Η ΑΕΚ δεν είναι η πρώτη φορά που σκοράρει στις καθυστερήσεις, ούτε που παίρνει τη νίκη με το γκολ αυτό. Το έκανε με τον Παναιτωλικό, το έκανε στην Ηλιούπολη, το έκανε ακόμα και στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στην Λεωφόρο. Προφανώς και το γκολ που πέτυχε ο Γιόβιτς στο φινάλε του χθεσινού ματς, έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από κάθε άλλο. Όμως στα μάτια τα δικά μου, ίσως την μεγαλύτερη σημασία, έχει το πως η ΑΕΚ έφτασε να πετύχει αυτό το γκολ.
Θυμίζω το εξής. Η ΑΕΚ το έψαξε και με πείσμα και με πάθος και κυρίως με πίστη το γκολ της ισοφάρισης. Το έψαξε διότι το χρειαζόταν προκειμένου να μπει στην πρώτη οκτάδα. Διότι με το 1-2 ήταν οριακά στην ένατη θέση. Το κυνήγησε το γκολ της ισοφάρισης. Και ξόδεψε
πραγματικά πολλή ενέργεια, προκειμένου να καταφέρει να το βρει. Το δικαιούταν, βάσει εικόνας και πολύ περισσότερο βάσει ευκαιριών. Αλλά αυτό δεν το βάζω καν στο τραπέζι.
Όταν λοιπόν βρήκε αυτό το γκολ της ισοφάρισης, η δουλίτσα είχε γίνει. Τα υπόλοιπα ματς είχαν τελειώσει, η ΑΕΚ ήταν ήδη στην οκτάδα, έστω και όγδοη. Αρκούσε μόνο να μην δεχθεί γκολ και να περιμένει να περάσουν τα τέσσερα ή τα πέντε λεπτά που απέμεναν. Ίσως αυτό να επέβαλλε ακόμα και η ποδοσφαιρική λογική, με βάση του πόσο μεγάλο ήταν το διακύβευμα, να βρεθεί απευθείας στους «16» του Κόνφερανς, χωρίς να χρειαστεί τον ενδιάμεσο γύρο.
Όμως αυτός ο χρόνος που πέρασε, ανάμεσα στο γήπεδο του Κουτέσα που ήταν της ισοφάρισης και αυτό του Γιόβιτς που ήταν της νίκης, ο οποίος δεν ήταν παραπάνω από επτά λεπτά, φανέρωσε στην πραγματικότητα, από τι υλικό είναι φτιαγμένη η φετινή ΑΕΚ. Η ποδοσφαιρική λογική, έλεγε ροκανίζουμε τον χρόνο και βολευόμαστε με το 2-2. Το fight, believe, never give up του Νίκολιτς, έλεγε πάμε να πάρουμε και τη νίκη. Κάπως έτσι βρέθηκε η ΑΕΚ στην επίθεση, να κερδίζει το κόρνερ.
Κυρίως κάπως έτσι, βρέθηκε να έχει τα στόπερ της στην αντίπαλη περιοχή στην στατική φάση και το κόρνερ να εκτελείται κανονικά και όχι με πάσα κοντινή και ροκάνισμα χρόνου στην γωνιά. Κάπως έτσι ήρθε το κερδισμένο πέναλτι από τον στόπερ Βίντα. Είναι νοοτροπία
παγιωμένη πλέον στην ΑΕΚ του Νίκολιτς. Σε κάθε ματς, θα πιστεύει, θα πολέμα για τη νίκη και δεν θα εγκαταλείπει ποτέ. Κάπως έτσι πέταξε έξω το καλοκαίρι την Άντερλεχτ. Κάπως έτσι κέρδισε μέσα στην Φλωρεντία και μέσα στην Σαμψούντα. Σίγουρα κάπως έτσι πήρε και τη νίκη με την Κραϊόβα, αντί για ισοπαλία. Και έτσι θα πορευτεί μέχρι και το τέλος της διαδρομής, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιο θα είναι.
