Το πρώτο από τα… 7 θανάσιμα αμαρτήματα

Αν σιχαίνομαι κάποια πράγματα στη ζωή μου, το πρώτο από αυτά είναι η αλαζονεία. Δεν έχει καμία σχέση με την πίστη στον εαυτό σου και στις δυνατότητές σου η αλαζονεία, που είναι το πρώτο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Στο ποδόσφαιρο, γενικότερα στον αθλητισμό, όπως φυσικά και στη ζωή, η τιμωρία της αλαζονείας έρχεται με τον πιο σκληρό και ανελέητο τρόπο. Το 7-0 από την Ολλανδία δεν είναι απλώς μια βαριά ήττα. Είναι ένα ηχηρό χαστούκι, μπας και επιστρέψει η Εθνική μας ομάδα, αλλά και σύσσωμο το περιβάλλον της, στην πραγματικότητα. Μια υπενθύμιση ότι άλλο πράγμα είναι να πιστεύεις στις δυνατότητές σου και άλλο να έχεις χάσει κάθε επαφή με το μέτρο.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Εθνική μας διαθέτει ταλέντο. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές με προοπτική, ποιότητα και δυνατότητες να κάνουν σημαντικά πράγματα. Δεν τα έχουν κάνει, πάντως, ακόμα. Υπάρχει μια νέα γενιά που δικαιούται να έχει φιλοδοξίες και να ονειρεύεται. Όμως, για να φτάσεις ψηλά, πρέπει πρώτα να καταλάβεις πού βρίσκεσαι και πόσο δρόμο έχεις να διανύσεις.

Κι εδώ κάπου χάθηκε η μπάλα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γιατί δεν γίνεται να συμπεριφερόμαστε σαν να έχουμε στις τάξεις μας τον Μέσι και τον Ρονάλντο. Δεν γίνεται να θεωρούμε ότι επειδή διαθέτουμε τέσσερις-πέντε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, ξαφνικά μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τις παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και να τις ξεπεράσουμε από τη μια μέρα στην άλλη.

Δεν γίνεται ο προπονητής να αντιμετωπίζει μια απολύτως λογική δημοσιογραφική ερώτηση για τον αποκλεισμό του Κωστούλα σαν να πρόκειται για προσβολή. Δεν γίνεται κάποιοι ποδοσφαιριστές να δίνουν την εντύπωση ότι έχουν ήδη κατακτήσει το ποδόσφαιρο, πριν καν αποδείξουν σε βάθος χρόνου την αξία τους. Δεν γίνεται οι δημοσιογράφοι να δημιουργούν ένα κλίμα υπερβολικών προσδοκιών, παρουσιάζοντας κάθε θετική εμφάνιση ως απόδειξη ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να ανέβει επίπεδο και να γίνει κάτι που ακόμα δεν έχει καταφέρει να γίνει.

Δεν γίνεται οι φίλαθλοι να πανηγυρίζουμε ένα σημαντικό αποτέλεσμα βγάζοντας με αυθάδεια τη γλώσσα σε ομάδες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Έπαρση, αυθάδεια, αλαζονεία και μια ψευδαίσθηση ότι είμαστε οι καλύτεροι του κόσμου. Συμπεριφορές και νοοτροπίες που οδηγούν διαχρονικά και με μαθηματική ακρίβεια σε διασυρμό και ξεφτίλα. Και δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στο ποδόσφαιρο.

Η απόσταση ανάμεσα σε μία, δύο ή τρεις καλές βραδιές και την πραγματική καταξίωση είναι τεράστια. Η Εθνική μας μπορεί να πάρει τη δεύτερη θέση και να προκριθεί στους «8» του Nations League, κι αυτό θα είναι μια σημαντική επιτυχία. Αλλά τέτοιες βραδιές, όπως αυτή στην Ολλανδία, θα έρχονται πάντα για να μας θυμίζουν ότι η καταξίωση έρχεται μέσα από τη δουλειά, τη σοβαρότητα, την ταπεινότητα, τον ανταγωνισμό και την ποδοσφαιρική λογική.

Και να θυμίζουν επίσης σε όλους μας ότι πρέπει να ξεχωρίζουμε την πίστη από την υπερβολή. Γιατί το ταλέντο χωρίς χαρακτήρα, πειθαρχία και σωστή νοοτροπία είναι παγίδα.

Καλημέρα σας!