Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Συμπληρώθηκαν αυτόν τον Ιούνιο δυο χρόνια, με τον Μάριο Ηλιόπουλο στο τιμόνι της ΑΕΚ. Πλέον έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για τον τρόπο που συμπεριφέρεται και λειτουργεί. Και μάλιστα σε πολλές και ακραία διαφορετικές καταστάσεις και περιστάσεις. Καλές, άσχημες, ζόρικες, περίπλοκες.
Αυτό που εύκολα μπορεί να πει κανείς για τον Ηλιόπουλο και μάλιστα με απόλυτη σιγουριά, είναι πως ποτέ μα ποτέ δεν παίρνει παρορμητικά καμία σημαντική απόφαση. Παρόλο που ίσως είναι ο πιο αυθόρμητος ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας. Αλλά φυσικά το αυθόρμητος, είναι πολύ διαφορετικός από το παρορμητικός.
Ο Ηλιόπουλος όλες τις σημαντικές αποφάσεις που έχει πάρει στην ΑΕΚ, της ζύγισε πολύ προσεκτικά. Κάνοντας τον χρόνο σύμμαχο και όχι εχθρό. Το γράφω με αφορμή τον τρόπο που λειτούργησε με την Ερασιτεχνική και το τάιμινγκ με το οποίο πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε να πάρει. Με μεθοδικότητα και νηφαλιότητα και χωρίς να καβαλήσει κανένα κύμα οργής.
Το ίδιο έχει κάνει και σε μια σειρά από σημαντικές αποφάσεις. Ακόμα και όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το κλίμα, τον πίεζαν για αποφάσεις εδώ και τώρα. Θυμηθείτε τι έγινε με τον Αλμέιδα. Υπήρχε τεράστια πίεση να τον απομακρύνει μετά την βαριά ήττα στο Φάληρο για το κύπελλο. Ή ακόμα και τον Γενάρη όταν υπήρχε η πρώτη μεγάλη κρίση.
Ο Ηλιόπουλος ζύγισε πολύ τα πράγματα. Επέλεξε να αφήσει τον χρόνο να δουλέψει και να δείξει τον δρόμο. Και με τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η σεζόν ουσιαστικά επέβαλε και την απόφαση που έπρεπε να πάρει ο Ηλιόπουλος, χωρίς να αφήσει κανένα και σε κανέναν «τι θα γινόταν εάν». Κάτι που θα υπονόμευε την δουλειά και του επόμενου προπονητή.
Επίσης ο Ηλιόπουλος, στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν και σ’ εκείνον τον δύσκολο Οκτώβρη, πάλι βρέθηκε μπροστά σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που του ζητούσε αποφάσεις δραστικές και άμεσες. Η απάντηση του ιδιοκτήτη της ΑΕΚ, ήταν πως «τίποτα δεν κτίζεται ούτε σε μια μέρα, ούτε σε δυο – τρεις μήνες». Με εντελώς διαφορετική συνθήκη και για εντελώς διαφορετικούς ρόλους σε σχέση με την υπόθεση Αλμέιδα, ο Ηλιόπουλος άφησε πάλι τον χρόνο να είναι σύμμαχος της απόφασης του. Και φυσικά έχει δικαιωθεί απόλυτα για τον τρόπο που λειτουργεί.
Για να ξέρουμε βέβαια και τι λέμε, αυτός δεν είναι καθόλου ο εύκολος τρόπος. Είναι ο δύσκολος δρόμος. Για τον Ηλιόπουλο θα ήταν το εύκολο και το απλό, να έδιωχνε εκείνον τον Γενάρη τον Αλμέιδα, τον περασμένο Οκτώβρη τον Νίκολιτς και πριν από έναν μήνα τον Αλεξίου. Πάλι τα εύσημα θα έπαιρνε, διότι θα καβαλούσε το κύμα της οργής και θα ακολουθούσε το κλίμα. Αλλά ειδικά για την περίπτωση του Νίκολιτς, δεν θα είχε δικαιωθεί καθόλου. Αντιθέτως μ’ ότι συμβαίνει τώρα.
Το γεγονός πως ο Ηλιόπουλος πριν πάρει οποιαδήποτε σημαντική απόφαση πρώτα παρατηρεί, μελετά, ζυγίζει και μετά δρα, έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα, ένα από τα μεγαλύτερα ατού του. Και στα μάτια τα δικά μου, έχει παίξει τεράστιο ρόλο, ώστε σχεδόν σ’ όλες τις σημαντικές αποφάσεις που έχει πάρει, σ’ όλες δηλαδή μέχρι τώρα, να έχει δικαιωθεί. Είναι τεράστια υπόθεση και μεγάλο προσόν, να μην σε καβαλάει ή να μην καβαλάς κανένα κύμα ήταν οργής, είτε ακόμα ενθουσιασμού και να παίρνεις αποφάσεις πάνω σ’ αυτό. Ειδικά από την στιγμή, που δεν είναι καθόλου εύκολο να το αποφύγεις. Όμως το μεγάλο ατού του Ηλιόπουλου, είναι το πετυχαίνει.
