και η μαγική ΑΕΚ του ’93. Καμία άλλη ΑΕΚ, ποτέ σ’ ολόκληρη την ιστορία της. Μοιάζει ασύλληπτο και όμως πέρα για πέρα πραγματικό. Και ρεαλιστικό. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς, που είναι ήδη πρωταθλήτρια, που ήδη παίζει σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ, έγινε μόλις η τρίτη σ’ ολόκληρη την ιστορία του συλλόγου, που κατάφερε να μείνει για έναν ολόκληρο ημερολογιακό χρόνο, χωρίς να ηττηθεί.
Είναι μάλιστα μια ομάδα, αυτή που έχει δημιουργήσει ο Σέρβος τεχνικός, που δεν παίζει κλεφτοπόλεμο. Που δεν αρπάζει αποτελέσματα. Είναι μια ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο και παίζει χορταστικό ποδόσφαιρο. Ήδη έφτασε τα 30 γκολ στη Νέα Φιλαδέλφεια στα επτά πρώτα φετινά παιχνίδια. Δεν είναι κάτι που το κάνει μόνο φέτος. Θυμάστε την τριάρα με την Ράγιο. Την τριάρα με τον ΠΑΟΚ.
Η ΑΕΚ του Νίκολιτς κάνει πράγματα στο γήπεδο, που δικαίως την έχουν φέρει σε σύγκριση με εμβληματικές ΑΕΚ του παρελθόντος. Οι αριθμοί της δηλαδή μέσα στο γήπεδο, είναι αυτοί που την βάζουν δίπλα σ’ αυτές τις σπουδαίες ομάδες. Και αυτό είναι τεράστια κατάκτηση για τον Νίκολιτς και τους παίκτες του. Προφανώς και δεν αποτελεί από μόνο του εγγύηση επιτυχίας. Ούτε πολύ περισσότερο εφησυχασμού. Αυτή η ΑΕΚ οφείλει να κάνει όλα όσα χρειάζονται, για να γίνει ακόμα καλύτερα. Να φτάσει ακόμα περισσότερες κορυφές και ρεκόρ. Και στο τέλος της ημέρας, να γίνει και αυτή μια από τις πιο εμβληματικές ΑΕΚ. Διότι έχει δείξει πως μπορεί να το πετύχει.
