Του Κώστα Πλιάτσικα
Η απόκρουση πέναλτι του Θωμά Στρακόσια στο ντέρμπι κόντρα στον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, δεν ήταν απλώς μια μεγάλη στιγμή σε ένα μεγάλο παιχνίδι. Δεν αποτέλεσε μόνο το σημείο καμπής μιας αναμέτρησης υψηλής έντασης, αλλά λειτούργησε ως η επιβεβαίωση μιας ιδιότυπης «σχέσης» που έχει χτίσει εδώ και χρόνια με τις εκτελέσεις από τα έντεκα μέτρα.
Ο διεθνής Αλβανός τερματοφύλακας δεν έγινε ξαφνικά ειδικός στα «στοπ» από την άσπρη βούλα. Δεν πρόκειται για μια έμπνευση της στιγμής, ούτε για προϊόν τύχης. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα στοιχείο του παιχνιδιού του που έχει καλλιεργηθεί συστηματικά, μεθοδικά και με επιμονή και μάλιστα σε ένα από τα πιο απαιτητικά πρωταθλήματα της Ευρώπης.
Η ιταλική σφραγίδα
Η πρώτη του καταγεγραμμένη απόκρουση πέναλτι σε υψηλό επίπεδο έρχεται τον Απρίλιο του 2014. Τότε, ως μέλος της ομάδας Νέων της Lazio Under 19, απέκρουσε την εκτέλεση του Μπανγκού σε αγώνα απέναντι στη Φιορεντίνα για το Coppa Italia Primavera. Ήταν η απαρχή μιας διαδρομής που έμελλε να τον συνοδεύει σε ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα.
Στη συνέχεια, φορώντας τη φανέλα της πρώτης ομάδας της Λάτσιο, ο Στρακόσια βρέθηκε πολλές φορές απέναντι σε εκτελεστές πρώτης γραμμής στη Serie A. Σε ένα πρωτάθλημα όπου η τακτική, η ένταση και η ψυχολογική πίεση βρίσκονται στο ανώτατο επίπεδο, η παραμικρή λεπτομέρεια μπορεί να κρίνει αποτέλεσμα και καριέρα.
Η σεζόν 2017-18 αποτέλεσε ορόσημο. Στο 97ο λεπτό της εκτός έδρας αναμέτρησης με τη Γιουβέντους, ο Στρακόσια απέκρουσε το πέναλτι του Πάουλο Ντιμπαλά και «υπέγραψε» ουσιαστικά τη σπουδαία νίκη (1-2) της ομάδας του. Εκείνη η στιγμή δεν είχε μόνο αγωνιστική αξία είχε και συμβολική. Ήταν η επιβεβαίωση ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι σε παίκτες παγκόσμιας κλάσης και να βγει νικητής.
Την επόμενη περίοδο, συνέχισε στο ίδιο μοτίβο. Απέκρουσε πέναλτι του Ροντρίγκο Ντε Πολ σε αγώνα με την Ουντινέζε, ενώ την ίδια αγωνιστική περίοδο είπε «όχι» και στον Μπουμπακάρ σε αναμέτρηση με τη Λέτσε. Οι αποκρούσεις αυτές δεν ήταν απλώς στατιστικά στοιχεία. Ήταν η σταδιακή οικοδόμηση ενός προφίλ: ενός τερματοφύλακα που δεν λυγίζει μπροστά στην απόλυτη ευθύνη.
Η συνέχεια με το εθνόσημο
Η σχέση του με τα πέναλτι δεν περιορίστηκε στο συλλογικό επίπεδο. Με την Εθνική Αλβανίας, ο Στρακόσια κατέγραψε ακόμη μία καθοριστική απόκρουση, αυτή τη φορά απέναντι στη Λετονία τον Ιούνιο του 2025, στο πλαίσιο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σε τέτοιες διοργανώσεις, όπου το βάρος της ευθύνης μοιράζεται σε ολόκληρο το έθνος, η ψυχραιμία γίνεται αρετή πρώτης γραμμής.
Δεν είναι λοταρία
Πολλοί χαρακτηρίζουν τα πέναλτι «λοταρία». Στην περίπτωση του Στρακόσια, όμως, η λέξη αυτή μοιάζει άστοχη. Ο ίδιος δεν «μαντεύει». Περιμένει μέχρι το τελευταίο βήμα του εκτελεστή, παρατηρεί τη στάση του σώματος, τη γωνία στήριξης, το άνοιγμα του ισχίου. Διαθέτει εκρηκτικό πρώτο βήμα και σπάνια πέφτει πρόωρα, στοιχείο που τον διαφοροποιεί από πολλούς συναδέλφους του.
Στην Ιταλία δούλεψε εκτενώς με ανάλυση εκτελεστών, μελετώντας βίντεο και μοτίβα συμπεριφοράς. Η προσέγγισή του είναι περισσότερο επιστημονική παρά ενστικτώδης. Αυτή η μεθοδικότητα ανέβασε τα ποσοστά επιτυχίας του και τον μετέτρεψε σε έναν από τους πιο αξιόπιστους τερματοφύλακες σε καταστάσεις από τα 11 μέτρα.
Η Τούμπα ως επιβεβαίωση
Γι’ αυτό και η απόκρουση στο ντέρμπι της Τούμπας απέναντι στον ΠΑΟΚ δεν προκάλεσε έκπληξη σε όσους γνωρίζουν τη διαδρομή του. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας καριέρας όπου έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι όταν η μπάλα στήνεται στην άσπρη βούλα, δεν νιώθει μειονέκτημα.
Αντιθέτως, μοιάζει να περιμένει εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή της απόλυτης ευθύνης. Τη στιγμή που το γήπεδο σιωπά και η πίεση βαραίνει. Εκεί όπου για πολλούς τερματοφύλακες αρχίζει ο φόβος, για τον Στρακόσια ξεκινά η ευκαιρία.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα: δεν αντιμετωπίζει το πέναλτι ως απειλή, αλλά ως πρόκληση. Ως μια ακόμη ευκαιρία να αποδείξει ότι η επιτυχία δεν είναι θέμα τύχης, αλλά προετοιμασίας, ψυχραιμίας και πίστης στη διαδικασία.
Στην Τούμπα, απλώς το θύμισε σε όλους.
