Αν όταν ολοκληρωνόταν ο περσινός αγωνιστικός και ψυχολογικός εφιάλτης, έλεγε κάποιος ότι στα τέλη του επόμενου Μαρτίου, η ΑΕΚ θα έμπαινε ως ΜΟΝΗ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ στα πλέι οφ του πρωταθλήματος και πως θα ήταν και στους «8» του Conference League, η πιθανότερη και πιο… ήπια απάντηση θα ήταν: «άσε μας ρε φίλε κι εσύ στον πόνο μας με τις τρέλες σου».
Αυτό ωστόσο που δημιουργήθηκε, χτίστηκε και ξεκίνησε από τα μέσα Ιουλίου, δείχνει ξανά και ξανά σε όσους δεν πιστεύουν ή έστω είναι απαισιόδοξοι εκ φύσεως, ότι αυτή η ομάδα είναι τόσο μεγάλη που ξέρει όσο καμία άλλη να αναγεννάται μέσα από τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Να παίρνει πρωτάθλημα κόντρα σε όλους και σε όλα και να βγαίνει στο Τσάμπιονς Λιγκ ερχόμενη από το μηδέν σε όλα τα επίπεδα κι από τα… χωράφια της Γ’ Εθνικής.
Να παίρνει νταμπλ ερχόμενη από την 5η θέση της προηγούμενης σεζόν και με διαλυμένη ψυχολογία. Και τώρα να διεκδικεί πρωτάθλημα ως πρώτη στα πλέι οφ και να βρίσκεται στους «8» της Ευρώπης ύστερα από μια σεζόν που από ένα σημείο και μετά, απλά έχανε από όλους. Αυτή η ΑΕΚ έχει πετύχει πάρα πολλά και αυτό, ούτε είναι κακό να το λέμε, ούτε σημαίνει ότι δεν έχουμε προσδοκίες για μια ακόμα πιο σπουδαία συνέχεια.
Άλλωστε αυτός πρέπει να είναι πάντα ο στόχος. Η συνεχής βελτίωση και εξέλιξη. Και φυσικά οι κούπες και η ευρωπαϊκή καταξίωση. Είναι δύο διαφορετικοί στόχοι μπροστά μας.
Και προφανώς η διαχείριση δεν είναι απλή υπόθεση για τον Νίκολιτς και την ομάδα του. Είναι έξι ντέρμπι – τελικοί για τον τίτλο του πρωταθλήματος, δύο ιστορικά ματς με την Ράγιο Βαγιεκάνο και μακάρι και άλλα τρία μετά τους Ισπανούς. Τώρα αρχίζουν τα πολύ σπουδαία! Αλλά αλίμονο αν υπάρχει έστω κι ένας που δεν το πιστεύει, έστω και τώρα! Πάμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ!
