Του Κώστα Πλιάτσικα
Σημαιοφόρος της πολύτιμης νίκης της ΑΕΚ στην Τρίπολη αναδείχθηκε ο Λούκα Γιόβιτς.
Σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες, με την ένταση να κορυφώνεται όσο περνούσαν τα λεπτά, ο Σέρβος επιθετικός ήταν εκείνος που έκανε τη διαφορά. Με ένα γκολ υψηλής αισθητικής, αντάξιο της κλάσης και της ποιότητάς του, έδωσε στην Ένωση ένα «τρίποντο» χρυσάφι και υπενθύμισε σε όλους γιατί θεωρείται το «βαρύ πυροβολικό» των «κιτρινόμαυρων».
Ο Γιόβιτς δεν σκόραρε απλώς. Υπέγραψε τη νίκη. Σε μια έδρα παραδοσιακά δύσκολη για την ΑΕΚ, απέναντι σε έναν Αστέρα που πίεσε και διεκδίκησε μέχρι τέλους το αποτέλεσμα, ο 28χρονος φορ έδειξε κυνισμό, καθαρό μυαλό και εκτελεστική δεινότητα.
Το τελείωμά του ήταν προϊόν στιγμιαίας έμπνευσης, αλλά και δουλειάς. Ήταν το γκολ ενός επιθετικού που βρίσκεται σε φόρμα, που νιώθει καλά με τον εαυτό του και που έχει βρει τον ρόλο του μέσα στο σύνολο.
16 γκολ σε 28 ματς
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Δεκαέξι γκολ σε 28 παιχνίδια τη φετινή σεζόν σε όλες τις διοργανώσεις, σε μια χρονιά όπου η ΑΕΚ δίνει μάχες σε πολλά μέτωπα. Ο Γιόβιτς δεν είναι απλώς πρώτος σκόρερ. Είναι ο παίκτης που δίνει λύσεις όταν η μπάλα «καίει», αυτός που μπορεί να μετατρέψει μια υποψία ευκαιρίας σε γκολ. Σε ένα πρωτάθλημα ισορροπιών, η παρουσία ενός τέτοιου φορ αποτελεί πολυτέλεια.
Πέρα από τα γκολ, όμως, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η συνολική εικόνα του Σέρβου επιθετικού στο γήπεδο. Ο Γιόβιτς μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ. Δεν παίζει μόνο για το προσωπικό του στατιστικό φύλλο, αλλά για την ομάδα. Συμμετέχει στο παιχνίδι, ανοίγει χώρους, τραβά πάνω του αμυντικούς, πιέζει όταν χρειαστεί. Είναι ένας επιθετικός που καταλαβαίνει πότε πρέπει να «χτυπήσει» και πότε να θυσιαστεί για το σύνολο.
Η σχέση με τον Νίκολιτς
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εικόνα παίζει η σχέση του με τον Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος τεχνικός και ο Σέρβος στράικερ μοιάζουν να μιλούν την ίδια ποδοσφαιρική γλώσσα. Από την πρώτη στιγμή, το δίδυμο Νίκολιτς – Γιόβιτς έδειξε πως έχει κοινή κουλτούρα, ίδιες παραστάσεις και, κυρίως, έναν άμεσο κώδικα επικοινωνίας. Ο προπονητής γνωρίζει πώς να τον αξιοποιήσει και ο παίκτης εμπιστεύεται απόλυτα το πλάνο.
Αυτή η «χημεία των Βαλκανίων», όπως συζητιέται έντονα στα κιτρινόμαυρα πηγαδάκια, δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό εύρημα. Είναι κάτι που αποτυπώνεται στο χορτάρι. Η ΑΕΚ λειτουργεί πιο οργανικά, με ξεκάθαρους ρόλους και καλύτερες συνεργασίες στην επιθετική γραμμή.
Ο Γιόβιτς ξέρει πού να κινηθεί, πότε να ζητήσει τη μπάλα και πότε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Και ο Νίκολιτς ξέρει πως, όταν η ομάδα χρειάζεται ένα γκολ, μπορεί να στηριχθεί στον άνθρωπό του.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σέρβος τεχνικός δικαιώνεται πανηγυρικά για την επιλογή που έκανε το περασμένο καλοκαίρι. Πόνταρε πολλά στα… πόδια του συμπατριώτη του και μέχρι στιγμής κερδίζει το στοίχημα.
Ο Γιόβιτς ανταποδίδει την εμπιστοσύνη με τον καλύτερο τρόπο: με γκολ, με ασίστ, αλλά κυρίως με νίκες που κρατούν την ΑΕΚ ψηλά στη βαθμολογία και μέσα στους στόχους της.
Η ΑΕΚ, άλλωστε, δεν στηρίζεται μόνο στην ποιότητα των παικτών της. Στηρίζεται και σε αυτό που δεν φαίνεται πάντα στα στατιστικά: την επικοινωνία, τη χημεία, την πίστη στο πλάνο του προπονητή. Και η «αόρατη γραμμή» που ενώνει τον Γιόβιτς με τον Νίκολιτς μοιάζει να αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους της φετινής σταθερότητας.
Στην Τρίπολη, ο Λούκα Γιόβιτς δεν ήταν απλώς ο σκόρερ. Ήταν ο ηγέτης της επίθεσης, ο παίκτης που πήρε την ευθύνη και την έκανε πράξη. Σε μια σεζόν απαιτητική, γεμάτη πίεση και προσδοκίες, ο Σέρβος φορ δείχνει έτοιμος να σηκώσει το βάρος. Και όσο συνεχίζει σε αυτόν τον ρυθμό, η ΑΕΚ μπορεί δικαιολογημένα να ονειρεύεται μεγάλα πράγματα.
