Ναι, προφανώς και η ΑΕΚ δεν είχε καμία εντυπωσιακή ποδοσφαιρική εικόνα στο ματς με τον Παναιτωλικό. Ναι, προφανώς και δεν δούλεψε η ιδέα που είχε ο Νίκολιτς για να βάλει τον Κοϊτά πίσω από τον φορ και τον Ζοάο Μάριο στα άκρα. Όμως όποιος θεωρεί πως η ΑΕΚ θα μπορούσε να κάνει ματσάρα απέναντι σε μια ομάδα που έπαιζε με έντεκα παίκτες έξω από την περιοχή της και μ’ έναν διαιτητή που ήξερε πως να τινάξει ένα παιχνίδι στον αέρα, τότε σόρι αλλά είναι πολύ μακριά νυχτωμένος.
Η ΑΕΚ για να πάρει τους τρεις βαθμούς χθες, έπρεπε να κερδίσει και τον Παναιτωλικό, έπρεπε να κερδίσει και τον Παπαδόπουλο, έπρεπε να κερδίσει και την εργαλοποίηση του VAR, έπρεπε να κερδίσει και το δικό της πολύ κακό φεγγάρι και τα δικά της προβλήματα. Είναι πολλά αυτά που έπρεπε να κερδίσει η ΑΕΚ και όχι εύκολα. Αλλά επειδή ευτυχώς έχει πείσμα, ευτυχώς δείχνει πως ακόμα έχει στο ρεζερβουάρ της πίστη και επειδή ευτυχώς έχει και έναν παίκτη όπως ο Πινέδα που μπορεί να πάρει την ομάδα πάνω του, τελικά βρήκε τον τρόπο να κερδίσει όσο και όσα έπρεπε και να πάρει τη νίκη.
Και αυτή είναι μια νίκη πολύ σημαντική στο σημείο που ήρθε. Διότι η ΑΕΚ μ’ ένα στραβό αποτέλεσμα χθες, θα βυθιζόταν σε μια εσωστρέφεια. Θα έμπλεκε και σε μια κατάσταση με χαμένους βαθμούς, που δύσκολα θα μπορούσε να ξαναβρει. Και κυρίως θα έμπαινε σ’ έναν δύσκολο κύκλο. Τώρα κέρδισε χρόνο. Τώρα κέρδισε και αυτοπεποίθηση και συσπείρωση και απ’ όλα. Και είναι σημαντικά κέρδη.
