Τετάρτη 11 Μαρτίου. Πτήση για Λιουμπλιάνα. Βλέποντας τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στο αεροδρόμιο, μου έβγαινε μία σιγουριά. Όχι επειδή ήμουν 100% sure ότι θα πάρει η «Ένωση» το «διπλό» στο Τσέλιε. Είχα μεν μία αίσθηση ότι η ΑΕΚ δεν θα χάσει, από την άλλη ωστόσο, πάντα υπάρχει ένα… αλλά που περιτριγυρίζει το μυαλό σου. Αυτό το «αλλά» έφυγε με την σέντρα. Εξαφανίστηκε σε δευτερόλεπτα. Η ΑΕΚ ήταν αποφασισμένη για το τι θα συμβεί. Στον αντίποδα η Τσέλιε ήταν στα «χαμένα». Δεν ήξερε που πατούσε. Εξαφανισμένη εντελώς στον αγωνιστικό χώρο.
Στη συνέντευξη Τύπου ο απολυμένος τεχνικός της Τσέλιε, έδειχνε πως δεν είχε επίγνωσης της κατάστασης για την ομάδα του. «Είχαμε την κατοχή, αλλά όταν χάναμε τη μπάλα, δεχόμασταν ευκαιρίες». Μα καλέ μου φίλε, η Τσέλιε δεν είχε και ποτέ τη μπάλα στο α’ ημίχρονο. Η αρμάδα του Νίκολιτς ήταν καταιγιστική. «Έπνιξε» την Τσέλιε. Δεν μπορούσε η σλοβένικη ομάδα, σε καμία περίπτωση, να παίξει στον ρυθμό της ΑΕΚ. Η απώλεια του Ριέρα ήταν καθοριστική. Και είναι μία απόδειξη, πόσο γρήγορα και εύκολα μπορεί να χάσει μία ομάδα την «ταυτότητά» της.
Οι διαφορές σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ήταν ιλιγγιώδεις. Γιγαντιαίες. Η ΑΕΚ στο παιχνίδι της League Phase στη Σλοβενία, ήταν μία ανέτοιμη ομάδα, που δεν είχε προσθέσει ακόμα τις «πινελιές» που θα ήθελε. Και ορθά είπε ο Νίκολιτς μετά το ματς με την Τσέλιε, πως το γρήγορο γκολ της ΑΕΚ δεν έπαιξε ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Γιατί η «Ένωση» και στην πρώτη αναμέτρηση είχε σκοράρει πολύ νωρίς. Αλλά στη συνέχεια «έφαγε» 3. Τώρα έριξε 4. Το τρομερό στην όλη κατάσταση, είναι πως μέσα σε αυτούς τους μήνες ο Νίκολιτς μπόρεσε να περάσει στο dna της ομάδας, τη φιλοσοφία του. Πόσο εύκολο είναι να το πετύχει αυτό ένας προπονητής; Ήδη γράφει ιστορία στην Ευρώπη και είναι πολύ πιθανό να καταγράψει μία ιστορική επιτυχία στο τέλος της σεζόν. Αρκεί να υπάρχει διάρκεια.
Το ότι δεν έμεινε ικανοποιημένος, επίσης, από το 0-4 δείχνει πολλά. Και δείχνει νοοτροπία μεγάλου προπονητή. Ενός προπονητή με φιλοδοξίες. Πολλοί θα λένε «γραφικότητες, μα ρίξαμε 4». Κι όμως, ο Νίκολιτς έχει δίκιο. Γιατί έχει δίκιο; Γιατί η ΑΕΚ έχασε άλλα 4-5 γκολ. Θα μπορούσε να σημειώσει ένα τεράστιο ρεκόρ στην ιστορία του Conference League και ακόμα, την ώρα που γράφω αυτό το μπλογκ στην πτήση Λιουμπλιάνα-Αθήνα, να σκοράρει. Οι ευκαιρίες των Βάργκα, Κοϊτά, Γκατσίνοβιτς, Γιόβιτς ήταν τεράστιες. Θα ήθελα να έχει ένα «τεμάχιο» και ο Λούκα. Θα του έκανε καλό. Το πως κολλάει πάνω του τη μπάλα και το παιχνίδι του, μου θυμίζει έναν ακόμα πιο ποιοτικό Λιβάγια. Είναι μαγικός.
Επειδή, όμως, σήμερα είναι Σάββατο, οφείλουμε να επανέλθουμε στην πραγματικότητα. Και τι εννοώ: αύριο η ΑΕΚ έχει ένα δύσκολο παιχνίδι στο Περιστέρι. Αν μείνουμε στο τι έγινε στο Τσέλιε και στο γεγονός πως ήταν η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή νίκη της ΑΕΚ εκτός έδρας, τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Ο Ατρόμητος καίγεται για το τρίποντο. Και η ΑΕΚ δεν μπορεί να χάνει βαθμούς. Το τρίποντο είναι κυριολεκτικά μονόδρομος για τον «Δικέφαλο». Δίχως επιστροφή. Το τσιπάκι, ήδη, πρέπει να το έχει αλλάξει ο Σέρβος. Είναι τέτοια η νοοτροπία του.
Κλείνοντας, θα φύγω λίγο από το ποδόσφαιρο. Θα «μετακινηθώ» στο Χάντμπολ Γυναικών. Σήμερα ξεκινάει ακόμα ένα ταξίδι, αυτή τη φορά για την Άρτα. Αυτό το νεοσύστατο τμήμα, αγωνίζεται στο Final 4 του Κυπέλλου Ελλάδας και θέλει να γράψει ιστορία. Να φέρει ένα τρόπαιο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι ένα τμήμα πολύ ενωμένο και θα γίνει αγαπητό και στον κόσμο. Το μόνο που έχω να ευχηθώ στα κορίτσια και στον καλό φίλο, Βύρωνα Παπαδόπουλο, είναι καλή επιτυχία, αρχικά, απέναντι στον ΠΑΟΚ. Υπάρχει πίστη, υπάρχει θέληση και υπάρχει ταλέντο σε αυτή την ομάδα. Είναι πολύ ΑΕΚ όλα τα κορίτσια και θα τα δώσουν όλα. Idemo ΑΕΚάρα!
