Η ΑΕΚ είχε χάσει κάτι πολύ βαρύ τα προηγούμενα χρόνια στην Ευρώπη: η ευρωπαϊκή της αίγλη… Η πίστη ότι μπορεί να σταθεί, να επιβληθεί, να προχωρήσει. Αυτό δεν είναι υπερβολή, ούτε σχήμα λόγου. Είναι η πραγματικότητα. Για μία ομάδα με το μέγεθος, την ιστορία και το ειδικό βάρος της ΑΕΚ, οι συνεχόμενες αποτυχίες στην Ευρώπη είχαν αρχίσει να δημιουργούν μία άβολη συνθήκη, σχεδόν ένα ψυχολογικό μπλοκάρισμα. Και ειδικά με το Conference League, η εικόνα ήταν σαν η ίδια η διοργάνωση να προκαλούσε έναν εκνευρισμό στην «Ένωση», σαν να μην μπορούσε να τη διαχειριστεί.
Και εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά στη νέα εποχή της ΑΕΚ. Ο Μάριος Ηλιόπουλος, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε, κατάλαβε κάτι: ότι η ΑΕΚ δεν μπορεί να μεγαλώσει κι άλλο, αν δεν ξαναγίνει κανονική ευρωπαϊκή ομάδα. Όχι στα λόγια, όχι επικοινωνιακά, αλλά στην πράξη. Γι’ αυτό και όταν συναντήθηκε πέρυσι με τον Ματίας Αλμέιδα, του είχε ξεκαθαρίσει πόσο κομβικό ήταν να προκριθεί η ΑΕΚ στο Conference. Τότε, όμως, ήρθε η Νόα και γκρέμισε τα πάντα.
Φέτος, όμως, όλα ήταν διαφορετικά. Και ήταν διαφορετικά γιατί υπήρχε απόλυτη συνείδηση της αποστολής. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν ήρθε στην ΑΕΚ απλώς για να διαχειριστεί μία καλή ομάδα. Ήρθε με στόχο να της δώσει ευρωπαϊκό χαρακτήρα, να της εμφυσήσει νοοτροπία σοβαρής ομάδας, να της μάθει να κερδίζει και εκτός των στενών ελληνικών συνόρων. Το να μπει η ΑΕΚ στη League Phase δεν ήταν ένας απλός στόχος της σεζόν. Ήταν υποχρέωση, ήταν ανάγκη, ήταν statement.
Μάλιστα, αυτό που πέτυχε η «Ένωση» φέτος έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία, γιατί δεν ήταν ούτε εύκολο ούτε συνηθισμένο. Έπρεπε να περάσει τρεις προκριματικούς γύρους για να φτάσει στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης. Κάτι τέτοιο δεν είχε ξανακάνει ποτέ στην ιστορία της. Και όχι μόνο το έκανε, αλλά το έκανε με τρόπο που έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Προς όσους αμφισβητούν, προς όσους βιάζονται να μειώσουν, προς όσους ζουν μόνο για να βάζουν «τρικλοποδιές» στην ΑΕΚ. Η φετινή πορεία δεν είναι απλώς μία πρόκριση ή μία καλή παρουσία. Είναι μία ευθεία απάντηση.
Και η βαθμολογία της UEFA είναι ο πιο αδιάψευστος μάρτυρας. Η ΑΕΚ έχει ξαναμπεί στις top 100 ομάδες της Ευρώπης και βρίσκεται πλέον στην 93η θέση. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Και λέει ακόμα περισσότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι η διαδρομή της στο Conference δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Υπάρχει δρόμος. Υπάρχει συνέχεια…
Αυτό που έχει πετύχει ο Νίκολιτς σε αυτούς τους μήνες είναι, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο του παράσημο. Δεν βελτίωσε απλώς μία ομάδα τακτικά. Δεν έφτιαξε μόνο ένα σύνολο με αρχές στο παιχνίδι του. Έχτισε χαρακτήρα.
Έβαλε φιλοσοφία. Πέρασε DNA. Έδωσε στην ΑΕΚ αυτό το στοιχείο που χρόνια έλειπε στην Ευρώπη: σοβαρότητα, καθαρό μυαλό, πειθαρχία και πίστη στο πλάνο. Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα σήμερα είναι πρώτη στην Ελλάδα και για πολλούς παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο της χώρας. Αυτό δεν προκύπτει από συγκυρία.
Και ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί καθόλου η επικείμενη πρόκριση απέναντι στην Τσέλιε. Όποιος είδε το παιχνίδι στη League Phase, ξέρει πολύ καλά ότι δεν μιλάμε για κάποια «ομάδα της πλάκας». Στο πρώτο ματς είχε δείξει ότι είναι ένα σύνολο με ταυτότητα, με σχέδιο, με συγκεκριμένες αρχές. Προφανώς, η απώλεια του Ριέρα επηρέασε την εικόνα της, όμως ο κορμός των παικτών παρέμεινε. Η διαφορά ήταν αλλού: η ΑΕΚ όχι μόνο δεν έχασε τη δική της ταυτότητα, αλλά την ενίσχυσε. Προσέθεσε τον Βάργκα τον Ιανουάριο, αλλά η πραγματική της ενίσχυση δεν ήταν μεταγραφική. Ήταν ποδοσφαιρική και πνευματική. Ήταν οι μήνες δουλειάς του Νίκολιτς, που έδεσαν το σύνολο, ωρίμασαν την ομάδα και τη μετέτρεψαν σε κάτι πολύ πιο συμπαγές και απαιτητικό.
Ο Ηλιόπουλος, λοιπόν, αυτή τη στιγμή βλέπει μπροστά του τους καρπούς μιας επένδυσης που πέρυσι πολλοί έσπευσαν να κρίνουν βιαστικά. Προφανώς και δεν πήγαν όλα ιδανικά. Προφανώς και δεν ήταν όλα εύκολα. Προφανώς και ο ίδιος βρέθηκε μπροστά σε μία σκληρή, συχνά τοξική και εντελώς διαφορετική πραγματικότητα μέσα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όμως δεν έκανε πίσω. Με πείσμα, με επιμονή και με επιλογές που δείχνουν ότι θέλει να χτίσει και όχι απλώς να διαχειριστεί, βάζει τις βάσεις μαζί με τον Νίκολιτς για κάτι που η ΑΕΚ είχε χρόνια να πλησιάσει: μια αληθινά μεγάλη ευρωπαϊκή προοπτική.
Και εδώ είναι το σημείο που πρέπει να το πούμε καθαρά: αυτό που πετυχαίνει η ΑΕΚ είναι ιστορικό. Για τέταρτη φορά στην ιστορία της θα βρεθεί στα προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Και το εντυπωσιακό είναι ότι το έχει καταφέρει σε όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπου έγραψε ιστορία: στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, στο Κύπελλο Κυπελλούχων, στο UEFA και τώρα στο Conference. Αυτό δεν είναι απλώς μία όμορφη στατιστική. Είναι η απόδειξη ότι η ΑΕΚ, όταν λειτουργεί σωστά.
Μόλις στη δεύτερη χρονιά του Ηλιόπουλου, λοιπόν, καταγράφεται κάτι πραγματικά σπάνιο και ξεχωριστό στην ιστορία του συλλόγου. Και ίσως το πιο αισιόδοξο απ’ όλα είναι ότι αυτή η πορεία δεν μοιάζει με πυροτέχνημα. Δεν μοιάζει με μία τυχαία καλή βραδιά ή με μία συγκυριακή ευρωπαϊκή υπέρβαση. Μοιάζει με την αρχή μιας κανονικής επιστροφής.
