Ρητορικό το ερώτημα του τίτλου. Χθες δόθηκε μια ηχηρή απάντηση από το δίδυμο των Τσακαλίδη και Τζήλου. Δύο ακύρωσαν. Στο ένα αναρωτιέσαι τι μπορεί να έχει σκεφτεί ο ποιητής για να θεωρήσει πως υπάρχει φάουλ και να ακυρώσει κανονικότατο γκολ του Ζοάο Μάριο, στο άλλο ψάχνεις να βρεις ακόμα και αν υπάρχει επαφή μεταξύ του Μουκουντί και του αντιπάλου του. Μυθικά πράγματα, ακόμα μια ντροπιαστική διαιτησία σε βάρος της ΑΕΚ από Ελληνες διαιτητές που δημιουργούν φοβερά αρνητικό σερί.
Ο καθένας μπορεί να λέει το μακρύ και το κοντό του, για το κατά πόσον δεν παίζει καλά η ΑΕΚ. Δεν στέκομαι ούτε σε τελικές προσπάθειες, που δεν μετρούν συνολικά στην δική μου κρίση, ούτε σε κανένα στατιστικό. Είδα μια ομάδα, που μέσα στα ζητήματα της επιχείρησε να παίξει ποδόσφαιρο. Θα μπορούσε να πάρει προβάδισμα από το 12’ και τότε σαφώς θα είχαμε άλλο παιχνίδι. Της ακυρώνεται άλλο κανονικό γκολ για αστεία αφορμή. Γεμίζει ξανά με κάρτες. Και πάρα ταύτα, μένει ζωντανή.
Αυτό που στήνεται στην ΑΕΚ από το τέλος της προηγούμενης σεζόν δεν στήνεται για να κρίνεται παιχνίδι με παιχνίδι. Τελικός για την ΑΕΚ θα είναι ο τελικός της απολογισμός. Υπάρχει πίστη σε αυτό που φτιάχνεται, αποφασιστικότητα να στηριχθεί. Αυτή την στιγμή στα δύσκολα κανείς στην ομάδα δεν ψάχνει θύματα, αλλά διορθώσεις λαθών με βάση όμως αυτό που υπάρχει. Δεν περίμενε τόσο καιρό για να βρει την άκρη με τον Νίκολιτς, για να ψάχνει να βρει προπονητή στην πρώτη δύσκολη περίοδο, με πίεση. Περίμενε τόσο καιρό να βρει την άκρη, επειδή πιστεύει στην επιλογή του.
