Η ΑΕΚ απόψε δίνει στη Λεωφόρο μια πολύ μεγάλη μάχη για τον τίτλο με τον Παναθηναϊκό. Δεν χρειάζεται να αναλύσει κανείς τη σημασία της βραδιάς από τη στιγμή που μπορεί στο τέλος της, η «Ένωση» να βρίσκεται στο +2 και να έχει ξαναπάρει… φωτιά το πρωτάθλημα έως και το να βρίσκεται στο +8 και να σκέφτεται τη… φιέστα. Είναι η πιο κρίσιμη αγωνιστική, πολύ σωστά κατ’ εμέ είπε και ο Νίκολιτς ότι είναι και το πιο δύσκολο ματς, το αποψινό στη Λεωφόρο.
Αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι η ΑΕΚ έχει φτάσει ως εδώ, σε μια κατάσταση που δεν πιστεύει κανείς από τους ανταγωνιστές της και που ο φίλαθλος κόσμος της άρχισε να το πιστεύει σταδιακά μέσα στη σεζόν. Η πίστη, η ένωση, η οικογένεια και η νοοτροπία, έφεραν στην ΑΕΚ τα αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε σε Ελλάδα και σε Ευρώπη και τώρα είναι η τελική ευθεία για να πάρει η ομάδα αυτό που της αξίζει.
Αυτό που συμβαίνει βέβαια στο ποδόσφαιρο δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα στην ΑΕΚ. Στο μπάσκετ, μια ακόμα σεζόν ξεκίνησε με ελάχιστους και κατέληξε σε ηφαίστειο που έχει στείλει την ομάδα κόντρα σε κάθε προγνωστικό σε ένα ακόμα φάιναλ φορ ευρωπαϊκής διοργάνωσης απέναντι στο φαβορί και στην ομάδα που το είχε αναλάβει. Μια ομάδα – την ΑΕΚ εννοώ – που παλεύει μέσα σε ένα αναξιόπιστο πρωτάθλημα και σε ένα περιβάλλον που αποτελεί τον ορισμό του αθέμιτου ανταγωνισμού.
Στο χάντμπολ μια ΑΕΚ που πέρασε την πιο δύσκολη της κατάσταση πριν από τέσσερις μήνες και που την θεωρούσαν «διαλυμένη», «τελειωμένη» και για… «υποβιβασμό» (θα τα πούμε αυτά όταν έρθει η ώρα), μια ομάδα που το Σύστημα την τιμωρεί με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, μια ομάδα που ακόμα και δικοί της «πιστοί» δεν την πιστεύουν και την χλευάζουν στα social πριν τελειώσουν τα παιχνίδια της, αποδεικνύει με εμφατικό τρόπο, ότι είναι η ΑΕΚ και πόσο βαριά φανέλα έχει.
Έκανε προχθές κάτι επικό, βούλωσε στόματα και προχωρά προς την επόμενη μάχη χωρίς μεγαλοστομίες και φανφάρες. Όπως μάχες τίτλου έχει μπροστά της και η γυναικεία ομάδα χάντμπολ, που πέρασε στους τελικούς για πρώτη φορά στην ιστορία της, όπως και έπαιξε φέτος στην Ευρώπη για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Στο τέλος της σεζόν, θα γίνει ούτως ή άλλως συνολικός απολογισμός για όλα τα τμήματα και θα έχουμε να πούμε πολλά. Προς το παρόν έχουμε μάχες ακόμα μπροστά μας. Αυτό που ειλικρινά με κάνει να απορώ συνεχώς είναι πως γίνεται και υπάρχουν «Ενωσίτες», έστω και λίγοι, έστω και στα social, που δεν βλέπουν σε τι χώρα ζούμε και σε τι αθλητικό καθεστώς προσπαθεί να αντιστέκεται, να επιβιώνει, να παλεύει και να πετυχαίνει η ΑΕΚ. Και απέναντι σε τι αντιπάλους. Και είναι και πολύ προφανές και πολύ εύκολο να το δουν γιατί πολύ απλά αυτό κάνει την ομάδα αυτή, να είναι διαφορετική, μοναδική, ξεχωριστή.
Και πάνω από όλα υπερήφανη! Και πάντα από τον δύσκολο δρόμο. Μια ομάδα που δεν καταδέχεται να ρωτά αν θα νικήσει ή αν θα νικηθεί, αλλά που πολεμά κόντρα σε όλους και δεν εγκαταλείπει ποτέ.
Μόνο ΑΕΚ! Πάντα και παντού!
