Του Κώστα Πλιάτσικα
Η ΑΕΚ είχε σφιχταγκαλιάσει τους τρεις βαθμούς μέχρι το έβδομο λεπτό των καθυστερήσεων κόντρα στην Κηφισιά στη Λεωφόρο, αλλά στο τέλος «πέταξε» τη νίκη. Σε μία στιγμή κατά την οποία απαιτούνταν απόλυτη συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, η ΑΕΚ παρουσίασε ένα τεράστιο κενό στον άξονα και το πλήρωσε. Ο Μπένι βρήκε τον χώρο, εκτέλεσε και το 0-1 έγινε 1-1 στην τελευταία ουσιαστικά φάση του αγώνα.
Αυτή ήταν η τελευταία και ασφαλώς η πιο ακριβή ανορθογραφία μιας βραδιάς στην οποία η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Ούτε πνευματικά, ούτε αγωνιστικά.
Θα ήταν λάθος για την ΑΕΚ να απομονώσει τη φάση της ισοφάρισης και να θεωρήσει ότι όλα τα υπόλοιπα έγιναν σωστά. Το γκολ του Μπένι ήταν η τιμωρία, όχι το μοναδικό πρόβλημα.
Η Ένωση άργησε πολύ να μπει στο παιχνίδι, δυσκολεύτηκε απέναντι στην πίεση της Κηφισιάς, δεν είχε την απαιτούμενη ταχύτητα στις συνεργασίες της και για μεγάλα διαστήματα δεν κατάφερε να επιβάλει τους δικούς της κανόνες.
Το υπέροχο γκολ του Βάργκα στο 63′, έπειτα από εξαιρετική δημιουργία και κάθετη του Μαρίν, φάνηκε ότι θα ήταν αρκετό ώστε η ΑΕΚ να φύγει με ένα πολύτιμο τρίποντο ακόμη και σε μία βραδιά κατά την οποία δεν έπιασε υψηλά στάνταρ απόδοσης.
Και αυτό θα είχε τη δική του σημασία. Οι ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό πρέπει να μαθαίνουν να κερδίζουν και στις κακές βραδιές τους.
Μόνο που υπάρχει και μία απαραίτητη προϋπόθεση: όταν το παιχνίδι φτάνει εκεί που θέλεις, πρέπει να ξέρεις να το τελειώνεις.
Η ΑΕΚ δεν το έκανε.
Το πρώτο ζητούμενο είναι η σωστή ανάγνωση
Εδώ ακριβώς αρχίζει η δουλειά του Νίκολιτς. Όχι για να αναζητηθούν ένοχοι, ούτε για να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις μία βαθμολογική απώλεια τόσο νωρίς στη σεζόν. Το ζητούμενο είναι να διαβαστεί σωστά το μήνυμα που έστειλε η Λεωφόρος.
Ο Νίκολιτς έχει δείξει ότι δεν φοβάται την αυτοκριτική και ότι απαιτεί από την ομάδα του αντίδραση. Και η περσινή σεζόν προσφέρει το καλύτερο παράδειγμα για το πώς μία κακή περίοδος μπορεί να μετατραπεί σε αφετηρία αντεπίθεσης.
Το περσινό παράδειγμα δείχνει τον δρόμο
Τον Οκτώβριο του 2025 η ΑΕΚ είχε βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Ηττήθηκε 3-1 από την Τσέλιε στην Ευρώπη και λίγο αργότερα, γνώρισε δύο συνεχόμενες ήττες στο πρωτάθλημα: 0-2 από τον ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια και 2-0 από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο.
Εκεί μπορούσε να χάσει το μυαλό της. Δεν το έκανε.
Μετά το 2-0 στο Φάληρο, νίκησε διαδοχικά τον Παναιτωλικό, τον ΟΦΗ και τον Άρη με 1-0 και στις 30 Νοεμβρίου πήρε το μεγάλο διπλό με νίκη (2-3) επί του Παναθηναϊκού. Παράλληλα, στην Ευρώπη είχε προηγηθεί το εντυπωσιακό 6-0 επί της Αμπερντίν και ακολούθησε το σπουδαίο 1-0 μέσα στη Φλωρεντία επί της Φιορεντίνα.
Δεν άλλαξαν όλα από τη μία ημέρα στην άλλη. Άλλαξε, όμως, η αντίδραση. Και αυτή είναι η ουσία.
Αυτή είναι η «συνταγή»
Η «συνταγή» του Μάρκο Νίκολιτς δεν έχει κάποιο μυστικό συστατικό. Έχει πράγματα απλά στη θεωρία, δύσκολα όμως στην πράξη: αυτοκριτική χωρίς πανικό, ένταση στη δουλειά, επιστροφή στις βασικές αρχές και άμεση αγωνιστική απάντηση.
Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται να καταστρέψει ό,τι έχτισε επειδή έχασε δύο βαθμούς. Χρειάζεται όμως να θυμηθεί ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Ότι ένα παιχνίδι δεν τελειώνει όταν προηγείσαι στο 63′, ούτε όταν ο αντίπαλος μένει με δέκα στις καθυστερήσεις. Τελειώνει μόνο όταν ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα.
Στη Λεωφόρο η Κηφισιά έμεινε με δέκα στο 93′, όμως τέσσερα λεπτά αργότερα κατάφερε να ισοφαρίσει. Αυτό από μόνο του πρέπει να αποτελέσει μάθημα για τη συνέχεια.
Ο Νίκολιτς έχει πλέον μπροστά του μία διαφορετικού τύπου δοκιμασία. Όχι να φτιάξει τακτική για ένα παιχνίδι, αλλά να διαχειριστεί την πρώτη πραγματική απογοήτευση της νέας διαδρομής. Να απαιτήσει περισσότερα χωρίς να δημιουργήσει πανικό. Να χτυπήσει…καμπανάκια χωρίς να γκρεμίσει την αυτοπεποίθηση των παικτών του.
Να…πονέσει, αλλά να μην μείνει στη Λεωφόρο
Οι δύο βαθμοί δεν επιστρέφουν. Και μπορεί στο τέλος να κοστίσουν, μπορεί και όχι. Αυτό θα το δείξει η διαδρομή.
Εκείνο που ελέγχει η ΑΕΚ είναι το τι θα κάνει μετά από αυτούς τους δύο χαμένους βαθμούς.
Το 1-1 πρέπει να την ενοχλήσει. Πρέπει να την πειράξει ο τρόπος. Πρέπει να αναλυθεί το γιατί παρουσιάστηκε ανέτοιμη πνευματικά και αγωνιστικά για τόσο μεγάλο διάστημα και, περισσότερο απ’ όλα, γιατί όταν είχε πλέον φέρει το παιχνίδι στα μέτρα της δεν κατάφερε να το κλειδώσει.
Από εκεί και πέρα όμως, τέλος.
Η περσινή ΑΕΚ απέδειξε ότι ήξερε να μετατρέπει τις «σφαλιάρες» σε καύσιμο. Μετά τις δύο διαδοχικές ήττες από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, έβγαλε αντίδραση, μάζεψε νίκες και ξαναβρήκε την αυτοπεποίθησή της.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται και τώρα.
Γιατί μία γκέλα τον Αύγουστο δεν καθορίζει μία σεζόν. Ο τρόπος που αντιδράς σε αυτήν, όμως, μπορεί να πει πολλά για το πού είσαι ικανός να φτάσεις τον Μάιο.
Και η «συνταγή» του Νίκολιτς είναι ήδη γνωστή: καθαρό κεφάλι, σκληρή αυτοκριτική, δουλειά και απάντηση μέσα στο γήπεδο.
