Τα συμπεράσματα από τα δύο πρώτα ντέρμπι της σεζόν με τους άλλους δύο από τους τρεις διεκδικητές του τίτλου, δεν πρέπει να αφήσουν περιθώρια αμφισβήτησης και αμφιβολίας. Το έγραφα και αμέσως μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ ότι θα ήταν λάθος να μέναμε στις ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου, γιατί έτσι θα χάναμε τη μεγάλη εικόνα.
Αφήνω στην άκρη τα σοβαρά προβλήματα, τα κενά και τις ελλείψεις στην άμυνα. Τα ξέρουμε, τα βλέπουμε, τα έχουμε καταγράψει. Ήταν λάθος που μπήκε η ομάδα στη σεζόν χωρίς δύο επιπλέον προσθήκες. Αυτό όμως που είδαμε στα δύο ντέρμπι και που είναι πραγματικά απογοητευτικό είναι ότι η ΑΕΚ δεν επιτίθεται καν.
Και δεν νοείται ΑΕΚ που δεν επιτίθεται. Όπως και δεν νοείται ΑΕΚ που «εξαφανίζεται» μόλις μένει πίσω στο σκορ. Το είδαμε δύο σερί Κυριακές, μια εντός και μια εκτός σε ντέρμπι, δυστυχώς δεν είναι τυχαίο. Υπάρχουν και χθες λανθασμένες επιλογές από τον κόουτς, ενώ και πάλι οι αλλαγές δεν βοήθησαν καθόλου.
Στα δικά μου μάτια, χωρίς πλάνο και χωρίς σχέδιο, παίκτης επιπέδου ΑΕΚ, φαινόταν χθες στο γήπεδο μόνο ο Πινέδα. Και δυστυχώς, μιλάμε για μια ήττα με 2-0 απέναντι σε έναν επιεικώς μέτριο Ολυμπιακό, για να μην πω κακό. Είναι ξεκάθαρο ότι είμαστε ακόμα… μακριά από την ΑΕΚ που θέλουμε να βλέπουμε και την ΑΕΚ που αξίζει ο κόσμος της.
Ναι, έγιναν ατομικά λάθη, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει ότι η ΑΕΚ σε δύο σερί ντέρμπι ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Μιλάμε για την ΑΕΚ, που είναι φύσει επιθετική ομάδα βάσει ιστορίας και που δεν γίνεται να κάνει την πρώτη μεγάλη της ευκαιρία στο 91’. Δεν βλέπουμε καμία επιθετικότητα, καμία αποφασιστικότητα, καμία απαίτηση για τη νίκη σε ντέρμπι. Η ομάδα πρέπει να μείνει όρθια με σερί νίκες, μέχρι να ενισχυθεί τον Ιανουάριο, αλλά ακόμα κι αυτό δεν αρκεί. Είμαστε ακόμα… μακριά. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα να έχουμε! ΜΟΝΟ ΑΕΚ!
