Για όσους το έχουν λησμονήσει, η ΑΕΚ είναι μια ομάδα που το περασμένο καλοκαίρι, ξεκίνησε να κτίζεται από την αρχή. Μ’ έναν καινούριο προπονητή, αλλά συνολικά ένα εντελώς καινούριο πρότζεκτ. Αυτή είναι εκ των πραγμάτων είναι μια διαδικασία εξαιρετικά δύσκολη και κυρίως χρονοβόρα. Και είναι κάτι που δεν πρέπει ποτέ κανείς να το ξεχνά.
Η ΑΕΚ είναι σε μια περίοδο απολύτως μεταβατική. Το περασμένο καλοκαίρι ο Ριμπάλτα είπε πως χρειάζεται τρεις μεταγραφικές περιόδους, προκειμένου να ολοκληρώσει την αναδόμηση του ρόστερ. Ο Ηλιόπουλος είπε πριν από περίπου έναν μήνα στους οπαδούς της ΑΕΚ στην Κρήτη, πως καμία ομάδα δεν μπορεί να κτιστεί από την αρχή μέσα σε μόλις τρεις μήνες. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Και αυτή την πραγματικότητα, ο οργανισμός της ΑΕΚ, δεν πρέπει να την αγνοεί ούτε όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, με αρνητικά αποτελέσματα, ούτε όταν όλα είναι καλά, με σούπερ αποτελέσματα. Για να είμαστε ξεκάθαροι, ειδικά όταν τα πράγματα πάνε καλά, όπως είναι τώρα, δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει πως η ΑΕΚ βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο. Και εν μέσω μιας συγκεκριμένης διαδικασίας. Διότι τα δύσκολα θα ξανάρθουν. Νομοτελειακά.
Αυτή η ομάδα, αυτό το πρότζεκτ, αυτός ο προπονητής, χρειάζονται στήριξη για να προχωρήσουν και να ολοκληρώσουν αυτό που θέλουν να κτίσουν. Δυστυχώς, όταν ήρθε το κακό φεγγάρι μέσα στο Οκτώβρη, όλα αυτά μπήκαν στην άκρη και αυτό που βγήκε μπροστά είναι η κρίση (και η κριτική) με βάση μόνο τα αποτελέσματα. Και επίσης δυστυχώς, είναι γεγονός πως φάνηκε να χάνει ο Νίκολιτς το πολύτιμο προνόμιο της στήριξης και του χρόνου, που είχε κερδίσει με τις προκρίσεις στα ευρωπαϊκά προκριματικά. Κάτι που θα μπορούσε να τινάξει αυτή την διαδικασία του κτισίματος στον αέρα.
Ευτυχώς έχει σημασία πως για τον Ηλιόπουλο, που είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις, η πεποίθηση πως το κτίσιμο θέλει τον χρόνο του και την στήριξη του, είναι βαθιά ριζωμένη. Και ισχυρή και εκφράστηκε. Εξ ου και η ομάδα κατάφερε να περάσει από την στενωπό του κακού φεγγαριού του Οκτώβρη και έφτασε σ’ όλα αυτά τα εντυπωσιακά που κάνει τώρα τον Νοέμβρη. Και ο Νίκολιτς κερδίζει ξανά το προνόμιο της εμπιστοσύνης και της στήριξης του κόσμου, τοοποίο, για να ξέρουμε και τι λέμε, δεν έπρεπε να το έχει χάσει ποτέ. Φυσικά όλοι κρίνονται. Αλλά όχι τόσο νωρίς και όχι χωρίς να φανεί αυτό που πραγματικά μπορεί να κάνει.
Ο Νίκολιτς είχε πει το καλοκαίρι πως η δική του ΑΕΚ, θα βγει στο γήπεδο τον Οκτώβρη. Ο Οκτώβρης έγινε Νοέμβρης, αλλά αν κάποιος μελετήσει την συνθήκη, θα διαπιστώσει πως ακόμα και αυτό, δεν ήταν καθόλου εύκολο να συμβεί. Σκεφτείτε μόνο ένα παράδειγμα. Ο σχεδιασμός του Νίκολιτς είχε ως βασικό πυλώνα επιθετικής λειτουργίας τον Ζίνι. Και ο Ανγκολέζος απουσίαζε από τα μέσα του Σεπτέμβρη, μέχρι και πρόσφατα. Ενώ δεν βάζω ούτε τους τραυματισμούς του Ελίασον ή του Κουτέσα ή τις ελλείψεις που συνειδητά έχουν μείνει εκκρεμείς, με δεδομένη αυτή την διαδικασία των τριών μεταγραφικών περιόδων.
Η ΑΕΚ του Νίκολιτς έκανε μέσα στην εβδομάδα που πέρασε, μια δήλωση για το τι μπορεί να κάνει και που μπορεί να φτάσει. Όμως ακόμα έχει δρόμο μπροστά της. Και αυτός ο δρόμος δεν θα έχει μόνο μεγάλες νίκες ή πολύ πειστικές εμφανίσεις. Θα έρθουν ξανά και ζόρικά φεγγάρια. Και όλο αυτό που έγινε στο δίμηνο Οκτώβρη – Νοέμβρη, πρέπει να είναι ένα μάθημα, για να την διαχείριση. Αυτή η ομάδα, αυτή η διαδικασία κτισίματος, χρειάζεται αέρα να αναπνεύσει για να θρέψει ποδοσφαιρικά και όχι «πνίξιμο» από τις απαιτήσεις που δεδομένα και πολύ καλώς υπάρχουν. Προφανώς κτίζεται κάτι που μπορεί να βγει καλό. Αυτό το «μπορεί», περνάει σίγουρα μέσα από χρόνο και δυσκολίες. Και πρέπει όλοι μας, ου μη εμού εξαιρουμένου, να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας.
