Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Η ΑΕΚ το περασμένο καλοκαίρι πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό και κάτι πολύ δύσκολο. Δεν είναι τυχαίο πως ποτέ στο παρελθόν και με κανέναν προπονητή, δεν είχε καταφέρει να κάνει τρεις συνεχόμενες προκρίσεις. Δεν είναι τυχαίο που αυτό δεν συνηθίζεται γενικώς. Όχι μόνο από την ΑΕΚ. Είναι μια δύσκολη συνθήκη στην οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανταποκριθείς.
Δεν θα βάλω στο τραπέζι τα ματς με την Χάποελ και με τον Άρη Λεμεσού. Ο Νίκολιτς εφάρμοσε μια ειδική συνθήκη σ’ αυτά τα παιχνίδια. Δικαιώθηκε, πήρε αυτό που ήθελε, αλλά αποδείχθηκε στην πορεία και στην πράξη, πως δεν ήταν για χόρταση. Πηγαίνω στο παιχνίδι με την Άντερλεχτ, που είναι και κοινά αποδεκτό πως ο αντίπαλος ήταν υψηλού επιπέδου και ως προς την ποιότητα και ως προς τις εντάσεις του.
Αν βάλω το παιχνίδι εκείνο στη Νέα Φιλαδέλφεια με τους Βέλγους και αυτό με τον ΠΑΟΚ την περασμένη Κυριακή, δεν πρόκειται να βρω καμία ομοιότητα. Σε απολύτως τίποτα. Ούτε στα πρόσωπα της ενδεκάδας, ούτε στο πλάνο, ούτε στην τακτική, ούτε φυσικά στην εικόνα. Για όσους το έχουν λησμονήσει, η ΑΕΚ ούτε και σ’ εκείνο το ματς είχε κατοχή μπάλας στο 70%. Αλλά δεν ήταν ούτε στο 33%, όπως την περασμένη Κυριακή.
Η ΑΕΚ το πρώτο και σημαντικό που είχε κάνει σ’ εκείνο το ματς με την Άντερλεχτ, στο οποίο η πραγματικότητα είναι πως το διακύβευμα ήταν πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, ήταν να βρει μια ισορροπία στο πόσο και πως έπρεπε να έχει εκείνη την μπάλα και πόσο και πως ο αντίπαλος για να τον κτυπήσει στην κόντρα. Επίσης ήταν το τελευταίο ματς που είδαμε την ΑΕΚ να παίζει ένα ισορροπημένο παιχνίδι γενικώς. Και αυτή είναι η λέξη κλειδί. Η ισορροπία.
Αυτή είναι που η ΑΕΚ έχασε εντελώς και στο παιχνίδι με την Τσέλιε, αλλά και σ’ αυτό με τον ΠΑΟΚ. Και μετά έχασε τα αβγά και τα πασχάλια. Το έχω ξαναγράψει και θα επιμείνω. Η μεσαία γραμμή είναι πολύ κομβική στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Και το πιο σημαντικό προκειμένου να κρατηθεί η αγωνιστική ισορροπία. Ο Νίκολιτς έχει δείξει από το ματς με την Τσέλιε και μετά, πως ψάχνεται στα χαφ. Στην Σλοβενία έπαιξε με Γκρούγιτς και Πινέδα και μπροστά τους και κοντά στον φορ τον Μαρίν. Με την Κηφισιά είχε τον Μάνταλο και τον Πινέδα στα χαφ και μπροστά τους τον Καλοσκάμη. Με τον ΠΑΟΚ ήταν ο Γκρούγιτς με τον Μαρίν και ο Ζοάο Μάριο μπροστά τους.
Καμία απ’ αυτές τις τριάδες δεν δούλεψε καλά. Καμία δεν είχε τις ισορροπίες που χρειαζόταν ειδικώς στο κέντρο του γηπέδου και γενικώς η λειτουργία της ομάδας. Νομίζω πως αυτό επείγει να ξαναβρεί ο Νίκολιτς. Και πρέπει να το βρει μέσα από την τριάδα που θα φτιάξει στην μεσαία γραμμή. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει.
