Όποιος νομίζει πως την Τρίτη το βράδυ, η ΑΕΚ είχε να αντιμετωπίσει μόνο την Λέφσκι, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος ποδοσφαιρικά. Ο Νίκολιτς και οι παίκτες του είχαν να διαχειριστούν το δικό τους μόλις ένα επίσημο ματς (που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ως προς τον αγωνιστικό ρυθμό), απέναντι στα δέκα των Βούλγαρων. Είχαν να διαχειριστούν και μια έδρα που έβγαζε φωτιές και κυρίως έριχνε πολύ νερό στον μύλο της σκληράδας που έτσι κι αλλιώς έχει ως ομάδα η Λέφσκι.
Απέναντι σ’ όλα αυτά, η ΑΕΚ το μόνο που είχε την δεδομένη χρονική στιγμή να αντιπαρατάξει, είναι την ποιότητα της. Την κλάση των ποδοσφαιριστών του ρόστερ της. Την κλάση, την νοοτροπία και την κοφτερή ματιά του προπονητή της. Και αυτά ήταν πολύ αρκετά, όχι μόνο για να πάρει ένα αποτέλεσμα που ξεκάθαρα της δίνει προβάδισμα πρόκρισης ενόψει της ρεβάνς της Νέας Φιλαδέλφειας. Αλλά για να βγάλει το παιχνίδι και μια εικόνα, πως η ΑΕΚ θα έπρεπε να το κερδίσει ακόμα και με 2-0.
Η ΑΕΚ στην Σόφια έπαιξε αποκλειστικά και μόνο για να πάρει το αποτέλεσμα. Χωρίς ρίσκα, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό από επίσημα ματς, χωρίς ακόμα να έχει σχηματοποιηθεί καν ο βασικός κορμός της. Δεν έχουν μπει στην εξίσωση ούτε ο Βιτάλις, ούτε ο Αριάγκα. Χωρίς καν βασικοί παίκτες που είναι κλειδιά, όπως ο Μάγερ, να έχουν ακόμα εξοικειωθεί με τις κινήσεις και τον τρόπο παιχνιδιού των συμπαικτών τους. Παρόλα αυτά, η εικόνα που υπήρχε, είναι πως η ΑΕΚ έχει απείρως πιο ψηλά ταβάνια από την Λέφσκι. Έχει ψηλά ταβάνια γενικώς, χωρίς ανάγκη συγκριτικού.
Και τα έχει διότι, για παράδειγμα, μπορεί ο Μάγερ ακόμα να προσπαθεί να κουμπώσει στο παιχνίδι της ομάδας και να βγάλει συνεργασίες και αυτοματισμούς με τους συμπαίκτες του. Όμως αυτή η πάσα που κάνει με το αριστερό στο δοκάρι του Γιόβιτς και αυτή η σέντρα που κάνει με το δεξί στην φάση που ο Μουκουντί πήρε την μπουκιά από το στόμα του Σέρβου, είναι πράγματα που λίγοι χαφ μπορούν να κάνουν. Εξ ου και ο Νίκολιτς θέλει να πηγαίνει συνεχώς η μπάλα στα πόδια του Κροάτη.
Είχε από πέρυσι η ΑΕΚ ποιότητα και υψηλά ταβάνια. Εξ ου και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Όμως με τις προσθήκες που έκανε φέτος, τα ταβάνια της ψήλωσαν ακόμα περισσότερο. Διότι, για παράδειγμα, ότι και να λέμε για τον Κάιρινεν, είναι ο παίκτης που μπορεί να σου κάνει σωστά και με ασφάλεια την δουλειά με την μπάλα. Και φάνηκε ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο στην Βουλγαρία.
Η ΑΕΚ έχει πολύ ψηλά ταβάνια. Χωρίς καν είναι έτοιμη, χωρίς καν όλους τους παίκτες στην αγωνιστική εξίσωση, παίζοντας μόνο για το αποτέλεσμα, έδειξε πως δεν μπορεί εύκολα κανείς να την βάλει κάτω. Στο Βασίλι Λέφσκι που έβραζε, πήρε το 0-0 και θα μπορούσε να είχε κερδίσει κιόλας. Στον τελικό του σούπερ καπ, με τη νοοτροπία εφησυχασμού και σε γενικώς κακό βράδυ, πάλι δεν έχασε. Και ο αντίπαλος της χρειάστηκε να την πάει μέχρι τα πέναλτι για να την κερδίσει.
Φυσικά και τίποτε απολύτως δεν σου εξασφαλίζουν τα ψηλά ταβάνια. Και ο Νίκολιτς το ξέρει πρώτα και πριν απ’ όλους, γι αυτό φωνάζει και ουρλιάζει και ταυτόχρονα δουλεύει και πολύ σκληρά. Ξέρει ο κόουτς τι έχει και τι πρέπει να διαχειριστεί. Ξέρει τι πρέπει να κάνει τώρα, στα τέλη του Αυγούστου και τι να περιμένει στην πορεία. Ξέρει την ποιότητα της ΑΕΚ και της έχει εμπιστοσύνη. Όμως τώρα αυτό που προέχει, είναι τελειώσει σωστά η δουλειά που ξεκίνησε στη Σόφια.
