Μπορεί κάποιος να σταθεί στις μεγάλες ευκαιρίες που έκανε η ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο, χτυπώντας στις αντεπιθέσεις και να επικαλεστεί την ατυχία. Συγνώμη, αλλά θα είναι τεράστιο λάθος και… δεν θα πάρω. Όσες ομάδες έχουν κάνει ζημιά στον ΠΑΟΚ (αλλά ακόμα και ο Ολυμπιακός κι ας έχασε στην Τούμπα), το έχουν κάνει επειδή τον πρεσάρουν και τον δυσκολεύουν πολύ.
Η ΑΕΚ, δυστυχώς, επέλεξε να τού δώσει την μπάλα στα πόδια μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Κι αυτό από μόνο του, είναι μεγάλο λάθος, επειδή δίνει στην ίδια σου την ομάδα ένα μήνυμα ηττοπάθειας. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το τελικό αποτέλεσμα, αλλά με την προσέγγιση ενός αγώνα κόντρα σε ανταγωνιστική ομάδα για το πρωτάθλημα, μέσα στην έδρα σου.
Η επιλογή να αγωνιστεί τελικά ο Μουκουντί, ένα βαρύ κορμί, χωρίς να έχει κάνει καμία προπόνηση εδώ και δεκαπέντε μέρες και στην άλλη θέση σέντερ μπακ από αυτή που παίζει από την αρχή της χρονιάς ελέω Ρέλβας, αποδείχτηκε εντελώς λανθασμένη. Η επιλογή του απελπιστικά αργού Γκρούγιτς δίπλα στον Μαρίν και το γεγονός ότι έμεινε μέσα στο ματς μέχρι το 77′, αποδείχθηκε τραγική.
Το δεύτερο ημίχρονο της ΑΕΚ δε, είναι επιστροφή του περσινού εφιάλτη στα πλέι οφ, μιας εντελώς ανήμπορης και παραδομένης ομάδας στις ορέξεις του αντιπάλου. Ήταν ένα πολύ κακό βράδυ, τόσο από τον Νίκολιτς, όσο και από τους ποδοσφαιριστές του. Αλλά δεν πρέπει αυτό το βράδυ να φέρει την καταστροφή και για τα επόμενα.
Ακολουθούν δύο ματς – φωτιά, με τη νίκη επί της Αμπερντίν να είναι επιτακτική, ενώ στη συνέχεια η ΑΕΚ πρέπει να πάρει αποτέλεσμα στο Φάληρο. Δεν πρέπει να γκρεμιστεί ότι χτίστηκε με μεγάλο κόπο και προσπάθεια, από το χθεσινό κάκιστο βράδυ με τις κάκιστες επιλογές.
