Μπάμπης Λυκογιάννης λοιπόν ο αριστερός μπακ με τον οποίο ενισχύεται η ΑΕΚ για τη νέα σεζόν. Ενας παίκτης που φλέρταρε πολύ και πέρυσι με την Ενωση, πέρασε οκτώ χρόνια στην Ιταλία, έπαιξε Champions League, Europa League και επιστρέφει στην Ελλάδα για να δώσει στην ομάδα του Νίκολιτς πράγματα που δεν είχε.
Οπως οι λύσεις επιθετικά, εκεί που ο Πήλιος παρουσιάζει δυσκολίες, ενώ μπορεί να δώσει πράγματα και ως αριστερό στόπερ.
Καλή η κουβέντα για τα αστέρια και το σεντόνι, αλλά έχουμε και ένα πρωτάθλημα που ξεκινάει, μη το ξεχνάμε.
Αύριο η ΑΕΚ κάνει πρεμιέρα ως πρωταθλήτρια κόντρα στον Ηρακλή ο οποίος επιστρέφει δέκα χρόνια μετά την τελευταία του αναμέτρηση με την Ενωση.
Δέκα χρόνια μετά, ένας παλιός γνώριμος επιστρέφει στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Βέβαια, δεν υπάρχει χώρος για νοσταλγία. Δεν υπάρχει χώρος για «ωραία που τα λέγαμε τότε» και για ρομαντικές αναδρομές.
Η ΑΕΚ μπαίνει σε μια νέα σεζόν με έναν και μόνο στόχο: να ξεκινήσει με νίκη. Γιατί οι πρεμιέρες δεν δίνουν τίτλους, αλλά μπορούν να δώσουν μηνύματα.
Και η ΑΕΚ οφείλει από την πρώτη αγωνιστική να δείξει ότι δεν έχει διάθεση να αφήσει κανέναν να αμφισβητήσει τις διαθέσεις της.
Ο Ηρακλής μπορεί να είναι ένας αντίπαλος που κουβαλά ιστορία, μπορεί να είναι μια ομάδα που έχει περάσει τα δικά της δύσκολα χρόνια, όμως η πραγματικότητα είναι απλή: στην πρεμιέρα μέσα στην Αγιά Σοφιά η ΑΕΚ πρέπει να πάρει το τρίποντο. Τελεία.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες τύπου «είναι νωρίς», «οι ομάδες δεν είναι έτοιμες», «η σεζόν τώρα ξεκινά». Αυτά είναι για όσους ψάχνουν άλλοθι πριν καν αρχίσει η μάχη.
Οι μεγάλες ομάδες ξεκινούν με απαιτήσεις και η ΑΕΚ είναι υποχρεωμένη να μπει στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια.
Η ιστορία είναι αυτή που κάνει αυτά τα παιχνίδια ιδιαίτερα. Όπως εκείνη η σεζόν 2014-15 στη Β’ Εθνική, όταν ο Ηρακλής ήταν η μοναδική ομάδα που κατάφερε να νικήσει την ΑΕΚ, ή όπως η νίκη της Ένωσης στο ΟΑΚΑ που σφράγισε την επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία μετά από 764 ημέρες που κανείς στην κιτρινόμαυρη οικογένεια δεν θέλει να θυμάται.
Τώρα, όμως, τα βιβλία ιστορίας μπαίνουν στην άκρη. Η νέα σεζόν θέλει αποτέλεσμα. Βέβαια, στην Ελλάδα ποτέ δεν μπορείς να μιλήσεις μόνο για ποδόσφαιρο.
Κάπου θα εμφανιστεί και η γνωστή ελληνική «παράδοση» της διαιτησίας.
Το σίριαλ με την επιστροφή των Ελλήνων διαιτητών στα μεγάλα παιχνίδια συνεχίζεται, με την ΕΠΟ και την ΚΕΔ να δείχνουν ότι ακόμα ψάχνουν τη χρυσή τομή.
Το πρόβλημα είναι ότι όσο ψάχνουν τη λύση, καταφέρνουν να δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα.
Γιατί όταν λες στους διαιτητές «μπορείτε να σφυρίξετε τα ντέρμπι, αλλά φοβόμαστε μήπως γυρίσει μπούμερανγκ», το μήνυμα που περνάς δεν είναι ακριβώς εμπιστοσύνη.
Είναι περισσότερο σαν να τους δίνεις το τιμόνι και ταυτόχρονα να τους λες ότι δεν είσαι σίγουρος αν έχουν δίπλωμα.
Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουν όλοι τι θέλουν. Ή εμπιστεύεσαι τους Έλληνες διαιτητές ή δεν τους εμπιστεύεσαι.
Το «ναι μεν αλλά» είναι αυτό που έχει οδηγήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο σε μια μόνιμη κατάσταση καχυποψίας.
Και φυσικά, στην Ελλάδα υπάρχει πάντα και η άλλη λεπτομέρεια: η πυγμή εμφανίζεται επιλεκτικά. Όταν είναι να γίνουν ανακοινώσεις, παρεμβάσεις και αυστηρές κινήσεις απέναντι στην ΑΕΚ, κάποιοι βρίσκουν εύκολα τη φωνή τους.
Όταν όμως πρέπει να παρθούν δύσκολες αποφάσεις που αφορούν όλους, ξαφνικά ανοίγει η συζήτηση για «συγκυρίες», «ισορροπίες» και «κατάλληλες στιγμές».
