Έχω αναφερθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτό το σκηνικό παρωδίας του ελληνικού μπάσκετ, εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Με βασική ευθύνη της «μπασκετικής μασονίας» και του σιναφιού μου, που παρουσιάζει ως «διαφήμιση του μπάσκετ» ότι πιο αδιάφορο και ότι πιο τοξικό υπάρχει.
Τον ορισμό του αθέμιτου ανταγωνισμού, ένα πρωτάθλημα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον όλη τη σεζόν, με δεδομένο 100% τις δύο ομάδες που θα πάνε στον τελικό, με δεδομένο 200% ότι δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί η μία την ανωτερότητα της άλλης, με δεδομένο 300% ότι θα δοθεί ένα ρεσιτάλ τοξικότητας κάθε μα κάθε χρόνο. Με επεισόδια, με αποχωρήσεις, με τα πλείστα όσα. Κι όμως, όλο αυτό βαπτίζεται «διαφήμιση του μπάσκετ».
Προσωπικά μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον να παρακολουθώ έναν βαμμένο λευκό τοίχο να στεγνώνει ή σε επανάληψη το… «Καλημέρα Ζωή». Προφανώς δεν ισχύει το ίδιο για τους δύο και μοναδικούς ενδιαφερόμενους, τους δύο «αιώνιους» που είναι μεν εχθροί όταν αισθάνονται ότι αδικούνται και χάνουν ένα ματς ή έναν τίτλο, αλλά μια χαρά βολεύονται και τους αρέσει και φυσικά δεν αντιδρούν, που εδώ και τόσα χρόνια παίζουν εντελώς μόνοι τους.
Είχαμε την τύχη όταν ήμασταν πιτσιρικάδες οι κοντά στα… 50 πια, να ξεκινάνε πρωταθλήματα ανταγωνιστικά, που δεν ήξερες ποιος θα τα πάρει με σούπερ ομάδες από ΑΕΚ, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Άρη, ΠΑΟΚ, Πανιώνιο, Ηρακλή, Περιστέρι και τις ακόμα πιο «μικρές» να έχουν το δικαίωμα στη νίκη. Τότε που ο πολύς κόσμος ήξερε απ’ έξω τη δωδεκάδα κάθε ομάδας της Α1. Μιλάμε βέβαια για πολύ διαφορετικά χρόνια, στο πέρασμα των οποίων υπερίσχυσαν λογικά σε ένα βαθμό οι πιο δυνατές οικονομικά.
Αλλά αυτό που έχει ξεκινήσει από την ιδιωτική εταιρεία της Ευρωλίγκα και που έχει καταστρέψει τα εθνικά πρωταθλήματα και κυρίως το ελληνικό, είναι μια σκέτη αηδία. Ένα, δύο, πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια, νισάφι πια, έχει κουράσει προ πολλού. Ακόμα και τους οπαδούς των δύο ομάδων που παίζουν κάθε χρόνο μόνες τους και που «σκοτώνονται» στο τέλος της σεζόν, δεν τους έχει κουράσει να βλέπουν συνεχώς το ίδιο έργο;
Κι όποιος χάνει από τους δύο να γκρινιάζει πάντα. Δικαίως φυσικά κάποιες φορές, δεν μπαίνω σε αυτή τη συζήτηση, αλλά όταν διαιτητές, άνδρες ή γυναίκες, κατακρεουργούν άλλες ομάδες και τιμωρούνται άλλες ομάδες επειδή αντέδρασαν, είναι όλα καλά κι ωραία και δεν ανοίγει… ρουθούνι. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
