Δεν θυμάμαι πραγματικά πότε ήταν η τελευταία φορά που ανυπομονούσα τόσο πολύ για ένα εκτός έδρας παιχνίδι της ΑΕΚ στην επαρχία. Κι όμως, κάθε φορά που το πρόγραμμα γράφει «Βόλος», κάτι μέσα μου ξυπνάει. Ίσως γιατί τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη πόλη έχει συνδεθεί με μερικές από τις πιο δυνατές, τις πιο γεμάτες στιγμές που έχω ζήσει ως ΑΕΚτζής.
Από το 2023 και μετά, ο Βόλος δεν είναι απλώς ένας προορισμός. Είναι ανάμνηση. Είναι εικόνες που δεν ξεθωριάζουν. Είναι το 2-0 απέναντι στον ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου, στο δρόμο για το ιστορικό Νταμπλ του 2023. Είναι ο Μουκουντί να «καρφώνει» με αποφασιστικότητα και ο Πάολο Φερνάντες να βάζει τη δική του σφραγίδα σε μια βραδιά που έγραψε ιστορία. Είναι το περσινό Κύπελλο της γυναικείας ομάδας, με τα κορίτσια της ΑΕΚάρας να λυγίζουν τον Παναθηναϊκό και να σηκώνουν κι εκείνες τρόπαιο, αποδεικνύοντας ότι το DNA αυτού του συλλόγου είναι φτιαγμένο για τίτλους.
Κάπως έτσι, ο Βόλος έχει γίνει για μένα κάτι παραπάνω από μια πόλη. Έχει γίνει σημείο αναφοράς. Έχει γίνει χαρά, υπερηφάνεια, συγκίνηση.
Φυσικά, δεν είναι μόνο οι τελικοί. Έχω ταξιδέψει και για τα παιχνίδια πρωταθλήματος με τον ΝΠΣ Βόλο. Έχω δει σημαντικές νίκες, έχω δει την ομάδα να επιβάλλεται, να παίρνει αυτό που θέλει. Θυμάμαι έντονα την περσινή αναμέτρηση, όταν το Πανθεσσαλικό είχε κυριολεκτικά κιτρινίσει. Μια εξέδρα που έμοιαζε με Νέα Φιλαδέλφεια μεταφερμένη χιλιόμετρα μακριά. Μια ατμόσφαιρα εκρηκτική, γεμάτη πάθος, φωνή, παλμό.
Και όμως, όλα δείχνουν πως αυτό που θα ζήσουμε τώρα μπορεί να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Πώς να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν είναι ΑΕΚ τι σημαίνει 20.000 άνθρωποι να ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για ένα ματς; Πώς να του περιγράψεις την τρέλα; Να του πεις ότι θα γεμίσει ένα «κρύο» γήπεδο με στίβο ανάμεσα στις εξέδρες και τον αγωνιστικό χώρο και θα το κάνει να μοιάζει καμίνι; Ότι δεν έχει σημασία η απόσταση, ο καιρός, η ταλαιπωρία; Ότι αυτό που κινεί τον ΑΕΚτζή δεν είναι η άνεση, αλλά το συναίσθημα;
Αυτό είναι κάτι που δεν εξηγείται. Το ζεις ή δεν το ζεις.
Οι παίκτες και ο Μάρκο Νίκολιτς βλέπουν αυτή τη δίψα. Τη νιώθουν. Καταλαβαίνουν ότι στον Βόλο δεν θα παίξουν απλώς ένα ακόμα εκτός έδρας παιχνίδι. Θα παίξουν μπροστά σε ένα κιτρινόμαυρο ποτάμι που θα απαιτεί πάθος, ένταση, συγκέντρωση. Θα ζήσουν μια ατμόσφαιρα που δύσκολα συναντάς αλλού. Την αγνή, ανιδιοτελή, μοναδική αγάπη του κόσμου της ΑΕΚ.
Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από το γιορτινό κλίμα. Δεν πρέπει να νομίσουμε ότι επειδή το Πανθεσσαλικό θα θυμίζει «πάρτι», οι τρεις βαθμοί θα έρθουν μόνοι τους. Το ποδόσφαιρο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ο Βόλος έχει τους δικούς του λόγους να παλέψει. Παίζει στην έδρα του, θέλει βαθμούς, θέλει να αποδείξει πράγματα. Και οφείλει να είναι ανταγωνιστικός.
Η ΑΕΚ, αν θέλει να κάνει το επόμενο βήμα, πρέπει να μπει στο γήπεδο με καθαρό μυαλό και καθαρό πλάνο. Να επιβληθεί με ποδόσφαιρο, με ένταση, με προσωπικότητα. Να «καθαρίσει» το παιχνίδι μέσα στις τέσσερις γραμμές και να μην αφήσει περιθώρια για αμφισβήτηση. Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν κερδίζουν μόνο στα εύκολα. Κερδίζουν όταν το περιβάλλον είναι φορτισμένο και οι απαιτήσεις στο… κόκκινο.
Όσον αφορά την Τσέλιε, πρόκειται για μια ομάδα επικίνδυνη, αλλά αισθητά αλλαγμένη σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα. Ο κόουτς Ριέρα αποτελεί παρελθόν, όπως και ο αρχισκόρερ Κοβάσεβιτς, δύο πρόσωπα που έδιναν ταυτότητα και ποιότητα στο παιχνίδι της. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αποστολή θα είναι απλή. Στην Ευρώπη, άλλωστε, καμία ομάδα δεν συγχωρεί την αφέλεια. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι η ΑΕΚ έχει την εμπειρία και την ποιότητα να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις, αρκεί να παρουσιαστεί σοβαρή.
Ο Βόλος, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια ακόμη στάση στο πρόγραμμα. Είναι μια ευκαιρία. Να επιβεβαιώσει η ΑΕΚ τη δυναμική της. Να δείξει ότι έχει ωριμάσει. Ότι δεν επηρεάζεται από τον ενθουσιασμό, αλλά τον μετατρέπει σε δύναμη.
Και για εμάς; Είναι άλλη μια υπενθύμιση γιατί αγαπήσαμε αυτή την ομάδα. Γιατί, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, όσο κι αν αλλάζουν πρόσωπα και καταστάσεις, το συναίσθημα μένει ίδιο. Δυνατό. Απόλυτο. Κιτρινόμαυρο.
