Ασπρισαν τα μαλλιά μας στα γήπεδα. Τα έχουμε δει όλα και αν μη τι άλλο, μπορούμε και να καταλαβαίνουμε τα πάντα, χωρίς να χρειαστεί να ακούσουμε κανέναν και να μας επηρεάσει ο οποιοσδήποτε. Άλλωστε δεν είχαμε και καμιά αμφιβολία και τα είχαμε γράψει και από πριν.
Άλλο αυτό το εκπληκτικό και συγκινητικό σκηνικό, που μόνο ο κόσμος της ΑΕΚ μπορεί να ετοιμάσει με απόβαση 22.000 οπαδών σε απόσταση 3,5 ωρών από την Αθήνα, κι άλλο το σκηνικό με τις παγίδες που θα έπρεπε να ξεπεράσει η ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με Τσιμεντερίδη διαιτητή και με Παπαδόπουλο στο VAR, να μην δίνουν αυτό το πέναλτι – μαρς στην ΑΕΚ, στη φάση που ο Μπουζούκης συνεχίζει να παίζει την μπάλα με το χέρι.
Με τα φάουλ κατά της ΑΕΚ να δίνονται για άγγιγμα, αλλά να μην δίνεται το επιθετικό φάουλ πάνω στον Βίντα στη φάση που κατέληξε σε πέναλτι υπέρ του Βόλου. Κι εν πάση περιπτώσει με μια διαιτησία που από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν εχθρική για την ΑΕΚ και έσπασε τα νεύρα των παικτών της, αλλά και του Νίκολιτς, που αποβλήθηκε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Μα θα πει κάποιος «τι πιο σύνηθες να συμβεί;».
Ούτως ή άλλως το… έργο είναι γνωστό και χιλιοπαιγμένο. Όμως και η ΑΕΚ είναι ξεκάθαρο ότι είναι διψασμένη και αποφασισμένη να μην εγκαταλείψει. Και ίσως το γκολ του Ρέλβας, που την κράτησε και χθες στην κορυφή, έστω και με παρέα, να αποδειχθεί πολύ πιο χρυσό και πολύ πιο ουσιαστικό απ’ όσο πιστεύουμε. Προχωράμε!
