Τώρα μεταξύ μας, αν το καλοσκεφτούν και το ξαναδούν και σήμερα με την ησυχία τους και την ηρεμία τους, δεν θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες να έχουν ακυρώσει και το γκολ του Πινέδα. Επιτρέπεται αυτό το σλάλομ που έκανε; Μήπως στην τούμπα στον πανηγυρισμό δεν τα έκανε όλα όπως έπρεπε, για να είναι σωστή η τούμπα; Μήπως γενικώς έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος, να ακυρωθεί και αυτό το γκολ;
Βεβαίως για να μην βρέθηκε, υποθέτω πως θα ήταν πολύ ακραίο ακόμα και γι αυτούς τους διαιτητές, να βρουν κάτι για να το ακυρώσουν. Ακραίο του… ακραίου, για να είμαστε πιο ξεκάθαροι. Διότι ακραίο ήταν και το γεγονός πως ανακάλυψαν σπρώξιμο του Ζοάο Μάριο, στο δικό του γκολ. Ακόμα πιο ακραίο, που βρήκαν και πάτησαν πάνω σ’ αυτό, σπρώξιμο του Μουκουντί, στο γκολ του Γιόβιτς.
Διότι αν κάποιος τολμήσει να ισχυριστεί πως αυτές οι δυο φάσεις, συνιστούν παράβαση και λόγους για να ακυρωθούν γκολ, τότε θα πρέπει να βάλουν ένα φιλέ ανάμεσα σ’ αμυνόμενους και επιτιθέμενους σε κάθε φάση μέσα στην μεγάλη περιοχή, προκειμένου οι μεν να μην έρχονται καθόλου σε επαφή με τους δε. Διότι διαφορετικά, δεν θα πρέπει από εδώ και πέρα να μετράει κανένα γκολ. Τόσο ακραίες ήταν αυτό έκαναν.
Το καταλαβαίνω πως πολύ θα ήθελαν κάποιοι, πολύ θα βόλευε για την ακρίβεια, να μην κερδίσει η ΑΕΚ στην Κρήτη. Να βυθιστεί στην εσωστρέφεια, να μείνει και πίσω βαθμολογικά και να πάει σε μια μαρτυρική διακοπή για τις εθνικές. Έλα όμως που ο Πινέδα τους τα έφερε… ανάποδα όλα αυτά. Στην κυριολεξία. Και επειδή κάποιοι θα πουν για το τι έκανε και τι δεν έκανε η ομάδα. Στα μάτια τα δικά μου έκανε ένα πολύ καλό δεύτερο ημίχρονο, στο οποίο δικαιούταν δυο και τρία γκολ. Και γενικώς ήταν ένα ματς που 100% δικαιούταν να κερδίσει. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει ένα σωρό πράγματα να διορθώσει και χωρίς να σημαίνει πως δεν χρειάζεται μεταγραφική ενίσχυση.
