Το έχω γράψει πολλές φορές και επιμένω. Η συζήτηση με τα «αν», είναι ένας κύκλος που ποτέ δεν μπορεί να κλείσει. Αν είχε μπει το δοκάρι του Γιόβιτς, η ΑΕΚ θα έπαιρνε το ματς. Αν είχε μπει η κεφαλιά του Καμαρά, μπορεί η ΑΕΚ να το έχανε το ματς. Αν είχε μπει το δοκάρι του Κοϊτά στο πρώτο ημίχρονο, σίγουρα ο ΠΑΟΚ θα έτρεχε και δεν θα έφτανε. Αν δεν είχε πιάσει ο Στρακόσια το πέναλτι του Γιακούμακη, η ΑΕΚ θα έτρεχε και δεν θα έφτανε.
Το μοναδικό «αν» από το παιχνίδι της Τούμπας που έχει η ουσία, είναι ο τρόπος που πήγε περίπατο το αγωνιστικό πλάνο του Νίκολιτς στο δεύτερο ημίχρονο. Ο κόουτς πάντα προετοιμάζει ένα ματς, όχι μόνο ως προς την ενδεκάδα του, αλλά και για τις κινήσεις που σκοπεύει να κάνει στο δεύτερο ημίχρονο. Προφανώς και μ’ αυτόν τον τρόπο είχε σχεδιάσει και το παιχνίδι της Τούμπας.
Όμως η αναγκαστική αλλαγή του Μουκουντί, αλλά και του Πήλιου, δεν επέτρεψαν στον Νίκολιτς, να πάει το πλάνο του, με τον τρόπο που το είχε σχεδιάσει. Ειδικά η απώλεια του Καμερουνέζου, συνολικά άλλαξε τις ισορροπίες μέσα στο ματς. Δεν την είχε υπολογίσει, όπως δεν είχε υπολογίσει και του Πήλιου. Αυτό επί της ουσίας του άφησε διαθέσιμες δυο κινήσεις, διότι πάντα αυτή που «κλείνει» τις αλλαγές, ο Νίκολιτς την κρατά για το τέλος.
Θα πει κάποιος, πως και αυτή η κουβέντα είναι πολύ υποθετική. Είναι προφανώς υποθετική, αλλά έχει και ουσία. Για δυο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το γεγονός πως όταν το παιχνίδι διακόπηκε προκειμένου να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες στον Μουκουντί και στη συνέχεια να αποχωρήσει από το γήπεδο, η ΑΕΚ έχει βρει αγωνιστικό ρυθμό. Πατούσε πολύ καλύτερα στο γήπεδο από κάθε άλλο σημείο του ματς. Και εκεί ο ρυθμός «πάγωσε» και ο ΠΑΟΚ κατόπιν ισορρόπησε το ματς.
Ο δεύτερος και ακόμα πιο σημαντικός λόγος, είναι πως η ΑΕΚ σ’ όλα τα ματς από τον Γενάρη και μετά, έχει ένα πολύ καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο στο δεύτερο ημίχρονο. Κάτι που έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την έλλειψη ρυθμού. Με τις κινήσεις του Νίκολιτς από τον πάγκο, σταθερά σ’ όλα τα ματς, να αλλάζουν άρδην την εικόνα και της ΑΕΚ και των παιχνιδιών. Με τον Παναθηναϊκό το ματς από το 2-0, πήγε στο 4-0. Με τον Ολυμπιακό η ΑΕΚ πήρε προβάδισμα με 1-0. Στην Τούμπα δεν ήταν δυνατόν να γίνει κάτι ανάλογο, διότι δεν είχε την δυνατότητα να κάνει όλες τις κινήσεις που ήθελε ο Νίκολιτς.
Βέβαια, για να είμαστε απόλυτα καθαροί. Από τους παίκτες που μπήκαν ως κίνηση τακτικής και όχι στις αναγκαστικές αλλαγές, ο Νίκολιτς δεν πήρε πράγματα. Ο Κουτέσα ειδικά, δεν φάνηκε καθόλου. Δεν τον ένιωσε η άμυνα του ΠΑΟΚ. Και ο Λιούμπιτστς, θα μπορούσε μεν να έχει δώσει την ασίστ της χρονιάς, αν είχε μπει το δοκάρι του Γιόβιτς. Γενικώς όμως, είχε πολλά ζητήματα από την πλευρά του στις βοήθειες πάνω στον Τάισον. Συνολικά ωστόσο το πλάνο που είχε σχεδιάσει ο Νίκολιτς ως προς τις αλλαγές του, δεν μπόρεσε να το εφαρμόσει λόγω των δυο αναγκαστικών αλλαγών.
