Νιώθω πως θα μπορούσα να γράφω ώρες για τον Γιόβιτς. Για όλα όσα είχε ακούσει από την έναρξη της σεζόν έως τώρα. Ο Γιόβιτς ήταν και είναι μεγάλο όνομα. Δεν είναι παίκτης της σειράς. Ούτε της πλάκας. Η καριέρα του μιλάει από μόνη της. Ας την ξανά θυμηθούμε μαζί: Μπενφίκα, Ερυθρός Αστέρας, Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν: όλες αυτές οι ομάδες έχουν κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Βαριά ονόματα στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Έχει καταφέρει πολλά στην καριέρα του και μπαίνει στα 28. Σίγουρα, για να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάτι δεν έχει κάνει καλά στην καριέρα του. Κάπου έχασε τον δρόμο του. Αλλά θέλει να τον ξανά βρει. Και η ΑΕΚ του παρέχει ότι ακριβώς χρειάζεται. Ασφάλεια και αγάπη.
Ο «χοντρούλης» Γιόβιτς, λοιπόν, έγινε ο παικταράς Γιόβιτς. Ένα τσιγάρο δρόμος που λέει και ο σοφός λαός μας. Μιλάμε για ένα ποδοσφαιριστή που δεν έκανε καν προετοιμασία το καλοκαίρι και μπήκε απευθείας στα βαθιά, αγωνιζόμενος στην παράταση του ευρωπαϊκού παιχνιδιού με τον Άρη Λεμεσού. Μάλιστα, σκόραρε σ’ εκείνο το παιχνίδι. Έκανε την πρώτη του δήλωση. Φώναξε παρών! Δεν κρύφτηκε. Όταν ο Νίκολιτς του είχε πει πως θα παίζει δίπλα από το φορ και εν τέλει ήταν το… μοναδικό φορ για μήνες στην ΑΕΚ, δεν είπε κιχ. Σταρ μεν, επαγγελματίας δε. Άλλωστε, το σταριλίκι κατ’ εμέ εκεί φαίνεται. Στο να βάζεις την ομάδα πάνω απ’ όλα.
Στα ντέρμπι οι λίντερ βγαίνουν μπροστά. Ο Νίκολιτς είχε πει πως ο Γιόβιτς είναι παίκτης που του αρέσει να βγαίνει μπροστά. Να μάχεται. Να καθοδηγεί. Και φυσικά μπορεί να το κάνει. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχουν έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Με τον Παναθηναϊκό αποδείχθηκε. Τρία στη Λεωφόρο, τέσσερα στη Φιλαδέλφεια. Εφτά από τα έντεκα γκολ που έχει πετύχει, είναι καθαρά… ντερμπίστικα. Αυτή τη στιγμή, ίσως, είναι το καλύτερο φορ στην Ελλάδα. Κονταροχτυπιέται με τον Ελ Κααμπί. Αλλά δεν ξέρω πως θα γυρίσει από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Και κυρίως αν θα παραμείνει στον Ολυμπιακό, γιατί ακούγονται πολλά. Από πίσω τους έρχεται ο Γιακουμάκης.
Χαρμόσυνο, ωστόσο, είναι πως επέστρεψε και ο Ζίνι. Με τον Παναθηναϊκό είχε διάθεση. Ήθελε να κάνει πολλά πράγματα και στο τέλος είχε «τσαντιστεί», που δεν του βγήκαν ορισμένα. Αλλά θέλει χρόνο. Δεδομένα ήταν άτυχος. Πολλά δεν του πήγαν καλά. Αλλά έχει όλο τον χρόνο μπροστά του. Θα φορτσάρει. Το ‘χει μπει και μπορεί. Η ΑΕΚ τον εμπιστεύεται και είναι το αγαπημένο παιδί του Νίκολιτς. Θα χτυπήσει θέση στην ενδεκάδα. Θα έχει ενδιαφέρον πως θα χωρέσει τους παίκτες ο Σέρβος. Ζίνι, Βάργκα, Γιόβιτς και πιο πίσω ο Πιερό. Σαν να φούλαρε η επίθεση.
Εκεί που αναμφίβολα δεν έχει φουλάρει η ΑΕΚ είναι η μεσαία γραμμή. Χρειάζεται ενίσχυση. Έναν παίκτη στον άξονα που θα έχει καλή υποδοχή και προώθηση του παιχνιδιού προς τα μπροστά. Για εμένα αυτό φάνηκε στο ματς με τον Παναθηναϊκό στο πρώτο ημίχρονο. Εκεί υπήρχε ζήτημα. Στην πίεση του Παναθηναϊκού, η μπάλα δεν μπορούσε να βγει σωστά. Έλειπε κάτι. Νομίζω πως ο Νίκολιτς και ο Ριμπάλτα το είδαν. Το ξέρουν και θα το διορθώσουν τον Γενάρη. Δεν θα περιμένουν το καλοκαίρι. Μπορεί μέχρι τότε να είναι αργά…
