Μία εβδομάδα και βάλε, πλέον, είμαστε σε ρυθμούς Μουντιάλ. Το Παγκόσμιο Κύπελλο, αναμφίβολα, είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός. Μπορεί να εκμοντερνίζεται και σε κάποιο βαθμό να «αμερικανοποιείται», αλλά για πάντα & για όλους μας, θα αποτελεί την πιο όμορφη ανάμνηση. Εγώ, ως νεότερος, θα θυμάμαι για πάντα την κεφαλιά του Ζιντάν, την ασύλληπτη Ισπανία (που με εκνεύριζε) το 2010, την 7άρα της Γερμανίας, τον χορό του Τσαμπαλάλα στο γκολ της Ν. Αφρικής με το Μεξικό στο πρώτο και μοναδικό Παγκόσμιο Κύπελλο, που έχει γίνει στην Αφρική, το γκολ του Τοροσίδη με τη Νιγηρία, τον μοναδικό Μέσιστο προηγούμενο Μουντιάλ και πολλά ακόμη.
Γουστάρω Μουντιάλ και πάντα θα γουστάρω. Αλλά χαλιέμαι που έχει τα δύο μπρέικ, που είναι καθαρά για τηλεοπτικούς λόγους και για τα λεφτά των διαφημίσεων. Δεν είναι όλα λεφτά ρε FIFA. Αν υπάρχει ανάγκη, λόγω ζέστης, να συμβεί σε κάποια ματς, φυσικά και να γίνει. Δεν το συζητάμε. Αλλά η υπερβολή και η αναζήτηση χρηματικών πόρων μέσω τέτοιων κινήσεων και διαφημίσεων, υποδηλώνουν μεγάλη υπερβολή και μου προκαλείται θλίψη. Το ξενύχτι, ωστόσο, παρά την όποια γκρίνια και την μουρμούρα θα το κάνουμε. Εδώ το έκανα χθες για να δω Γκάνα – Παναμάς. Με μια μπυρίτσα, ερκοντίσιον ή μπαλκονάτα και μπαλίτσα μέχρι το πρωί. Ας το ζήσουμε…
Από εκεί και πέρα, η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για τον ΑΕΚτζή, είναι πως έχει όμορφο καλοκαίρι. Τι σημαίνει όμορφο; Ως πρωταθλητής, με μια μεταγραφή υψηλού επιπέδου (Ζουμπκόφ) πολύ γρήγορα και με ανθρώπους που ξέρουν ποδόσφαιρο και θα κάνουν δεδομένα καλή δουλειά. Όπως έγινε και πέρσι. Υπάρχει εμπιστοσύνη στο τρίδυμο Ηλιόπουλος-Ριμπάλτα-Νίκολιτς. Πέρσι μεγαλούργησαν, γιατί όχι και φέτος; Ο δρόμος για τα αστέρα είναι ανοιχτός, ένας γύρος αρκεί…
Από εκεί και πέρα, φυσικά δείχνουμε λίγη μεγαλύτερη αγάπη στα δικά μας παιδιά. Στον Ορμπελίν που περιμένω να τον δω να παίζει, γιατί το αξίζει και τον Πιερό, που παλεύει με την Αϊτή και αποτελεί σημαντικό επίτευγμα ότι βρίσκεται εκεί. Ένα στην «υγειά» μας και για τους δύο!
Καλημέρα!
