κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλο ντέρμπι, που η ΑΕΚ βρέθηκε πίσω στο σκορ πριν συμπληρωθούν 40 δευτερόλεπτα μέσα στο ματς. Είναι δεδομένο πως αυτό αλλάζει τα πάντα. Ότι πλάνο και αν είχε ο Νίκολιτς στο μυαλό του, δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα λειτουργούσε ή όχι, καθώς το έφτιαξε για το 0-0, για του έγινε 1-0 με την σέντρα.
Από την άλλη μεριά, αυτό που είδαμε από το γκολ του Τετέι και μετά, ήταν κάτι που δεν λειτουργούσε. Ο Ρότα δεν ήταν καλά και φαινόταν και ο Ζούμπκοφ δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Ο Μαρίν δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο και ο Βιτάλις μπήκε από το 40’ και μετά και πάλι όχι με κάτι θεαματικό. Και ο Μάγερ ήταν και πάλι αλλού από εκεί που μπορούσε να κάνει παιχνίδι. Αφήστε που είναι ίσως η πρώτη φορά, που Βάργκα και Γιόβιτς ήταν σαν δυο ξένοι μέσα στο γήπεδο.
Η ΑΕΚ βρέθηκε να χάνει πριν μπει στο γήπεδο. Αλλά μέσα στο γήπεδο, τελικά, δεν μπήκε ποτέ. Ούτε καν όταν έμεινε ο Παναθηναϊκός με παικτη λιγότερο. Και είναι και το πρώτο μεγάλο «θέλω», στο οποίο δεν κατάφερε να ανταποκριθεί, μετά από περίπου έναν χρόνο. Είναι και αυτό που λέει κάτι. Μέχρι τώρα, στα πραγματικά μεγάλα θέλω, ακόμα και την φετινή σεζόν, η ΑΕΚ δεν έκανε πίσω. Τώρα έκανε πίσω, χωρίς ούτε δείγμα πως μπορούσε να πάει… μπροστά.
Προφανώς και δεν διαλύθηκε το σύμπαν. Τίποτε δεν κρίνεται την πρώτη του Νοέμβρη και δεν είναι και μεγάλη η διαφορά από την κορυφή. Ανησυχητικό όμως είναι το γεγονός πως η εικόνα της ΑΕΚ ήταν πολύ κακή. Όπως και ανησυχητικό ήταν το γεγονός πως ήταν η πρώτη φορά, που σε μεγάλο «θέλω», η ΑΕΚ κάνει πίσω. Και αυτά τα δυο, πρέπει όλοι μέσα στην ομάδα να τα βάλουν στο τραπέζι, να τα μετρήσουν και να τα αλλάξουν.
Γράφει ο Κώστας Τσίλης
