Θυμάστε μια πολύ όμορφη ιστορία που ακούγαμε και διαβάζαμε ακόμα και στον ύπνο μας, εδώ και τουλάχιστον δυο μήνες; Την ιστορία που έλεγε πως ο μόνος λόγος που η ΑΕΚ εξακολουθούσε να βρίσκεται στην κορυφή, ήταν πως ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είχαν την καταπόνηση της Ευρώπης. Και όταν δεν θα υπήρχε πλέον Ευρώπη, θα την σάρωναν.
Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου, να έχουν και ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός, μια ολόκληρη εβδομάδα άδεια, για να προετοιμάσουν χωρίς ζόρια τα παιχνίδια με τον Βόλο και την ΑΕΛ. Αντιθέτως η ΑΕΚ, η ομάδα «κάτσε να ξαναπαίξει Ευρώπη και θα την δούμε», είχε ματς την Πέμπτη. Και μάλιστα ματς που της πήγε θεόστραβα. Και ω του θαύματος, η ΑΕΚ βρέθηκε μόνη πρώτη στην βαθμολογία, διότι ήταν και η μοναδική που νίκησε. Μαθηματάκι ωραίο, μερακλήδικο.
Γενικώς νομίζω πως οι τελευταίες δέκα μέρες, ήταν πολύ διδακτικές. Πρωτίστως για την ΑΕΚ, διότι αυτή μας ενδιαφέρει και όχι τι κάνουν και κυρίως τι λένε, οι απέναντι. Πριν από δέκα μέρες λοιπόν, η ΑΕΚ έπαιξε στο Τσέλιε και κέρδισε με 4-0, ένα ματς που θα μπορούσε να κερδίσει με 8-0. Όλος ο κόσμος ήταν σε μουντ να κλείσει ξενοδοχεία από τώρα για την Λειψία, μήπως και δεν βρει για τον τελικό του Κόνφερενς. Τρεις μέρες μετά, η ΑΕΚ έφερε ισοπαλία 2-2 στο Περιστέρι, σε ματς με διπλό δοκάρι στις καθυστερήσεις. Το μουντ άλλαξε και έγινε πως με τον Ατρόμητο χάθηκε το πρωτάθλημα.
Αμέσως μετά ήρθε η ρεβάνς με την Τσέλιε και μια όντως κάκιστη εμφάνιση. Το μουντ έγινε «μέχρι εδώ ήμασταν» και «τελειώσαμε» και «γιατί δεν βάζει τον Γιόνσον». Και ακολούθησε αμέσως μετά το παιχνίδι με την Κηφισιά, η εύκολη τρίαρα, το όμορφο ποδόσφαιρο ακόμα και με τις αλλαγές. Με την κερκίδα να είναι σε μουντ «πρωτάθλημα θα πάρουμε, όλους θα τους τρελάνουμε». Και όλα αυτά, συνέβησαν μόλις μέσα σε δέκα μέρες.
Κάποιος θα πει πως προφανώς και έτσι είναι ο κόσμος. Και δεν θα έχει άδικο. Όμως αυτές οι δέκα μέρες, αυτό που θα πρέπει να έχουν διδάξει στην ΑΕΚ, είναι πως αυτό το πρότζεκτ που «τρέχει», αυτή η διαδικασία που είναι σε εξέλιξη, αξίζει εμπιστοσύνης και στήριξης. Δεν έγινε ξαφνικά η ομάδαρα και το γκράντε φαβορί για το πρωτάθλημα η ΑΕΚ, επειδή μπαίνει πρώτη στα πλέι οφ και με διαφορά δυο και τριών βαθμών από τους ανταγωνιστές της. Αλλά διάολε, έχει πλέον αποδείξει, πέραν πάσης αμφιβολίας και πάσης αμφισβήτησης, πως βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Που είναι και το πρώτο που μετράει.
Ακόμα και όταν λίγο παρεκκλίνει απ’ αυτόν τον σωστό δρόμο, ο Νίκολιτς έχει τον τρόπο να μαζέψει αμέσως το τιμόνι και να την βάλει ξανά στην ίσια ρότα. Το ξαναγράφω. Μετά τον πολύ κακό Οκτώβρη, ακολούθησαν οι πολύ καλοί Νοέμβρης και Δεκέμβρης. Μετά το ασταθές ξεκίνημα μέσα στον Γενάρη, ακολούθησε ένα μακρύ διάστημα σταθερότητας. Και μόλις λίγο στράβωσε το πράγμα με Ατρόμητο και ρεβάνς με Τσέλιε, ίσιωσε αμέσως λίγες μέρες μετά με την Κηφισιά. Που θα καταλήξει όλο αυτό, φυσικά και κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Σίγουρα όμως, η ΑΕΚ δεν θα εγκαταλείψει ούτε στιγμή ούτε το fight, ούτε το believe και θα μείνει σταθερή στο never give up.
