Ο Μάρκο Νίκολιτς το περασμένο καλοκαίρι είχε πει πως την δική του ΑΕΚ, περιμένει να την δει μέσα στον Οκτώβρη. Εκείνη την περίοδο, το αγωνιστικό της φεγγάρι ήταν πολύ κακό. Και ήρθε όμως ο Νοέμβρης, στον οποίο μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας, η ΑΕΚ κέρδισε τον Άρη, την Φιορεντίνα μέσα στον Αρτέμιο Φράνκι και τον Παναθηναϊκό μέσα στην Λεωφόρο.
Παιχνίδια που τα κέρδισε, με επικράτηση κατά κράτος. Παιχνίδια που τα κέρδισε διότι ήταν πολύ καλύτερη από τους αντιπάλους της. Παιχνίδια που τα κέρδισε με την τακτική της. Με συγκεκριμένες αρχές στην τακτική της και την αγωνιστική της φιλοσοφία. Η ΑΕΚ κέρδισε αυτά τα ματς, ακριβώς με τον τρόπο που ο Νίκολιτς θέλει να παίζει η δική του ομάδα. Αυτή την ΑΕΚ περίμενε να δει και απλώς έπεσε έξω κατά έναν μήνα.
Και φυσικά αυτό που περίμενε να δει ο Νίκολιτς, είναι τον Γιόβιτς που εμφανίστηκε στην Λεωφόρο. Ο Σέρβος επιθετικός έβαλε γκολάρα με το κεφάλι, εκτέλεσε με άνεση το πέναλτι που ο ίδιος κέρδισε και στις καθυστερήσεις, θέλει πολλά κιλά… ποιότητας και αυτοπεποίθησης, για να πάρεις την μπάλα και να την στείλεις εκεί που κανείς τερματοφύλακας δεν μπορεί να την αποκρούσει. Και θα έβαζε και τέταρτο γκολ, αν δεν κόντραρε η μπάλα στο σώμα αμυντικού του Παναθηναϊκού.
Αυτή η ΑΕΚ του Γιόβιτς και του Νίκολιτς και του Μάνταλου και του Γκατσίνοβις και του Πινέδαρου, έδειξε μέσα σε μια εβδομάδα, πως είναι εδώ παρούσα και δυνατή τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη. Προφανώς δεν κέρδισε ακόμα τίποτα. Αλλά έδειξε ξεκάθαρα, έστειλε ένα πολύ σαφές μήνυμα, πως έχει επιτέλους μπει, στον δρόμο που ήθελε να την βάλει ο προπονητής της. Στον σωστό τον δρόμο. Και πρέπει να συνεχίσει έτσι.
