κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Γράφει ο Κώστας Τσίλης
Είναι πάντα ωραία στο «σπίτι» μας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ακόμα και αν πολύ νωρίς το μεσημέρι σε ώρα που δεν είναι συνηθισμένη και με άδειες τις κερκίδες που πολύ περισσότερο δεν είναι εικόνα συνηθισμένη. Ακόμα και αν είναι ένα φιλικό που ο Νίκολιτς είχε οριακά 13 παίκτες διαθέσιμους από το ρόστερ της πρώτης ομάδας. Ακόμα και έτσι και ωραία ήταν στη Νέα Φιλαδέλφεια και ψωμάκι είχε.
Καταρχάς ακόμα και σ’ ένα τέτοιο φιλικό, η ΑΕΚ βρήκε τρόπο να ξαναφτάσει κοντά στην ταρίφα που συνήθως έχει όταν παίζει μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Κέρδισε με 3-0, θα μπορούσε να είχε φτάσει και στο τέσσερα. Αλλά προφανώς και δεν είναι αυτό που είχε σημασία για τον Νίκολιτς. Ο κόουτς είχε το μάτι του αλλού και σ’ άλλα πράγματα. Όπως για παράδειγμα στο γεγονός πως ο Στρακόσια μπήκε βασικός για πρώτη φορά μετά από τις 5 του Σεπτέμβρη. Κάτι που σημαίνει πως θα μπορεί να είναι βασικός και το Σάββατο απέναντι στην Καλαμάτα.
Στα μάτια τα δικά μου βέβαια, που προπονητής δεν είμαι, οφείλω να πω ότι «κτύπησαν» τρία πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με τον Τσαντίλα, με τον Χριστακόπουλο και με τον Σιούτα. Τρία παιδιά που πήραν πολύ χρόνο συμμετοχής στο χθεσινό φιλικό. Και που έδειξαν πως μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι του μέλλοντος της ΑΕΚ. Ο Χριστακόπουλος έπαιξε και δεξί μπακ, έπαιξε και δεξιός ακραίος επιθετικός. Όσο παίρνει λεπτά συμμετοχής αυτό το παιδί, τόσο δείχνει ξεδιπλώνει το ταλέντο του.
Ο Τσαντίλας ξεκίνησε ως βασικός στο δεξί άκρο της επίθεσης. Συνήθως παίζει αριστερά. Δεν φάνηκε να τον επηρεάζει καθόλου. Μπήκε με τον τσαμπουκά του και προσπάθησε να παίξει το παιχνίδι του. Είναι μόλις 16χρονών. Τα έκλεισε πριν από περίπου δυο μήνες. Έχει μπροστά του όλο το μέλλον (της ΑΕΚ). Το ίδιο πιθανόν ισχύει και για τον Σιούτα που μπήκε ως αλλαγή και έβαλε και μια γκολάρα. Και ακολουθούν και άλλα παιδιά.
Επίσης δεν γίνεται να μην σταθείς στην περίπτωση του Γκατσίνοβιτς. Ο Γκάτσι έπαιξε δεύτερος φορ με την Ρεάλ και έκανε ματσάρα. Μπήκε ως αλλαγή για να παίξει δεξί μπακ με τον Λεβαδειακό και έδωσε ασίστ. Και τώρα έπαιξε κανονικό… σέντερ φορ στο φιλικό με την ΑΕ Λεμεσού και πάλι ήταν από τους κορυφαίους του γηπέδου. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι, πως έπαιζε με το ίδιο πάθος και την ίδια θέληση, που είχε ακόμα και στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης στη Νέα Φιλαδέλφεια. Κάτι που δείχνει την εξαιρετική νοοτροπία που έχει αυτό το παλικάρι.
Κλείνω με τον Αριάγκα. Ναι, προφανώς ένα ματς σαν το χθεσινό δύσκολα μπορεί να είναι κριτήριο, για έναν ποδοσφαιριστή που έχει έρθει από την Πριμέρα ντιβιζιόν. Δεν περιμένει κανείς δηλαδή από τέτοιο ματς, για να διαπιστώσει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει αυτός ο ποδοσφαιριστής. Ωστόσο έχει την σημασία του, πως ο Αριάγκα έδειξε πως είναι εξαρο-οκτάρι, με τρομερή συνέπεια στην ανασταλτική του παρουσία, αλλά την ίδια στιγμή την μπάλα θα την πάει μπροστά. Παίζει με το κεφάλι ψηλά και το τόπι το… τσουλάει. Έχει την σημασία του, για το παιχνίδι που θέλει να κάνει η ΑΕΚ.









