Δεν είναι εύκολο να τα βάλεις κάτω και να γράψεις, μετά από ένα τέτοιο βράδυ όπως το χθεσινό στη Νέα Φιλαδέλφεια. Κυρίως διότι δεν είναι απ’ αυτά, που ζεις εύκολα και συχνά. Ο Παναθηναϊκός είναι ένας πολύ μεγάλος αντίπαλος, όπως είναι και ο Ολυμπιακός. Επομένως το να παίρνεις, θαρρώ την πιο ευρεία νίκη στην ιστορία, έναντι ενός εκ των δυο, από μόνο του είναι πολύ μεγάλο. Όπως και είναι πολύ μεγάλο το γεγονός πως ο Γιόβιτς, έγινε ο πρώτος παίκτης
στην ιστορία της ΑΕΚ, που έβαλε τέσσερα γκολ σε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Και συνολικά επτά σε δυο με απόσταση μόλις 1,5 μήνα.
Είναι πραγματικά ιστορικό αυτό που έγινε. Και φυσικά έμοιαζε και το πάρτι της ζωής μας στο δεύτερο ημίχρονο, όταν έκανε τα πάντα σωστά και εξαιρετικά και ο Γιόβιτς δεν σταματούσε να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Αν μάλιστα η ΑΕΚ ήταν λίγο πιο προσεκτική, είτε όταν ακόμα ήταν μέσα στο γήπεδο ο Γιόβιτς, είτε όταν βγήκε, θα είχε φτάσει και σε πέμπτο γκολ.
Βεβαίως η αλήθεια είναι πως το πρώτο ημίχρονο, είχε μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Όμως ακόμα και σ’ αυτή την διαφορετική εικόνα, με την ΑΕΚ να ταλαιπωρείται πολύ από το πρέσινγκ του Παναθηναϊκού, ο Γιόβιτς και πάλι είχε βρει τρόπο για να σκοράρει. Και μάλιστα με μια επίθεση ακριβώς όπως την είχε σχεδιάσει ο Νίκολιτς στις προπονήσεις. Με τον Βάργκα να μπερδεύει τους δυο στόπερ και τον Γιόβιτς να βγαίνει σε θέση βολής.
Όμως στο δεύτερο ημίχρονο, η ΑΕΚ έκανε τα πράγματα σωστά. Και οι αλλαγές που έκανε ο Νίκολιτς, ήταν ακριβώς αυτές που έπρεπε, προκειμένου να μπορέσει να στήσει ένα πάρτι, απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που μόλις δέχθηκε δεύτερο γκολ, παραδόθηκε. Για να ξέρουμε και τι λέμε, η ΑΕΚ δεν κέρδισε κάτι χθες. Εκτός από ένα πράγμα. Την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία της. Επίσης όμως, έζησε και ένα βράδυ που ήταν ιστορικό.
