Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Ακούω πολλά και διαβάζω πολλά. Με κάποια συμφωνώ, με κάποια άλλα όχι. Για την
μεταγραφική ενίσχυση έγραψα χθες. Ήταν αναγκαία έτσι κι αλλιώς, έγινε ακόμα περισσότερο.
Και πολύ καλώς άνοιξε από τώρα, διότι δείχνει πως η ΑΕΚ βλέπει τα προβλήματα, τα κενά και
τα λάθη και δεν τα κρύβει κάτω από το χαλάκι. Επίσης επειδή ακριβώς άνοιξε τόσο νωρίς η
κουβέντα από τον ίδιο τον προπονητή της ΑΕΚ, θα πρέπει οι κινήσεις να γίνουν σχετικά
γρήγορα. Διότι στην μεταγραφική περίοδο του Γενάρη δεν αρκεί να γίνουν σωστές κινήσεις, θα
πρέπει να γίνουν και εγκαίρως.
Όμως, το έγραψα και χθες, μέχρι να έρθει το… ιππικό της μεταγραφικής ενίσχυσης υπάρχουν
ακόμα σχεδόν δυο μήνες και κυρίως δώδεκα ματς. Έτσι όπως έχει γίνει το πράγμα, σ’ αυτά τα
δώδεκα ματς, υπάρχει ένα τεράστιο «πρέπει». Τουλάχιστον στα έντεκα εξ αυτών υπάρχει
«πρέπει» για νίκη, εξαιρώ την Φιορεντίνα. Και στα δώδεκα, χωρίς εξαιρώ Φιορεντίνα, υπάρχει
το «πρέπει» μιας εντελώς διαφορετικής εικόνας απ’ αυτή που δείχνει η ΑΕΚ από το ματς με την
Τσέλιε και μετά.
Και επειδή ούτε έχει νόημα, αλλά ούτε και λογική να πηγαίνεις τόσο μακριά, προς το παρόν
αυτό που έχουν μπροστά τους ο Νίκολιτς και οι παίκτες του, είναι το αυριανό παιχνίδι με τον
Παναιτωλικό, αυτό της Πέμπτης με την Σάμροκ Ρόβερς και τέλος αυτό με τον ΟΦΗ την
επόμενη Κυριακή στο Ηράκλειο. Έχω αναλύσει πολλάκις την μεγάλη σημασία της Ευρώπης για
την ΑΕΚ ειδικά στην φετινή συγκυρία. Όμως πλέον έχουν πάρει τεράστια βαρύτητα και τα ματς
με Παναιτωλικό και ΟΦΗ.
Όλα είναι παιχνίδια που η ΑΕΚ καίγεται για το αποτέλεσμα. Όλα είναι παιχνίδια που πλέον
μόνο το αποτέλεσμα, δεν αρκεί. Αν συζητούσαμε για ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ή τον
Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ, η κουβέντα θα ήταν διαφορετική. Και θα έμπαινε ίσως μόνο το
αποτέλεσμα στο τραπέζι. Τώρα το πράγμα είναι αλλιώς. Η ΑΕΚ την κέρδισε την Ηλιούπολη,
αλλά αυτό το ματς σήκωσε ίσως την μεγαλύτερη συζήτηση και την μεγαλύτερη γκρίνια. Και
δικαίως.
Αυτό πρακτικά σημαίνει πως και αύριο απέναντι στον Παναιτωλικό, φυσικά το πρώτιστο είναι
οι τρεις βαθμοί. Όμως αν η εικόνα της ΑΕΚ είναι ίδια μ’ αυτή στην Ηλιούπολη την
προηγούμενη Τετάρτη, η συζήτηση ξανά θα είναι διαφορετική. Και θα ξεφύγει από το
αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ ψάχνει αποτελέσματα, αλλά πλέον ψάχνει και μια αγωνιστική σταθερότητα
και έναν ρυθμό και μια πολύ διαφορετική εικόνα σε σχέση μ’ αυτή που είχε σ’ όλα τα
προηγούμενα παιχνίδια από την Τσέλιε και μετά, με εξαίρεση αυτό με την Αμπερντίν.
Δεν είναι καθόλου απλό όλο αυτό. Έτσι κι αλλιώς. Δεν πατάς ένα κουμπί και αλλάζουν όλα.
Υπάρχει παρόλα αυτά, η εικόνα από την ΑΕΚ του Ιουλίου και του Αυγούστου, αλά ακόμα και
του Σεπτεμβρίου. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και οι απουσίες. Δεν υπάρχει Γιόβιτς στην
εξίσωση. Δεν υπάρχει Μάνταλος. Λιγότερες ποιοτικές εναλλακτικές και για την επίθεση και για
την δημιουργία. Όχι απλό για ένα ματς εντός έδρας, με ομάδα που θα έρθει για να σε κρατήσει
μακριά από την εστία της. Επομένως θες και αποτελεσματικότητα στην επίθεση αλλά και
δημιουργία στο παιχνίδι σου. Όμως για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, ακόμα και
αν υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, η ΑΕΚ δεν έχει περιθώρια ούτε δικαιολογίες. Τελεία,
παύλα, παράγραφος.
