Είχαμε την… ψευδαίσθηση πριν από το χθεσινό ντέρμπι, ότι θα μπορούσαμε να μιλούσαμε μόνο για ποδόσφαιρο και όχι για τον «ελίτ» Μάκελι και την… παρέα του στο VAR. Είχαμε και την… ψευδαίσθηση όσο το ματς όδευε προς το τέλος του, ότι θα χαιρόμασταν για τη νίκη της ΑΕΚ κόντρα σε μια πραγματικά πολύ καλή ομάδα, που είναι και ο ένας εκ των δύο βασικών ανταγωνιστών της για τον τίτλο.
Αρκούσε απλά μια φάση στην περιοχή της ΑΕΚ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα. Χωρίς τράβηγμα, χωρίς σπρώξιμο, χωρίς το παραμικρό από τον Μουκουντί. Ε και; Ο VARίστας θα ξόδευε όσο χρόνο χρειαζόταν για να «δει» κάτι επιλήψιμο και να στείλει το «μήνυμα» στον Μάκελι και να πάει να το επιβεβαιώσει. Ένα πέσιμο παίκτη του Ολυμπιακού χρειαζόταν μέσα στην περιοχή. Όπως παλιά. Όπως τόσες και τόσες άλλες φορές.
Το… έργο είχε φανεί άλλωστε και νωρίτερα. Με τη μη αποβολή από την αγκωνιά του Ποντένσε στον Ρότα. Εκτός φάσης ίσον κόκκινη. Αλλά κάτι θα βρουν για να πουν και για αυτή. Τι σημασία έχει άλλωστε; Η δουλειά έγινε. Η ΑΕΚ έχασε δύο βαθμούς, ο Ολυμπιακός πήρε έναν. Και η ζωή συνεχίζεται…
Θα ήταν ωραία να μιλούσαμε για ποδόσφαιρο. Για τη μεγάλη επέμβαση του Στρακόσια, για τις μεγάλες δυσκολίες στο να σπάσει η ΑΕΚ το ασφυκτικό πρέσινγκ του Ολυμπιακού στο πρώτο ημίχρονο. Για τις αλλαγές των Κοϊτά και Βάργκα, που έκαναν άνω κάτω τον Ολυμπιακό και άλλαξαν όλο το ματς στο δεύτερο μέρος υπέρ της ΑΕΚ. Για την κεφαλιά – κανονιά του Βάργκα, τη διπλή ευκαιρία με το δοκάρι του Πινέδα.
Αλλά για μια ακόμα φορά, δεν μπορούμε. Δεν μας αφήνουν. Όπως δεν άφησαν την ΑΕΚ να νικήσει και να κάνει ένα μεγάλο βήμα τίτλου. Μπράβο στην ομάδα, μπράβο στον κόσμο. Προχωράμε! Μόνο ΑΕΚ!
