Του Πάνου Λούπου
Η πρώτη πραγματικά στενάχωρη αγωνιστικά βραδιά για την ΑΕΚ ήρθε στις 19 Οκτωβρίου, δηλαδή στην 7η αγωνιστική του πρωταθλήματος και τρεις μήνες από τη στιγμή που η «Ένωση» ξεκίνησε στα μέσα Ιουλίου, την προσπάθειά της τότε στα προκριματικά με την Χάποελ Μπερ Σεβά. Ήταν η πρώτη ήττα στην Ελλάδα σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ κι ενώ η ΑΕΚ έχει γνωρίσει και μια ήττα στην Ευρώπη με κακή εμφάνιση στη Σλοβενία. Αυτή η ήττα βέβαια, εννοώ με τον ΠΑΟΚ, πείραξε και στεναχώρησε περισσότερο γιατί έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια, με μια προσέγγιση και με τρόπο που λογικά δεν άρεσαν σε κανέναν.
Τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, τα είπαμε, τα αναλύσαμε, αναφερθήκαμε σε μια «τραγική ΑΕΚ» και στα λάθη του Νίκολιτς. Έτσι έπρεπε να γίνει γιατί μέσα από την κριτική, έρχεται η διόρθωση και η βελτίωση της ομάδας. Αν αντίθετα κρύβεις τα προβλήματα και τα όποια κακώς κείμενα κάτω από το χαλί, δεν κάνεις καλό, αλλά κακό. Η διόρθωση και η βελτίωση βέβαια, έρχονται και μέσα από τη σοβαρότητα. Όλων μας! Όλων όσοι ασχολούμαστε με την ΑΕΚ, ενδιαφερόμαστε για την ΑΕΚ, αγαπάμε την ΑΕΚ. Και σοβαρή στάση δεν αποτελούν σίγουρα οι γραφικότητες, η ισοπέδωση, η καταστροφολογία.
Ο Νίκολιτς, αυτός που έκανε λανθασμένες επιλογές στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και ως προπονητής έχει τη βασική ευθύνη για την εικόνα της ομάδας, είναι ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι το βράδυ του συγκεκριμένου αγώνα, είχε την ΑΕΚ στην κορυφή της βαθμολογίας με πέντε νίκες και μια ισοπαλία στο πρωτάθλημα. Είναι επίσης ο ίδιος άνθρωπος, που μέσα σε ενάμιση μήνα, έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της ΑΕΚ, που πέτυχε τρεις διαδοχικές προκρίσεις σε ευρωπαϊκά προκριματικά, έχοντας έξι ματς αήττητος κόντρα σε αξιόμαχες ομάδες όπως η Χάποελ Μπερ Σεβά, ο Άρης Λεμεσού και κυρίως η Άντερλεχτ.
Αυτά τα έκανε ο Νίκολιτς, έχοντας αναλάβει μια ΑΕΚ, που όχι απλά δεν ήταν πρωταθλήτρια, όχι απλά δεν προερχόταν από ευρωπαϊκές επιτυχίες, αλλά που προερχόταν από μια σεζόν καταστροφική, στα τέλη της οποίας, δεν… σταύρωνε ούτε ισοπαλία. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς αναγκάστηκε από τις συνθήκες που της δημιούργησαν τα περσινά πλέι οφ των… μηδέν βαθμών, να προετοιμαστεί γρήγορα για να είναι σε μια ετοιμότητα πρόκρισης από τα μέσα Ιουλίου.
Το να χάσει λοιπόν την ισορροπία της, το να κάνει μια αγωνιστική «κοιλιά» και να κάνει και κάποιες γκέλες, τρεις μήνες μετά, όσο κι αν προφανώς δεν μας αρέσει, δεν είναι κάτι που είναι παράλογο στο ποδόσφαιρο για οποιαδήποτε ομάδα. Το να προκύψουν κάποιοι προβληματισμοί που είχαν ως συνέπεια, ακόμα και να φόβισαν τον Νίκολιτς, με αποτέλεσμα αυτή την φοβική προσέγγιση που είδαμε στο ματς με τον ΠΑΟΚ, επίσης είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και στους κορυφαίους κόουτς του κόσμου.
Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουν οι πάντες κάποια στιγμή, είναι ότι πέρυσι στην ΑΕΚ συνέβησαν κάποια ακραία πράγματα, που δεν ήταν καθόλου εύκολο να τα ξεπεράσει, να τα λύσει, να τα αφήσει πίσω της. Και η αλήθεια είναι ότι μέσα σε λίγους μόνο μήνες, η ΑΕΚ τα κατάφερε σε ένα ποσοστό κοντά στο 80%. Ναι, δεν λύθηκαν όλα. Ναι, υπάρχουν ακόμα κενά, λάθη, παραλείψεις.
Και για να εστιάσουμε στο αγωνιστικό, είναι ξεκάθαρο ότι θα πρέπει από τις πρώτες κιόλας ημέρες του Ιανουαρίου, να έχουν προστεθεί στην ομάδα, δύο τουλάχιστον παίκτες για την άμυνά της. Αλλά το να διαβάζουμε ή να ακούμε ότι η ΑΕΚ είναι ένα… χάλι μαύρο, ότι η διοίκησή της δεν έχει κάνει… τίποτα ή ότι ο Νίκολιτς… δεν κάνει για προπονητής της, είναι εκτός πραγματικότητας και γραφικότητα ολκής. Για να εξηγούμαστε.
Καλησπέρα σας!
