Σαφώς κανείς δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος από όσα είδε το βράδυ της Πέμπτης απέναντι στην Τσέλιε. Επειδή ήμουν και στη Σλοβενία αλλά και χθες στη Νέα Φιλαδέλφεια, μπορώ να πω ότι η εικόνα των δύο ομάδων ήταν εντελώς διαφορετική. Η ΑΕΚ στο Τσέλιε έπαιζε… PlayStation και η Τσέλιε στην Αθήνα ήταν εξαιρετική. Νομίζω πως η διαφορά στην Τσέλιε υπήρξε σε τέτοιο βαθμό, λόγω της αλλαγής προπονητή. Λειτούργησε θετικά για την Τσέλιε. Ακόμα, ωστόσο, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έκανε διπλή αλλαγή στο ημίχρονο, τους καλύτερούς του παίκτες στο α’ μέρος. Δηλαδή τους Νιέτο και Ιοσίφοφ, οι οποίοι χωρίς καμία υπερβολή ήταν οι δύο ποδοσφαιριστές που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα ρήγματα στην ΑΕΚ.
Αυτό έκανε καλό στην ΑΕΚ βέβαια. Γιατί στο δεύτερο ημίχρονο «έσβησε» το παιχνίδι ο Νίκολιτς. Ο Σέρβος είναι έξυπνος προπονητής. Έβλεπε ότι δεν του έβγαινε τίποτα και δεν ρίσκαρε. Κλειδί είναι αυτό που είπε στη συνέντευξη Τύπου για τις αλλαγές. Από τη στιγμή που ισορρόπησε η ΑΕΚ με τις δύο που έκανε ο Σέρβος, δηλαδή τους Μάνταλο και Ελίασον, δεν υπήρχε λόγος να… διαφοροποιήσει περαιτέρω τα πράγματα. Πήγε το παιχνίδι εκεί που ήθελε και η ΑΕΚ βρίσκεται στους «8» της Ευρώπης. Νομίζω πως ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει πλήρως, πόσο σημαντικό είναι το κατόρθωμα της «Ένωσης». Ότι δηλαδή θα παίζει στην Ευρώπη και το Πάσχα.
Το να είναι στα Προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης, είναι κάτι που έχει συμβεί άλλες τέσσερις φορές στην ιστορία της ΑΕΚ. Και μόνο η ΑΕΚ το καταφέρνει αυτό σε 4 ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς. Καλής και συντονισμένης. Θυμηθείτε πως ήμασταν το καλοκαίρι μετά την «λαίλαπα» των πλέι οφ και το 0/6. Ο Μάριος Ηλιόπουλος έκανε μεγάλες αλλαγές, έφερε τον Νίκολιτς και πλέον η ΑΕΚ μπορεί να ονειρεύεται. Βρισκόμαστε δύο ανάσες μακριά από τον τελικό του Conference. Είναι κάτι μεγάλο, πρέπει να το απολαύσουμε.
Το αγωνιστικό κομμάτι είναι μια άλλη συζήτηση. Και πρέπει να την πιάσουμε. Ο Νίκολιτς είχε κρούσει καμπανάκια. Ξανά και ξανά. Ότι δεν εισακούστηκαν, εμένα με προβληματίζει. Να ξεκινήσω από τα θετικά. Είδα έναν καλό Κοϊτά, ίσως τον καλύτερο στο γήπεδο μαζί με τον Μαρίν από την ΑΕΚ, έναν καλό Πινέδα μετά το 30λεπτο και έναν Γκατσίνοβιτς με διάθεση. Από εκεί και πέρα υπήρχαν… ζητήματα. Και πολλά. Ειδικά στην δεξιά πλευρά των Ρότα- Γκατσίνοβιτς, αλλά και στο δίδυμο των στόπερ Ρέλβας-Μουκουντί. Τέτοια ασυνεννοησία μεταξύ των δύο, δεν την έχω ξανά δει για φέτος.
Πάντως, αν υπάρχει η άποψη πως οι παίκτες ήταν χαλαροί και είπαν «έλα μωρέ, δεν έγινε και κάτι», είναι λάθος. Το σουτ του Ρότα στο 93’ από τα νεύρα του και η αποχώρηση του Γιόβιτς με το που έληξε το ματς για τα αποδυτήρια, λένε πολλά. Θίχτηκε ο εγωισμός τους. Και αυτό, στα δικά μου μάτια, είναι καλό ενόψει συνέχειας…
