Του Κώστα Πλιάτσικα
Ο ΟΦΗ μπήκε στη φετινή κούρσα της Super League με αυξημένες προσδοκίες, έντονη αυτοπεποίθηση και ξεκάθαρη φιλοδοξία να κεφαλαιοποιήσει την κυπελλική πορεία της περασμένης σεζόν.
Η συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, σε μια χρονιά-ορόσημο που συνέπεσε με τα 100 χρόνια ζωής του συλλόγου, ήταν η στιγμή που λειτούργησε ως βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν οι στόχοι για το 2025–26.
Ο βασικός κορμός της ομάδας διατηρήθηκε σχεδόν αναλλοίωτος. Οι παραμονές των Τιάγκο Νους και Έντι Σαλσέδο θεωρήθηκαν κομβικές, καθώς πρόκειται για δύο παίκτες που αποτέλεσαν τον επιθετικό πυλώνα της περσινής πορείας.
Ο πρώτος, με την εκρηκτικότητα και τη δημιουργικότητά του, και ο δεύτερος, με την έφεση στο γκολ και τη δύναμη μέσα στην περιοχή, έδιναν την αίσθηση ότι ο ΟΦΗ είχε τα απαραίτητα «όπλα» για να σταθεί με αξιώσεις στο πρωτάθλημα.
Παράλληλα, στην τεχνική ηγεσία παρέμεινε ο Μίλαν Ράσταβατς, ο άνθρωπος που είχε οδηγήσει την ομάδα στον τελικό του Κυπέλλου, δημιουργώντας προσδοκία για συνέχεια και σταθερότητα.
Ο Σέρβος τεχνικός είχε αναλάβει τον ΟΦΗ τον Οκτώβριο του 2024, μετά την αιφνιδιαστική αποχώρηση του Τραϊανού Δέλλα για προσωπικούς λόγους. Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία. Η διοίκηση τον εμπιστεύθηκε επειδή γνώριζε καλά το ελληνικό ποδόσφαιρο, είχε εμπειρία από ομάδες που δουλεύουν με περιορισμένους πόρους και κυρίως είχε τη φήμη προπονητή που μπορεί να εξελίσσει και να αναδεικνύει νεαρούς ποδοσφαιριστές. Στον ΟΦΗ πράγματι έδωσε χώρο σε παιδιά όπως ο Θεοδοσουλάκης, εντάσσοντάς τα ενεργά στο αγωνιστικό πλάνο και όχι απλώς στο ρόστερ.
Το τέλος του Ράσταβατς
Σε 41 αγώνες στον πάγκο των «ασπρόμαυρων», ο Ράσταβατς άφησε το στίγμα του, κυρίως με τη διαδρομή ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας της σεζόν 2024–25 απέναντι στον Ολυμπιακό, μια πορεία που επανέφερε την υπερηφάνεια στις τάξεις των φιλάθλων του ΟΦΗ. Ωστόσο, η εικόνα στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς δεν δικαίωσε τις προσδοκίες. Τα αμυντικά λάθη επαναλαμβάνονταν, η συγκέντρωση έλειπε στα κρίσιμα σημεία και η ομάδα δεν είχε διάρκεια στο παιχνίδι της.
Η πίεση μεγάλωνε και τα αρνητικά αποτελέσματα συσσωρεύονταν. Η ήττα με 3-1 από τον Ατρόμητο στο Παγκρήτιο αποτέλεσε το σημείο καμπής, καθώς εκεί κρίθηκε πως η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Το «διαζύγιο» με τον Ράσταβατς ήρθε ως φυσική εξέλιξη μιας πορείας που, αν και είχε στιγμές λάμψης, εντούτοις δεν είχε την απαιτούμενη σταθερότητα.
Η πρόσληψη του Κόντη
Στη μετά-Ράσταβατς εποχή, ο ΟΦΗ στράφηκε στον Χρήστο Κόντη, αναζητώντας έναν προπονητή που θα επανέφερε την ενότητα και τη μαχητικότητα στο σύνολο.
Το ξεκίνημα δεν ήταν ιδανικό, με βαριά ήττα 3-0 στην Τρίπολη από τον Αστέρα, ωστόσο σταδιακά ήρθαν και θετικά σημάδια. Σε 11 παιχνίδια μετρά τέσσερις νίκες και επτά ήττες, με τις δύο πιο πρόσφατες επιτυχίες απέναντι στον Αστέρα σε πρωτάθλημα και Κύπελλο να δίνουν ανάσα και ψυχολογία.
Οι προσθήκες
Στο κομμάτι του ρόστερ, το καλοκαίρι η μοναδική πραγματική υπέρβαση ήταν η αγορά του Τιάγκο Νους από την Αρχεντίνος Τζούνιορς έναντι 800.000 ευρώ. Πέρα από αυτό, οι Κρίζμανιτς και Ρακόνιακ αποτέλεσαν τις βασικές προσθήκες, χωρίς να αλλάξουν δραστικά το επίπεδο της ομάδας.
Τον Ιανουάριο, ωστόσο, ο ΟΦΗ κινήθηκε πιο στοχευμένα. Η επιστροφή του Άαρον Λέγια Ισέκα, που υπέγραψε έως το καλοκαίρι του 2027, προσθέτει ποιότητα και γνώριμες λύσεις στην επίθεση, ενώ η απόκτηση του Αχιλλέα Πούγγουρα με συμβόλαιο 1,5 έτους ενισχύει την άμυνα σε μια περίοδο που η σταθερότητα στα μετόπισθεν αποτελεί ζητούμενο. Οι Κρητικοί ελπίζουν ότι αυτές οι κινήσεις θα αποτελέσουν τη βάση για μια πιο ισορροπημένη και ανταγωνιστική συνέχεια στο δεύτερο μισό της σεζόν.
