Πραγματικά ποτέ μου δεν κατάλαβα, τι ακριβώς νόημα έχει, μήνα Ιούνιο να παίζουν φιλικά οι εθνικές ομάδες που δεν προετοιμάζονται για το παγκόσμιο κύπελλο. Έπαιζε δηλαδή την Κυριακή το βράδυ, η Ελλάδα με την Ιταλία. Και οι Ιταλοί, όπως είναι και το λογικό, δεν μπήκαν καν στην διαδικασία να ταλαιπωρήσουν τους βασικούς τους και έφεραν τα παιδιά που μόλις είχαν τελειώσει την Τρίτη λυκείου και είχε κέφι να ξεχαρμανιάσουν λίγο με μπάλα.
Πραγματικά δεν ξέρω, γιατί τεντώνουν τόσο πολύ και χωρίς ουσιαστικό λόγο, επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που είναι ήδη εξαιρετικά φορτωμένοι απ’ όλη την σεζόν και θα φορτωθούν και μάλιστα από νωρίς και την επόμενη. Με καμία πενηνταριά ματς στα πόδια τους έκαστος, μπαίνουν να παίξουν ένα παντελώς αδιάφορο φιλικό παιχνίδι, λίγο πριν φορέσουν τα βατραχοπέδιλά τους για τα μπάνια τους. Αστειότητα.
Παρόλα αυτά, λίγο όλη αυτή την μπούρδα της ΦΙΦΑ, την αξιοποιήσαμε για να δούμε εν δράσει ξανά τον Βάργκα. Και να διαπιστώσουμε για ακόμα μια φορά, πόσο παιχταράς είναι. Στο φιλικό που έπαιξε με την Ουγγαρία το περασμένο Σάββατο, έβαλε δυο γκολ. Δυο γκολ που δεν ήταν πολύ θεαματικά, αλλά μπαίνουν από έναν ποδοσφαιριστή που ακόμα και αν του δέσεις τα μάτια και τον φέρεις τρεις βόλτες γύρω από τον εαυτό του, πάλι όταν θα σουτάρει θα βρει το τέρμα. Μπορεί να μην του πιάσει καλά το σουτ ή να μην του πιάσει καλά η κεφαλιά. Αλλά την αίσθηση του χώρου και του τέρματος την έχει.
Και όπως είπε και ο Στρακόσια στην εξαιρετική συνέντευξη στο Sport24, είναι σαν να έχει «χειριστήριο στο κεφάλι του». Βεβαίως αυτό δεν αφορά μόνο τις εκτελέσεις, αλλά συνολικά τον τρόπο παιχνιδιού του Βάργκα. Που σίγουρα δεν είναι μόνο οι εκτελέσεις και γι αυτό είναι και τόσο σπάνια και πολύτιμη περίπτωση σέντερ φορ.
Στην Ουγγαρία ο Βάργκα έπαιζε μόνος τους στην κορυφή. Με τον Σόμποζλάι σε ρόλο ελεύθερο. Πολύ ελεύθερο. Για να του δίνει πολλούς χώρους ο Βάργκα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Το πιο μεγάλο πλεονέκτημα που έχει ο Μπάρναμπας, είναι πως παίζει πρώτα για τους συμπαίκτες του και μετά για την πάρτη του. Και ας είναι ένα κλασικό φορ, που τρέφεται από τα γκολ. Στην ΑΕΚ ο Νίκολιτς του είχε παρουσιάσει ένα πρότζεκτ, στο οποίο ο ίδιος επί της ουσίας θα έτρωγε όλο το ξύλο. Και ο Γιόβιτς θα έβαζε τα γκολ. Το έκανε και με μεγάλη ευχαρίστηση και με μεγάλη επιτυχία. Προφανώς διότι αυτά τα δυο αν δεν πηγαίνουν μαζί, δεν πετυχαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Θυμάμαι μια συζήτηση που υπήρχε στην αρχή που είχαν πρωτοπαίξει μαζί ο Βάργκα με τον Γιόβιτς, όταν ερχόντουσαν υψηλού βαθμού δυσκολίας ματς, για το εάν ο Νίκολιτς θα άφηνε έναν από τους δυο στον πάγκο. Και επί της ουσίας εννοούσαμε τον Βάργκα. Κυρίως την έκανε αυτή την συζήτηση το συνάφι μας, χωρίς βεβαίως να εξαιρώ την αφεντιά μου. Σύντομα καταλάβαμε πως όποιο και αν είναι το ματς, όποιος και αν είναι ο αντίπαλος, ο Βάργκα δεν γινόταν να βγει από την ενδεκάδα. Το ίδιο και όταν μπήκε δυνατά στην εξίσωση ο Ζίνι. Είχε δίλημμα ο Νίκολιτς για το εάν θα έχει τον Ανγκολέζο ή τον Γιόβιτς, αλλά δεν έμπαινε σ’ αυτό ο Βάργκα. Εκτός αν δεν ήταν απολύτως έτοιμος.
Για τον Νίκολιτς, είναι περίπου η σημαδούρα της ανάπτυξης του παιχνιδιού ο Βάργκα. Και είναι ένας ρόλος που σίγουρα ούτε ο Γιόβιτς, ούτε ο Ζίνι μπορούν να κάνουν. Προφανώς και ο Μπάρναμπας δεν μπορεί να κάνει πολλά απ’ αυτά που κάνουν οι άλλοι δυο. Αλλά σίγουρα αυτά που μπορεί και κάνει ο Βάργκα, ο Νίκολιτς τα θέλει μόνιμα μέσα στο γήπεδο. Από το σκοράρισμα του, το οποίο ματς υπενθύμισε στο φιλικό της Ουγγαρίας, πως είναι η βασική του δουλειά. Μέχρι όλα τα υπόλοιπα που κάνει για το παιχνίδι της ομάδας.
Η νέα σεζόν στην ΑΕΚ είναι μια άλλη πίστα. Μπορεί να έχει ματς για το Champions League. Και αν όχι, σίγουρα θα είναι Europa League. Κάποιος μπορεί ήδη να σκέφτεται πως είναι αδύνατον να παίξει η ΑΕΚ σε τέτοιου είδους ματς και ειδικά εκτός έδρας, με δυο φορ. Αν όμως το ένα είναι ο Ζίνι, κοντά στον Βάργκα, βγαίνει μια χαρά η εξίσωση. Θυμηθείτε το παιχνίδι με την Ράγιο στη Νέα Φιλαδέλφεια.
