Η Εθνική ομάδα είναι μια «πικρή» ιστορία τα τελευταία 12 χρόνια. Από Εθνική… Μυκόνου και την αποχή από τα γήπεδα, στη γεμάτη Τούμπα και την αναμονή των 100.000. για ένα μαγικό χαρτάκι. Ναι, η ζωή είναι ροδά και κυλάει. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη διαδρομή, προκειμένου η Εθνική να ξανά αγαπηθεί. Γιατί -μερικές φορές- όσο και να λέμε «δίπλα και στα δύσκολα», αυτό δεν είναι υπαρκτό. Και δεν το λέω χωρίς στοιχεία. Όλοι θυμόμαστε τις… ιστορίες των προηγουμένων χρόνων. Και όποτε πήγαινε και έκανε κάτι καλό η Εθνική, κάτι χαλούσε στο τέλος.
Η «γαλανόλευκη» που είδαμε στη Γερμανία, είναι βγαλμένη από τα καλύτερά μας όνειρα. Εξαιρετική εμφάνιση, τόσο επιθετικά, όσο και αμυντικά. Θα μπορούσε να έχει σκοράρει και ο Ιωαννίδης, αλλά το καθάρισε ο Κουρμπέλης που έχει ακούσει τόσα. Γενικά, αρέσει στον Έλληνα να «κράζει» και μετά να τα παίρνει όλα πίσω. Πόσα είχαν ακουστεί στο παρελθόν για τον Μάνταλο και από πόσους ανθρώπους; Και τώρα ο Μάνταλος, καλώς, είναι ο πολύ αγαπητός αρχηγός.
Οι διεθνείς πρέπει να έχουν κλειστά τα αφτιά τους, ειδικά μετά την επιτυχία με τη Γερμανία. Γιατί; Διότι είναι εύκολο να καβαλήσουμε το καλάμι και να έρθουν οι «σφαλιάρες», που θα κάνουν τον κόσμο να γυρίσει ξανά εύκολα την πλάτη. Η φουρνιά που έρχεται είναι με παικταράδες και νιώθεις μία τρομερή ασφάλεια, ειδικά με τους παίκτες στην επίθεση.
Οι μεγάλες νίκες απέναντι στη Σερβία στο φινάλε, στη Γερμανία για πρώτη φορά στην ιστορία ή απέναντι στην Αγγλία στο Γουέμπλει, όχι δεν δίνουν κάποιον τίτλο, αλλά δημιουργούν μία στιβαρή και σοβαρή ομάδα, που μάχεται απέναντι και στους μεγάλους της Ευρώπης. Οι παίκτες αποκτάνε σημαντικές εμπειρίες για το μέλλον και είναι καλά «τεστ» για τις επόμενες -πιθανόν- μεγάλες διοργανώσεις. Καθώς δεν μπορώ να σκεφτώ Euro χωρίς την Εθνική του Γιοβάνοβιτς, του Καρέτσα, του Παυλίδη, του Μαυροπάνου και των άλλων παιδιών.
Με την ελπίδα, φυσικά, οι περισσότεροι παίκτες στο μέλλον να προέρχονται από την ΑΕΚ, γιατί είναι πολύ σημαντικό το ελληνικό στοιχείο και κάτι που φυσικά επιθυμεί ο Μάριος Ηλιόπουλος. Βήμα-βήμα όμως…
