Πόσο απέχουν η ισοπέδωση και η καταστροφολογία από την αποθέωση και την υπεραισιοδοξία; Στην περίπτωση της ΑΕΚ του Νίκολιτς, περίπου ενάμιση μήνα. Κυριακή 26 Οκτωβρίου ήταν όταν η «Ένωση» ηττήθηκε στο Φάληρο, κι ενώ είχε προηγηθεί η ήττα από τον ΠΑΟΚ. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να υπενθυμίσω τι ακούγαμε και τι διαβάζαμε εκείνες τις ημέρες. Δεν είναι άλλωστε και πολύ μακριά.
Σήμερα, μέσα Δεκεμβρίου πλέον, η ΑΕΚ μετράει στα έντεκα ματς που ακολούθησαν, δέκα νίκες και μία ισοπαλία. Και η ισοπαλία σε ματς που οι τελικές ήταν 30-1 απέναντι στην Σάμροκ Ρόβερς. Η διαφορά της τότε ΑΕΚ με τη νυν, μοιάζει χαώδης, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι.
Η αγωνιστική εικόνα σαφώς και είναι καλύτερη, η αποτελεσματικότητα πολύ καλύτερη, αλλά η νοοτροπία, η ταυτότητα και οι αρχές στο παιχνίδι της ομάδας, μπαίνουν από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας από τον Νίκολιτς. Η υπομονή της διοίκησης και η εμπιστοσύνη στον κόουτς και σε όλους όσοι δουλεύουν για την εξέλιξη της ΑΕΚ, επίσης υπάρχουν από τις αρχές του καλοκαιριού. Και η πίστη όλων μαζί στο πλάνο, υπάρχει από την πρώτη μέρα.
Η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή αποδίδει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα. Το βλέπουν όλοι και το παραδέχονται πλέον και οι δήθεν αντικειμενικοί. Παράλληλα όμως, η ΑΕΚ του Ηλιόπουλου, του Νίκολιτς, του Ριμπάλτα, είναι και η πιο πετυχημένη ομάδα, πάντα μέχρι στιγμής, στη σεζόν.
Θυμίζω ότι η ΑΕΚ ήταν η μοναδική που δεν είχε «μαξιλαράκι ασφαλείας» στα προκριματικά του καλοκαιριού, κι έπρεπε να πάρει τρεις διαδοχικές προκρίσεις. Τις πήρε, με τρεις νίκες εντός και με τρεις ισοπαλίες εκτός, δηλαδή αήττητη. Και λογικά το βάρος της προετοιμασίας, είχε πέσει τότε σε αυτά τα παιχνίδια, που ήταν «ζωής και θανάτου» για το (τότε) παρόν και το μέλλον της ΑΕΚ. Δεν χρειάζεται θαρρώ ιδιαίτερη επεξήγηση αυτό.
Ο Νίκολιτς με το που προσγειώθηκε στην Αθήνα (κυριολεκτικά) και στην ΑΕΚ, ήρθε στη συνέντευξη Τύπου, μίλησε ειλικρινά και όχι επικοινωνιακά και μέσα σε όλα, είχε πει ότι η ομάδα θα ήταν στο επίπεδο που πρέπει, Οκτώβρη με Νοέμβρη. Η δικαίωσή του ήρθε Νοέμβρη με Δεκέμβρη, αλλά εδώ δεν μιλάμε απλά για δικαίωση, αλλά για μια ΑΕΚ που μας έχει κάνει να… παραμιλάμε.
Συνολικά, από το πρώτο επίσημο ματς και σε όλες τις διοργανώσεις, και όχι πιάνοντας μόνο τα ματς και την περίοδο που μας συμφέρουν, η ΑΕΚ έχει 21 νίκες, 5 ισοπαλίες και 3 ήττες. Είναι γερά μέσα και στους τρεις στόχους της, βρίσκει λύσεις σε κάθε εμπόδιο και σε κάθε πρόβλημα που της προκύπτει.
Σε όλα της τα παιχνίδια, εδώ και ενάμιση μήνα, είναι κυριαρχική, επιβάλλεται στον αντίπαλο και δεν «μασάει» όταν κάτι της στραβώνει, όπως συνέβη πρόσφατα στην Σαμψούντα. Έχει αγωνιστική ταυτότητα, επιτίθεται κατά κύματα, με πολλούς παίκτες στην αντίπαλη περιοχή και νοοτροπία winner. Και δεν βάζω καν στην… εξίσωση τον «πόλεμο» που δέχεται εξωαγωνιστικά.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος πριν από το ματς στην Κρήτη με τον ΟΦΗ, είχε μιλήσει με ειλικρίνεια στον κόσμο της ομάδας, λέγοντας πως απαιτείται υπομονή και επιμονή και πως καμία ομάδα δεν χτίζεται μέσα σε τρεις μήνες. Το σημαντικό δεν ήταν το τι είχε πει, ούτε καν ότι
το πίστευε. Το σημαντικό ήταν ότι πρώτος ο ίδιος εφάρμοσε αυτό που είχε πει, δείχνοντας εμπιστοσύνη και πίστη σε αυτούς που έπρεπε, σε αυτούς που ξέρουν.
Αυτή τη στιγμή, οι πάντες αποθεώνουν, αλλά το «χτίσιμο» στην πραγματικότητα συνεχίζεται… Ταυτότητα, Αρχές, Νοοτροπία, Πίστη, Εμπιστοσύνη, Υπομονή… Έννοιες απαραίτητες για μια ΟΜΑΔΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Έννοιες που στην ΑΕΚ υπάρχουν. Και που θα συνεχίσουν να υπάρχουν, ακόμα κι όταν κάποια αποτελέσματα δεν θα είναι μαγικά, όπως τον τελευταίο ενάμιση μήνα.
