Αυτή την ΑΕΚ, όταν ξεκίνησε την φετινή σεζόν το περασμένο καλοκαίρι, την είχαν όλοι για τελειωμένοι. Για 3η στην βαθμολογία. Ίσως και για τέταρτη. Ίσως και για ακόμα πιο κάτω. Δεν την υπολόγιζαν, δεν την μετρούσαν, σχεδόν δεν την έβλεπαν. Και έφτασε το χθεσινό παιχνίδι, όπου η ΑΕΚ βρέθηκε να διεκδικεί κατάκτηση πρωταθλήματος. Ήθελε δική της νίκη και μια ισοπαλία στο ματς στο Φάληρο, για να πάρει τον τίτλο και μαθηματικά, δυο αγωνιστικές πριν από το φινάλε.
Έδειχνε αγχωμένη, έδειχνε νευρική. Έδειχνε να μην της πηγαίνει καλά το ματς. Έχανε τις δικές της ευκαιρίες και την ίδια στιγμή ο Παναθηναϊκός έβαλε γκολ με την δική του. Και πάλι κάποιοι άρχισαν να την ξεγράφουν. Να θεωρούν πως μέχρι εδώ ήταν. Πως λύγισε, πως γονάτισε, πως πλέον δεν έχει καύσιμο για να φτάσει μέχρι το τέλος. Και τότε ήταν που η ΑΕΚ απέδειξε σ’ όλους πως αυτό το πρωτάθλημα, θα το πάρει όπως πρέπει και όπως της αξίζει. Εκεί που όλοι την είχαν τελειωμένη, τα έφερε όλα ανάποδα. Τα έφερε όλα εκεί που ήθελε εκείνη, για να πάρει αυτό που άξιζε 10000%. Αυτό που ήταν το πιο μάγκικο και από τα 14 πρωταθλήματα.
Η ΑΕΚ, αυτή η ΑΕΚ του Ηλιόπουλου, του Νίκολιτς, όλων των παικτών, θα το έπαιρνε αυτό το πρωτάθλημα. Είτε την Τετάρτη στην Τούμπα, είτε την προσεχή Κυριακή στη Νέα Φιλαδέλφεια. Όμως το πήρε από χθες. Το σήκωσε όπως άξιζε, με τον τρόπο που άξιζε, γιατί το άξιζε. Τελεία, παύλα, παράγραφος.
